LOGINRUSSELL POV "HMMM, ang ganda ng asawa ko!" hindi ko mapigilang wika. Kasalukuyang nakaharap si Jackie sa life size mirror at abala sa kakatingin sa sariling reflexion ng salamin. Tatlong buwan pagkatapos niyang manganak balik alindog ang asawa ko. Kaya naman, mas lalo tuloy akong nanggigil sa kanya Parang hindi lang nanganak eh. At ang gown na suot niya ngayun ay talagang nabigyan niya ng maaayos na hustisya. "Russell, sige lang, utuhin mo pa ako para mas lalo tayong ma-late." nakangiting sagot naman ni Jackie sa akin Pumihit pa siya paharap sa akin at ilang saglit akong sinipat ng tingin mula ulo hangang paa. Pagkatapos noon, umiling-iling siya sabay hawak sa kurbata ko at inayos iyun "Perfect! Ang pogi talaga ng asawa ko!" nakangiting wika niya Lalo tuloy akong nakaramdam ng kilig. Ang mga ganitong salita ni Jackie ay labis na nagbibigay sa akin ng kakaibang kilig "Pogi, well, walang dapat pagtalunan ang tungkol sa bagay na iyan. Nakikita naman ang ibedensya ng kap
JACQUELINE POV "ANG kapatid mo. Si Aimee. Magkapareho kayo ng type ng dugo at nag-volunteer siya i na siya na lang daw ang magdodonate." seryosong wika ni Russell sa akin Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. "Kung ganoon, utang ko pala sa kanya ang buhay ko?" mahina kong bigkas. Kaagad din naman tumango si Russell Kung wala siya, baka mas mahirapan tayong maghanap ng type ng dugo ng kagaya mo. Very rare lang kasi talaga ang type ng dugo na meron ka eh." sagot din naman ni Doc. HIndi naman ako nakaimik dahil sa totoo lang, hindi ko din malalaman kung masaya ba ako Pero, iisa lang ngayun ang tumatakbo sa isipan ko. Sa lahat ng mga kasalanan na nagawa ni Aimee sa akin noon, talagang bumabawi siya ngayun "Kumusta siya?' seryosong tanong ko "NO worries, okay naman siya. After siya kunan ng dugo, nakaramdam lang siya ng kaunting pagkahilo at panghihina. Pero, no worries, sinigurado kong may nakamonitor din sa health niya para hindi ka mag-alala." nakangiting wika ni Ru
JACQUELINE POV HINDI ko alam kung ilang oras akong walang malay, ngunit nang unti-unti akong magising, pakiramdam ko ay para akong pinagbagsakan ng mabigat na bato. Nanghihina ang buo kong katawan at kahit ang simpleng pagmulat ng mga mata ay tila napakahirap gawin. Marahan akong kumurap habang sinusubukang malinawan ang aking paningin. At ang unang mukha na bumungad sa akin ay walang iba kundi si Russell. Nakatunghay siya sa akin habang mahigpit na hawak ang aking kamay. Kitang-kita ko ang matinding pagod sa kanyang mukha. Namumugto ang kanyang mga mata at tila ilang araw nang hindi nakakatulog nang maayos. Nang mapansin niyang gising na ako, agad siyang napatuwid ng upo. "Russell..." mahina kong usal. Kaagad na nanlaki ang kanyang mga mata. "Jackie!" mabilis niyang pinindot ang emergency button sa tabi ng kama upang tawagin ang doktor bago muli akong balingan. "Jackie... wifey... kumusta ka na?" nanginginig ang boses niyang tanong. "God, alam mo ba kung gaano ako n
JACQUELINE POV "Ahh..." mahina akong napaungol. Agad namang natigilan si Aimee. "Jackie?" sambit ni Aimee sa pangalan ko, Kitang kita ko na sa mga mata niya ang pag-aalala. Napahawak ako sa aking tiyan at hindi ko mapigilan ang mapakagat labi nang maradaman ko na mas lalong tumitindi ang sakit. Para bang may kung anong humihila sa loob ng katawan ko. "A-Aimee...help!" mahina kong usal. Mabilis naman siyang tumayo at nilapitan ako. "Ano'ng nangyari?" nag-aalala niyang tanong sa akin. "Ang sakit...grabe... ang sakit...” mahina kong usal habang habol ko na ang aking paghinga. "Masakit ang tiyan mo? Hindi kaya manganganak ka na?" tanong ni Aimee sa akin. "H-Hindi... hindi pa...kakagaling lang namin kahapon sa OB-Gyne. Ang sabi niya... next week pa ang due date ko..." nakangiwi kong sagot. Ngunit bago pa man ako makadagdag ng salita, muli akong napasinghap. At kasabay noon ay may kung anong mainit na likidong dumaloy pababa sa pagitan ng aking mga hita. Bigla akon
JACQUELINE POV SA tulong ni Russell, naging posible ang pagtulong kay Aimee. Alam kong mali sa paningin ng iba ang ginawa ko. Alam kong marami ang nagsasabing hindi na niya deserve ang isa pang pagkakataon matapos ang lahat ng nagawa niya. Pero gaya nga ng sinabi ko noon, kadugo ko pa rin siya. Hindi man mabura ng panahon ang mga pagkakamaling nagawa niya, hindi rin naman mababago ang katotohanang minsan ay naging bahagi kami ng buhay ng isa't isa. At kung sakaling sayangin nila ang pagkakataong ibinigay ko, wala na akong magagawa roon. Nasa kanila na iyon. Ang mahalaga, ginawa ko ang alam kong tama. At siguro, isa rin ako sa mga pinaka-mapalad na babae sa mundo dahil nasa tabi ko si Russell sa bawat hakbang na ginagawa ko. Hindi siya nagtanong kung bakit ko gusto kong tumulong. Hindi niya ako hinusgahan. Bagkus, tahimik niya akong sinuportahan at inalalayan sa bawat desisyong ginagawa ko. Pagkalipas lamang ng halos tatlong buwan, tuluyan nang nakulong si Martin. Nag-uum
JACQUELINE POV Wala na, ang dating mayabang na Aimee ay hindi ko na mahagilap pa ngayun sa kanya. Ibang Aimee na ang nakikita ko ngayun sa harapan ko. At siguro, malaking bagay din ang pakakakulong nito kaya biglang nagbago ang ugali. “Ang sama ko! Sobrang sama kong kapatid sa iyo noon.” muli niyang wika. Hindi ako agad nagsalita. Hahayaan ko muna siyang ilabas ang lahat ng bigat na dala niya. Sa mga pagkakataong ganito, minsan hindi payo ang kailangan ng isang tao. Minsan, kailangan lang nilang may makinig. "Noong una akala ko masaya ako dahil ako ang pinili ni Martin. Pakiramdam ko noon panalo ako. Dahil nakuha ko na ang lalaking gusto mo. Pero, mali ako..maling mali ako.” umiiyak niyang wika. Hindi naman ako nakaimik lalo na at bigla ko din naisip na siguro, blessings in disguise din na naghiwalay kami ni Martin. Lalo na at ang kagaya niya ay mahilig palang manakit ng babae. Kung hindi kami naghiwalay, baka ako pa ang makakaranas ng mga naranasan ni Aimee ngayun. At m
JENNIFER POV HINDI naman naglaon, naging okay din naman si Veronica. Kumalas sa pagkakayakap sa asawa niyang si Rafael at naghanap na din ng makakain. Ginutom daw kasi siya. Mukhang kalmado na din at nagawa na din nitong ngumiti. Mukhang yakap lang ng asawa ang kailangan para mawala ang takot
AMERY HEART POV Makailang beses pang naglabas pasok si Elias sa madulas kong kweba bago ko naramdaman na para bang may kung anong bagay ang biglang namuo sa puson ko. Malapit na naman akong labasan. Halos tumirik na ang aking mga mata sa sunod niyang ginawa. Lalo niyang sinagad ang kanyang sand
AMERY HEART POV "Amery, napadalaw ka?" nakangiting tanong sa akin ni Elias nang mapansin niya ang presensya ko. Nakasunod kasi ang paningin ko sa kakalabas lang ng babae dito sa kanyang opisina habang naglalakad na ito palayo kaya hindi ko napasin ang paglabas nitong si Elias mula sa loob ng opis
AMERY HEART POV "Teka lang! La-lasing ka na yata kayo eh!" mahina kong sambit at mabilis na napaatras palayo sa kanya! Medyo marami din akong nainom ng alak pero nasa matinong pag-iisip pa naman ako. Aware pa naman ako sa mga nangyayari sa paligid ko. "Lasing? Yeah...maybe!" narinig kong mahina







