로그인JENNIFER POV
Hindi ko mapigilan na mapabalikwas ng bangon nang maramdaman ko na nakahiga na ako sa isang malambot na kama! Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil ang huli kong natatandaan ay nakasakay ako sa sasakyan kasama ni Mr. Valdez na bumibyahe sa kung saan! Paanong sa muling pagmulat ng aking mga mata nandito na ako sa isang silid! Hindi ko na din suot ang damit kong basa! Anong nangyari? Paanong nakarating ako sa silid na ito? Tsaka, sino ang nagbihis sa akin? Sa isiping iyun hindi ko mapgilan ang ilibot ang paningin sa buong paligid! Nasaan nga ba ako? Nasa hotel? Kung ganoon, nasa hotel kami at si Mr. Valdez ba ang naghubad sa akin para mapalitan ako ng kasuotan? Sa isiping iyun biglang salakay ng kaba sa puso ko! Dali-dali akong bumaba ng kama at kaagad na hinanap ang pintuan nang matigil ako nang biglang bumukas iyun! Mula sa labas, may pumasok na dalawang babaeng naka-uniform! "Naku, mabuti naman at gising ka na Mam!" bigkas ng isa sa kanila! Nagtatakang napatitig ako sa kanila! "Si-sno kayo? Nasaan ako?" kandautal kong tanong sa kanila "Nandito po kayo sa bahay ni Mr. Elijah Villarama Valdez, Mam!" nakangiting sagot nito kasabay ng paglapag ng dalawa ng tray na may pagkain sa maliit na mesa! "Paanong nakarating po ako dito? Ibig kong sabihin.....wala po akong naalala kung paano ako nakarating sa silid na ito!" naguguluhan kong bigkas! "Ayyy, oo Mam! Wala po talaga kayong maalala kasi noong dumating kayo kagabi, inaapoy po kayo ng lagnat!" sagot naman ng isa sa kanila! Gulat na gulat naman ako! "Siguro dahil sabi ni Sir, nabasa po kayo sa ulan! Heto nga po pala Mam, kain muna kayo para makainom kayo ng gamot niyo!" nakangiting bikgas ng isa pa! Hindi naman ako makapaniwala! Pambihira...nagkasakit daw ako? Paanong nangyari iyun? Tsaka, ano ba talaga ang kailangan ni Mr. Valdez at bakit niya ako dinala dito sa pamamahay niya? "A-ano po ba ang pangalan niyo Manang! Tsaka nasaan po si Mr. Valdez?" seryosong tanong ko "Tawagin mo na lang akong Precy at siya naman si Salve!" nakangiti nilang pakilala sa akin "Ako naman po si Jennnifer! Teka lang, nabangit po ba sa inyo ni Mr. Valdez kung ano ang kailangan niya sa akin? At bakit niya ako dinala dito sa bahay niya? tsaka, sino po ang nagbihis sa akin kagabi?" seryosong tanong ko "Ha...naku, marami pa pala kaming gagawin Mam Jennifer! Iyang mga tanong mong iyan si Sir Elijah lang ang pwedeng sumagot! Sige po...kain na muna kayo! Lalabas na muna kami!" nakangiting paalam ng dalawa sa akin! Naiwan naman akong gulong gulo 'Ano ba? Ano ang ginagawa ko sa bahay na ito? Tsaka anong lugar ito?' Sa naisip kong iyun dali-dali akong naglakad patungo sa may bintana! Hinawi ang makapal ng kurtina at dumungaw sa labas at ganoon na lang nag panlalaki ng mga mata ko nang kaagad na sumalubong sa paningin ko ang isan malawak na gaden! Napapalibutan iyun ng mga nagagandahang mga bulaklak at sa kabilang bahagi ay may isang malapad at malaking pool Nasaang probensya ba ako? Anong lugar ito at paano ako makakaalis dito? Sa isiping iyun hindi ko mapigilan ang makaramdam ng pagkadismya! Siguro nasa second floor ako na bahagi ng malaking bahay! Maluwang itong kwarto na kinaroroonan ko at maaliwalas naman ang buong paligid Hindi ito ang typical na pinaglalagyan ng mga taong nakidnap! Sa mga napapanood ko sa kasi sa mga pelikula, kadalasan ay dinadala sa mga maruruming lugar or lumang warehouse ang mga taong nakidnap! Pero itong kinaroroonan ko ngayun ay kakaiba! Nandito lang naman ako sa isang napakagandang silid at mukhang masarap din iyung pagkain na dala ng mga kasambahay! Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga!Tinapunan ko ng tingin ang mga pagkain na nakalatag sa maliit na mesa at naglakad patungo sa may pintuan! Dahan-dahan na binuksan iyun at ganoon nalang ang tuwa ko dahil hindi naka-lock! Ibig sabihin, hindi ako nakidnap! Baka nagmagadang loob lang si Mr. Valdez sa akin kaya dinala niya ako dito sa bahay niya! "Saan ka pupunta?" Iyun nga lang ang kung ano mang positibong naisip ko ay bigla ding nagalaho dahil nang tuluyan ko nang nabuksan ang pintuan at akmang lalabas na sana ako, ang seryosong mukha ni Mr. Valdez ang kaagad na sumalubong sa akin! Unlike kahapon, iba na ang kasuotan niya ngayun! Naka-cotton shorts lang siya at white cotton t-shirt! Wala na din siyang suot na eye glass kaya kitang kita ko ang kabuuan ng kanyang mukha! Yawa..ang gwapo pala ng taong ito? Ang tangos ng ilong at ang mga mata...shit titig pa lang pero parang feeling ko natutunaw na ang puso ko! Charr! "Miss Madlang-awa! I said saan ka pupunta?" halos pasigaw na tanong niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang mapatalon sa gulat! Piste talaga! Ano ang palagay niya sa akin? Bingi? Magkaharap lang kami pero kung makasigaw akala mo naman kilo-kilometro ang layo namin sa isat isa! Gwapo nga sana pero ang sungit naman! Malamang, minus points siya sa langit!JILLIAN POV "NAGKITA ulit tayo, Charlotte?" wika ni Mama Maureen kay Ate Charlotte. Bigla tuloy akong kinabahan. Si Kuya Peanut naman, halatang biglang naging alerto Dalawang babae na naging magkaribal sa iisang lalaki noon. At hangang ngayun, alam kong hindi pa rin nakakalimutan ang mga alaala ng nakaraan "Ralph, baka naman, mag-away sila." pabulong kong bigkas kay Ralph. Kahit ako, kinakabahan din eh. Paano na lang kaya kung magpang-abot ang dalawa? Wala pa naman akong lakas para umawat. "Oo nga eh...akala ko pa naman, hindi ka na makakalabas. Akala ko talaga sa kulungan ka na mabubulok!" wika naman ni Ate Charlotte. "No! Ikaw na din ang nagsabi noon na ang masamang damo ay matagal mamatay. Well, huwag kang matakot at huwag ka ding mag-alala. Hindi na ako interesado kay Peanut kaya ipagpalagay mo ang kalooban mo.'" seryosong sagot naman ni Mama Maureen. "Tsk, kahit pa landiin mo ulit ang asawa ko, hindi ka na niyan papatulan." mataray na sagot naman ni Charlotte
JILLIAN POV Mahigit isang buwang buntis at ang biglang pagkawala nito sa sinapupunan ko ay napakahirap tangapin. Walang gabi na hindi ako umiiyak. Tinatanong ko ang sarili ko kung bakit ito nangyayari sa akin Sa totoo lang, napakahirap tangapin. Ang akala ko magiging masaya na kaming dalawa ni Ralph hindi pa pala. Ang pagkawalan ng supling na nasa sinapupunan ko ay isang napakalaking dagok na nangyari sa buhay ko "Anak, kumain ka. Nabangit sa akin ni Ralph na ayaw mo daw kumain.'" malumanay na wika sa akin ng walang iba kundi si Mama Maureen. Nang malaman nito ang nangyari sa akin, hindi ito nagkulang na dalawin ako dito sa hospital sa kabila ng busy nitong schedule. Kasali kasi ito sa isang teleserye na umiire na ngayun sa television. Balik sa dating trabaho ang biological mother ko pagkatapos ng halos twenty years na pagkakakulong "Normal lang ang malungkot pero palagi mong tandaan na hindi pa ito katapusan ng mundo. Nakalimutan mo na ba...matapang ka. Anak kita kaya al
JILLIAN POV Hindi ko alam kung ilang minuto akong nawalan ng malay, pero nang muli kong idilat ang aking mga mata, tila may matinding kirot na agad na sumalubong sa buong katawan ko. Gustuhin ko mang gumalaw, hindi kaya! Masakit at makirot ang buo kong katawan. Dahan-dahan kong kinapa ang aking noo at napangiwi ako nang maramdaman ang basa at malagkit na likido. Dugo? May dugo ako sa ulo ko? Nahihilo man, pinilit kong igalaw ang aking ulo at nakita si Russell. Duguan ito, halos hindi na makilala ang dating anyo. Nakasandal ito sa wasak na bahagi ng sasakyan, at kahit hirap na hirap, pilit nitong ibinabaling ang paningin sa akin. Nanginginig ang labi nito habang paulit-ulit na binibigkas ang pangalan ko. “Jillian… ayos ka lang ba? I’m sorry… I’m so sorry…” mahina nitong sambit, tila bawat salita ay pinipilit niyang ilabas sa kabila ng sakit. Lalong bumigat ang dibdib ko. Hindi ko napigilan ang mapaiyak, magkahalong takot at sakit ang bumabalot sa aking sistema. Hindi ko ma
JILLIAN POV "Huwag kang sumama, Jillian. Hindi ako papayag!" seryosong wika ni Ralph sa akin. Luha lamang ang naging tugon ko. Muli akong napasulyap kay Russell na seryoso pa ring nakatutok ang baril, hindi na kay Ralph kundi sa akin. Alam kong ayaw nitong bigyan ng pagkakataon ang kahit sino na pigilan siya. "Come on, Jillian, mahal ko. Halika na. Umalis na tayo," seryoso nitong sambit. Wala na akong nagawa kundi ang bumitaw kay Ralph. Oo, masakit, pero kailangan kong unahin ang kaligtasan ng lahat. "Good girl! Sabi ko na nga ba, ako naman ang pipiliin mo," nakangisi nitong wika. Hindi ako nakaimik. Tahimik akong naglakad palapit sa kanya, at nang tuluyan na akong makalapit, niyapos niya ako mula sa likuran habang itinapat ang baril sa aking sintido. Kaagad akong napaiyak sa matinding takot. Ang lamig na nagmumula sa dulo ng baril ay nagdulot ng matinding kilabot sa buong katawan ko. "Russell, ano ang ginagawa mo? Diyos ko, huwag mong saktan si Jillian!" halos magh
JILLIAN POV "Try it on, Russell! Alam mo, isa kang duwag! Bakit ba kasi hangang ngayun, hindi mo matangap na akin si Jillian. Nakatakda siyang maging akin at wala ka nang lugar sa puso niya!'" galit na sigaw ni Ralph pabalik. Akmang susugurin na naman sana nito si Russell pero bigla nalang tumigil ang mundo naming lahat. Dahil sa isang iglap, may inilabas si Russell mula sa likod niya. Isang baril. Napasinghap kaming lahat. Pakiramdam ko, biglang tumalon ang puso ko sa matinding takot. Lalo na nang itutok ni Russell ang baril kay Ralph. Nakakasa iyun at ano mang sandali, ready na nitong uputok. At nang ilibot ko ang tingin sa paligid, doon ko din nakita ang pagkagulat ng lahat. May mga napaatras. May napahawak sa dibdib. May napapikit. “Russell… ano ang ginagawa mo?!” nanginginig na sigaw ni Ate Jeann. “Ibaba mo iyan!” dagdag niya, halos maiyak na. “Nababaliw ka na ba? Saan ka kumuha ng lakas ng loob para magdala ng baril dito?!” Sinubukang hawakan ni Ate Jeann a
JILLIAN POV “RELAX! Nandito lang ako… hinding-hindi kita pababayaan.” Mahigpit ang pagkakahawak ni Ralph sa kamay ko, tila iyon na lang ang natitirang bagay na pumipigil sa akin para tuluyang manghina. Ramdam ko ang init ng palad nito, pero taliwas iyon sa lamig na unti-unting gumagapang sa buo kong katawan. Dahil sa isang bagay at isang presensya na labis kong kinatatakutan. Si Russell. Mas lalong kinain ng matinding takot ang puso ko nang nakita ko itong naglalakad palapit sa amin. Ni hindi man lang nito pinakingan ang pagpigil ni Ate Jeann. Mabagal… pero siguradong hakbang. Ang bawat paghakbang nito ay tila may kasamang bigat na parang may bagyong paparating. Matalim ang kanyang titig, diretso sa akin. Makikita sa mga titig nito ang matinding pagkadismaya at galit. At sa bawat segundo na lumalapit siya, mas lalo akong kinakabahan. Pagdating niya sa harap namin, walang sabi-sabing iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon. “Jillian… congratulations sa
Mismong si Katrina na ang nagsabi na pwede niya ulit itong halikan at sino ba naman siya para hindi ito pagbigyan. Walang kapantay na ligaya ang nararamdaman ni Christopher habang angkin niya ang malambot at matamis na labi ni Katrina. Pakiramdam niya para siyang idinuduyan sa alapaap. Ramdam niy
KATRINA POV "Anong sabi mo? Mag-aapply ka nang ano iyun?" seryosong tanong ni Kuya Christopher sa akin. "Kasambahay po? Hindi niyo po ba narinig? Masyado po bang malabo ang boses ko?" nakalabi kong sagot sa kanya. Tsaka, ano ba...bakit bigla-bigla na lang siyang humihinto? Mabuti na lang talag
KATRINA POVKAHIT papaano, naging maayos naman ang aking pagtulog. Nagising ako kinaumagahan na magaan ang pakiramdam.Pagkabangon ko ng kama, direcho na akong lumabas ng kwarto. Gusto kong malaman kung nakauwi na ba sila Ate. Namimiss ko na din kasi si Elizabeth eh.Kaya lang paglabas ko ng kwart
KAHIT anong gawin ni Christopher, hindi niya talaga mapigilan ang sarili niya na mapapangiti habang kausap niya ngayun si Katrina. Hindi niya kasi talaga inaasahan na malalaman niya mula dito na next month na pala ang ikalabin-walong kaarawan nito. Kung ganoon malapit na. Malapit na sa itinakda niy







