Masuk[May trabaho ako sa opisina. Nasa kaldero ang almusal mo. Bumalik ako mamayang tanghali.]Kinuha ni Fierra ang papel at binasa iyon nang dalawang beses. Pagkatapos, maingat niya itong tinupi at ipinasok sa ilalim ng kanyang unan.Pangatlong sulat na iyon.Sandali siyang nag-isip bago muling inilabas
Matagal na pinagmasdan ni Fierra ang kanilang mga kamay. May kung anong init siyang naramdaman na hindi lamang nagmumula sa palad ni Jaelan. Sa pagkakataong iyon, hindi na niya naisip na bumitaw. Hinayaan niyang hawakan siya nito habang magkasama silang naglakad palabas ng pasilyo ng ospital, pumaso
“Uncle…” Paos na paos ang boses ni Adrian, halos hindi na makilala. Para bang pilit niyang inilalabas mula sa kaibuturan ng kanyang dibdib ang mga salitang iyon. “Alam mo ba kung ano ang naging papel niya sa buhay ko? Alam mo ba kung gaano siya kahalaga sa akin?”Diretsong sinalubong ni Jaelan ang k
Palagi siyang pinagbibigyan ni Jaelan. Kahit hindi nito direktang sinasabi, ramdam niyang iginagalang nito ang bawat desisyon niya at hindi siya kailanman pinipilit sa mga bagay na hindi pa siya handang harapin.Dahan-dahang iniangat ni Fierra ang tingin at sinulyapan si Adrian. Nakatitig ito sa kan
Sakto namang bumukas ang mga p***o nito.Isang pamilyar na pigura ang lumabas. Nakasuot ng itim na damit si Jaelan at matikas ang tindig habang hawak ang isang tasang may mainit pang kape. Sa kabila ng karaniwang malamig niyang anyo, agad na naghanap ang kanyang mga mata sa buong pasilyo hanggang sa
Parang may mahigpit na dumakot sa puso ni Adrian. Matalim ang sakit na nararamdaman niya, hanggang sa tila sumikip ang kanyang dibdib at nahirapan siyang huminga.“Hindi ako naniniwala.” Bahagyang namamaos ang kanyang boses habang pilit na pinipigilan ang bigat ng damdamin. “Maliban na lang kung ipa
Sinulyapan ni Kerstyn ang mensahe sa kaniyang telepono. Ilang segundo siyang nakatitig doon, saka siya nag-type ng dalawang simpleng salita.[Tapos na.]Pagkapadala niya, agad niya iyong binura at ibinalik ang cellphone sa dati nitong puwesto sa may bedside table, na para bang walang nangyari.Tama
Tumingin si Kerstyn sa bakanteng silid at dahan-dahang kinagat ang ibabang labi. Kung tutuusin, mas marami na siyang pinagdaanan noon, mas mabibigat, mas masakit, mas nakakababa ng loob kaysa rito. Ngunit sa pagkakataong ito, malinaw niyang naramdaman ang isang mahabang asim na dumaan sa puso niya,
Nagtagpo ang kanilang mga mata nang ilang segundo. Tahimik, ngunit puno ng hindi sinasabing pag-aalala at pagmamay-ari.“Kung gano’n,” mahinahong sagot ni Kerstyn, “pwede ko rin bang i-on ang monitor sa’yo buong araw?”Ang couple bracelets nila ay may built-in na eavesdropping function, at may naka-
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u







