Mag-log inNamutla si Marilyn. Napaatras siya nang kaunti, tila biglang nawala ang lakas sa kanyang katawan."Ngayon, tapos na ang lahat," dagdag ni Sylvie. "It's time to end this."Wala nang naisagot si Marilyn. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ni Sylvie, kaya napayuko na lamang siya at mahigpit na h
"Ikaw..." Halos hindi lumabas ang boses niya. Tumingala siya kay Sylvie, kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata. "Saan mo nakuha ang mga ito?"Bahagyang kumurba ang labi ni Sylvie, ngunit walang saya sa kanyang ekspresyon. Puro malamig na pangungutya lamang."Akala mo ba hindi ko malalaman?"Hind
Walang pakialam si Sylvie sa mga ekspresyong makikita sa mukha nina Marlon at Marilyn. Sa halip na magpaliwanag, dire-diretso siyang naglakad patungo sa mga baitang ng hagdan, hindi man lamang lumilingon sa dalawa. Sa bawat hakbang niya, lalong tumitibay ang kanyang pasya. Nang marating niya ang pin
Tamad lamang na sinulyapan ni Caelan ang mag-asawa. Walang anumang interes sa kanyang mga mata. Sa halip, malamig na pagwawalang-bahala at bahagyang panghahamak lamang ang makikita roon. Sa tingin niya, ang dalawang taong nasa harapan niya ay hindi naman naiiba sa karaniwang mga taong handang gawin
“What a coincidence.” Bahagya siyang ngumiti bago idinagdag, “Naninigarilyo rin ako at nakikipag-away. So, I guess I’m pretty useless too.”Napatigil si Cynthia.Samantala, lalong lumalim ang ngiti sa labi ni Caelan habang tinitingnan si Sylvie. Ang lambing sa kanyang mga mata ay malinaw na hindi ni
Lumapit si Sylvie kay Cynthia, sadyang hindi pinansin ang halos hindi na nito maitatagong pagkagulat. Sa halip, bahagya lamang siyang ngumiti, tila ba alam na alam niya kung gaano kabigat sa loob ni Cynthia ang susunod niyang sasabihin.“Cynthia, kung gusto mong manatili kay Vince, mas mabuti siguro
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







