로그인“Nasa meeting si Caelan. Mukhang aabutin pa iyon ng halos isang oras bago matapos. Just wait here for him.” Tumango si Sylvie. “Okay. Thank you.” “Walang anuman.” Pagkaalis ni Ronie, tuluyan nang bumalik ang katahimikan sa malawak na opisina. Napatingin si Sylvie sa paligid. Simple lamang ang di
Pagdating niya sa gusali ng ES Group, agad siyang sinalubong ng receptionist. Dahil unang beses niyang pumunta roon at wala siyang appointment, natural lamang na hindi siya basta pinapasok. “Miss, may appointment po ba kayo? Sino po ang pakay ninyo?” “Pupunta ako kay Caelan. Wala akong appointment
“Ten… nine… eight…” Malamig at mabigat ang boses ni Sylvie habang isa-isang binibilang ang mga numero. Tatlo pa lamang ang nababanggit niya nang tuluyang bumigay si Cynthia. Hindi na nito nakayanan ang presyur at dali-daling lumuhod sa tabi ng kama, nanginginig ang boses habang nagsasalita. “I-It’
“Ikaw ba ang gumawa nito?”Napakurap si Cynthia at agad na nagkunwaring walang alam. Bahagya niyang ikiniling ang ulo, na para bang hindi niya talaga nauunawaan ang tinutukoy ni Sylvie.“Ano ang ginawa ko? Hindi ko talaga alam ang sinasabi mo, Ate.”Napailing si Sylvie at bahagyang ngumisi. Mukhang
Napangiti nang bahagya si Sylvie.“Walang saysay ang magalit sa mga taong gumagawa ng kuwento tungkol sa akin.”Hindi na nagpatuloy si Marina. Alam niyang kapag ganito kakalma si Sylvie, mas mabuting huwag na itong istorbohin.Buong araw na abala si Sylvie sa operasyon. Sa kabila ng mga isyung kumak
Magdamag na abala si Sylvie sa pag-aayos ng mga dokumentong kailangan para sa plano ng heart transplant base. Isa-isa niyang sinusuri ang mga datos, research papers, at iba pang impormasyong kailangang isama sa proposal hanggang sa unti-unting bumigat ang kanyang mga talukap. Hindi niya namalayan na
Hinding-hindi niya kayang palagpasin ang ganoong kawalang-katarungan.Matalim ang tingin ni Kyro habang nakatingin sa mga mata sa ama ni Jamila. Halos hindi niya maitago ang pagkainis, isang kamay niya’y nakapasok sa bulsa habang malamig na ngumisi.“Mr. Serrano,” mariin niyang sabi, “you live abroa
Tumulo ang luha sa gilid ng mata ni Vaiana. Basa ang unan. Ang buo niyang katawan ay nanginginig pa rin.Hinaplos niya ang tiyan niya, mahina man, naroroon pa rin ang kirot. At kahit tapos na ang panaginip, nananatili pa rin ang takot sa kanyang dibdib.Hindi lang ito bangungot. Isa itong paalala...
Sumunod agad si Francine, “Ah, okay po.” Ngunit bago siya makalayo, muling nagsalita si Kyro. Matalim ang kanyang tingin habang pinipigil ang sarili. “I’m not used to drinking coffee made by someone else.” Biglang napatigil si Francine, nakabitin sa ere ang kilos. Ngunit si Vaiana, hindi natinag.
Patuloy pa rin ang ngiti sa mukha ng lalaki. Magaan ang kanyang boses habang nagsalita."Napadaan lang ako. Dinala ko ito para sa’yo."Mabilis namang sumimangot si Liddy at sinuklian siya ng malamig na tawa. "Ang tinatawag mong nadaanan lang ay bulaklak?""Oo," walang pag-aalinlangang sagot ng lalaki







