LOGINNapakurap si Fierra, saka tila natauhan. Tumango siya at hinayaan si Hailey na akayin siya papasok sa lobby ng hotel.Samantala, naiwan si Marlon sa driver's seat. Tahimik niyang pinanood ang dalawang babaeng magkatabing naglalakad papasok sa hotel, magkaakbay na para bang matagal na silang magkakil
Hindi niya maaaring hayaang mangyari iyon. Kaya napunta ang tingin niya kay Fierra.Mukhang mahinhin at walang kamalay-malay ang babaeng ito. At kahit na may koneksyon siya kay Adrian, babae pa rin siya. Kung ganoon ang kalagayan ni Jaelan ngayon…Paano kung mawalan ito ng kontrol?Sandaling nag-atu
Saglit na natigilan si Hailey. Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya hanggang sa tuluyan itong mamutla.Biglang naging mabigat ang buong loob ng sasakyan. Walang nagsalita. Tanging mahinang ugong ng makina at tunog ng kalsada ang maririnig habang tahimik na nakaupo ang bawat isa.Sa isang sulok
Agad siyang ngumiti at masiglang bumati.“Madam…”Ngunit bago pa niya matapos ang sasabihin, bumukas ang passenger door sa kabilang bahagi.At doon niya nakita si Fierra na nakatayo sa labas. Napatigil si Marlon.Parang biglang naubusan ng salita ang lalaki.Nanatiling nakabuka nang bahagya ang kany
Tumayo si Hailey at lumapit kay Jaelan. May kumpiyansa ang ngiti niya habang marahan niyang iniugnay ang braso sa braso nito.“Miss Fierra, tama si Jaelan. Hindi talaga safe para sa isang babae na umuwi mag-isa nang ganoong oras.”Bahagyang kumunot ang noo ni Fierra. Hindi niya maintindihan kung bak
Saglit na natigilan si Fierra sa tanong ni Jaelan, ngunit kalaunan ay bahagya rin siyang tumango.“Sigurado ako.”Isa lang naman iyong baso ng alak. Hindi naman iyon lason para pag-isipan niya nang ganoon katagal.“Kung gayon, huwag kang magsisisi.”Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Jaelan bago
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo







