LOGINJENNIFER POV
Hindi ko mapigilan na mapabalikwas ng bangon nang maramdaman ko na nakahiga na ako sa isang malambot na kama! Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil ang huli kong natatandaan ay nakasakay ako sa sasakyan kasama ni Mr. Valdez na bumibyahe sa kung saan! Paanong sa muling pagmulat ng aking mga mata nandito na ako sa isang silid! Hindi ko na din suot ang damit kong basa! Anong nangyari? Paanong nakarating ako sa silid na ito? Tsaka, sino ang nagbihis sa akin? Sa isiping iyun hindi ko mapgilan ang ilibot ang paningin sa buong paligid! Nasaan nga ba ako? Nasa hotel? Kung ganoon, nasa hotel kami at si Mr. Valdez ba ang naghubad sa akin para mapalitan ako ng kasuotan? Sa isiping iyun biglang salakay ng kaba sa puso ko! Dali-dali akong bumaba ng kama at kaagad na hinanap ang pintuan nang matigil ako nang biglang bumukas iyun! Mula sa labas, may pumasok na dalawang babaeng naka-uniform! "Naku, mabuti naman at gising ka na Mam!" bigkas ng isa sa kanila! Nagtatakang napatitig ako sa kanila! "Si-sno kayo? Nasaan ako?" kandautal kong tanong sa kanila "Nandito po kayo sa bahay ni Mr. Elijah Villarama Valdez, Mam!" nakangiting sagot nito kasabay ng paglapag ng dalawa ng tray na may pagkain sa maliit na mesa! "Paanong nakarating po ako dito? Ibig kong sabihin.....wala po akong naalala kung paano ako nakarating sa silid na ito!" naguguluhan kong bigkas! "Ayyy, oo Mam! Wala po talaga kayong maalala kasi noong dumating kayo kagabi, inaapoy po kayo ng lagnat!" sagot naman ng isa sa kanila! Gulat na gulat naman ako! "Siguro dahil sabi ni Sir, nabasa po kayo sa ulan! Heto nga po pala Mam, kain muna kayo para makainom kayo ng gamot niyo!" nakangiting bikgas ng isa pa! Hindi naman ako makapaniwala! Pambihira...nagkasakit daw ako? Paanong nangyari iyun? Tsaka, ano ba talaga ang kailangan ni Mr. Valdez at bakit niya ako dinala dito sa pamamahay niya? "A-ano po ba ang pangalan niyo Manang! Tsaka nasaan po si Mr. Valdez?" seryosong tanong ko "Tawagin mo na lang akong Precy at siya naman si Salve!" nakangiti nilang pakilala sa akin "Ako naman po si Jennnifer! Teka lang, nabangit po ba sa inyo ni Mr. Valdez kung ano ang kailangan niya sa akin? At bakit niya ako dinala dito sa bahay niya? tsaka, sino po ang nagbihis sa akin kagabi?" seryosong tanong ko "Ha...naku, marami pa pala kaming gagawin Mam Jennifer! Iyang mga tanong mong iyan si Sir Elijah lang ang pwedeng sumagot! Sige po...kain na muna kayo! Lalabas na muna kami!" nakangiting paalam ng dalawa sa akin! Naiwan naman akong gulong gulo 'Ano ba? Ano ang ginagawa ko sa bahay na ito? Tsaka anong lugar ito?' Sa naisip kong iyun dali-dali akong naglakad patungo sa may bintana! Hinawi ang makapal ng kurtina at dumungaw sa labas at ganoon na lang nag panlalaki ng mga mata ko nang kaagad na sumalubong sa paningin ko ang isan malawak na gaden! Napapalibutan iyun ng mga nagagandahang mga bulaklak at sa kabilang bahagi ay may isang malapad at malaking pool Nasaang probensya ba ako? Anong lugar ito at paano ako makakaalis dito? Sa isiping iyun hindi ko mapigilan ang makaramdam ng pagkadismya! Siguro nasa second floor ako na bahagi ng malaking bahay! Maluwang itong kwarto na kinaroroonan ko at maaliwalas naman ang buong paligid Hindi ito ang typical na pinaglalagyan ng mga taong nakidnap! Sa mga napapanood ko sa kasi sa mga pelikula, kadalasan ay dinadala sa mga maruruming lugar or lumang warehouse ang mga taong nakidnap! Pero itong kinaroroonan ko ngayun ay kakaiba! Nandito lang naman ako sa isang napakagandang silid at mukhang masarap din iyung pagkain na dala ng mga kasambahay! Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga!Tinapunan ko ng tingin ang mga pagkain na nakalatag sa maliit na mesa at naglakad patungo sa may pintuan! Dahan-dahan na binuksan iyun at ganoon nalang ang tuwa ko dahil hindi naka-lock! Ibig sabihin, hindi ako nakidnap! Baka nagmagadang loob lang si Mr. Valdez sa akin kaya dinala niya ako dito sa bahay niya! "Saan ka pupunta?" Iyun nga lang ang kung ano mang positibong naisip ko ay bigla ding nagalaho dahil nang tuluyan ko nang nabuksan ang pintuan at akmang lalabas na sana ako, ang seryosong mukha ni Mr. Valdez ang kaagad na sumalubong sa akin! Unlike kahapon, iba na ang kasuotan niya ngayun! Naka-cotton shorts lang siya at white cotton t-shirt! Wala na din siyang suot na eye glass kaya kitang kita ko ang kabuuan ng kanyang mukha! Yawa..ang gwapo pala ng taong ito? Ang tangos ng ilong at ang mga mata...shit titig pa lang pero parang feeling ko natutunaw na ang puso ko! Charr! "Miss Madlang-awa! I said saan ka pupunta?" halos pasigaw na tanong niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang mapatalon sa gulat! Piste talaga! Ano ang palagay niya sa akin? Bingi? Magkaharap lang kami pero kung makasigaw akala mo naman kilo-kilometro ang layo namin sa isat isa! Gwapo nga sana pero ang sungit naman! Malamang, minus points siya sa langit!JILLIAN POV MASAKIT ang ginawa ni Russell pero kakayanin ba ng konsensya ko na makitang tuluyang masira ang kinabukasan niya? Kaya ko ba siyang makitang mabulok sa kulungan? Na magiging kagaya ni Mama Maureen ang kanyang buhay? Kaya ko bang makita sa araw-araw ang lungkot sa mga mata ni Ate Jeann at Kuya Drake? Hindi man sila nakikiusap sa amin ni Ralph na huwag nang ipakulong si Russell, pero alam kong sa kaloob-looban ng puso nila, umaasa sila na sana ay patawarin namin si Russell At ang kapatawaran na ibibigay namin sa kanya ay posibleng magpapabago ng buhay niya. "Unfair naman siguro sa anak ko kung patatawarin natin ang taong naging dahilan ng pagkawala ng inaasahan nilang unang anak. Look, alam kong mahalaga ang buhay ng bawat miyembro ng pamilya pero kung sakaling makalabas iyang Russell na iyan, gaano kayo nakakasiguro na hindi ulit niya guguluhin ang buhay ng anak ko?" sabat naman ni Mama Maureen. Lahat ay napatingin sa kanya. Ako naman, tahimik lang pero may isa
JILLIAN POV PAGKATAPOS ng madamdaming pag-uusap namin ni Daddy Peanut kasama ng buong pamilya niya, mas lalo kong naramdaman ang pagaan ng kalooban ko. Naramdaman ko na din ang feeling na okay na ako. Na sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan ko nitong nakaraang buwan, pwede ko nang masabi na ayos na ako Mas masarap sa pakiramdam na wala kang galit na nararamdaman sa puso mo. At ang kasal naming dalawa ni Ralph ay alam kong umpisa na ng isang maaliwalas na umaga na dapat naming harapin "Jillian----" wala sa sariling napalingon ako nang bigla na lang may tumawag sa pangalan ko. Walang iba kundi ang dalawa kong Mommy. Si Mommy Veronica na mother in law ko at si Mommy Arabella na adopted mother ko Grabe, ang dami ko na palang Ina. Nanidyan si Mama Maureen, si Mommy Arabella, Si Mommy Veronica at may dumagdag na isa pa. Si Mommy Charlotte. "Mom-----" nakangiting sambit ko. Nang tuluyan na silang nakalapit sa akin isa-isa ko silang niyakap ng mahigpit at umusal nang taos pusong
JILLIAN POV "CONGRATULATIONS, SIS!" nandito na kami sa reception party at hindi ko akalain na bigla na lang akong lapitan nila Charmaine at Penelope para i-congratulate. At ngayun, hindi na Jillian ang tawag nila sa akin kundi 'Sis' na. "Thank you." nakangiting sambit ko. Kaagad din namang hinawakan ni Penelope ang kamay ko "SAbi ko kay Charamine, dapat Ate na din ang itawag niya sa iyo. Sa akin naman, Sis na lang tutal, hindi naman tayo nagkakalayo ng edad eh." nakangiting wika niya sa akin "Ha, naku, kayo talaga! Kahit ano, pwede niyong itawag sa akin. Kahit Jillian na nga lang, ayos lang eh." sambit ko "Hindi pwede iyan. Magkapatid tayo at dapat lang naman siguro na may tawagan tayo para malaman kung sino ang panganay at bunso." nakangiting sambit naman ni Charmaine. Hinawakan din ako nito sa isa ko pang kamay at muling nagsalita "Ate Jillian, congratulations. Alam mo, noon ko pa nahahalata na may gusto talaga iyang si Uncle Ralph sa iyo eh. Kaya lang, ayaw lang ami
JILLIAN POV Nag-umpisa nang tumugtog ang wedding march habang unti-unting bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan. Napatigil ang lahat. Lahat ng mata ay nakatutok sa akin. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak ko ang bouquet. Parang akong lumulutang sa alapaap, pero kasabay noon ay ang kabog ng puso kong hindi ko mapigilan, hindi sa takot… kundi sa labis na saya at pananabik. “Ang ganda mo, anak…” mahina ngunit malinaw kong narinig ang bulong ni Mama sa tabi ko Napangiti ako kahit nangingilid ang luha ko. Nag give way ang mga adopted parents ko at hinayaan nila na si Mama Maureen ang maghahatid sa akin sa altar. At hindi lang siya dahil sa kabilang side ko ay nakatayo ang walang iba kundi ang biological father ko na si Kuya Peanut. Hindi ko alam kung pinayagan ba ito ni Ate Charlotte pero bahala na sila. Basta ang importante, masaya ako ngayun habang nakatutok ang paningin ko sa aking groom. Si Ralph---- Sa dulo ng altar, nakita ko si Ralph.
JILLIAN POV Mabilisang ligo lang naman ang ginawa ko. Suot ang bathrobe, lumabas ako ng banyo, at napahinto ako sa kinatatayuan nang hindi lang si Mommy ang nadatnan ko sa silid. May iba pang mga taong hindi ko kilala, abalang-abala sa kung anu-anong dala nila. “Ma, ano ito?” nagtataka kong tanong. Napalingon ako sa pinto. Nasaan na ba si Ralph? Bakit may mga estranghero sa loob ng silid na ito? “Mga staff ko sila. Si Clara, hairstylist ko, si----” “Ma----” putol ko agad. Hindi na kailangang ipakilala pa. Halata namang mga staff niya ang mga ito. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit nandito sila. “Nasaan po ba si Ralph?” tanong ko, bahagyang naiirita na. Hindi pa kasi talaga ako ready na humarap sa kahit kani-kanino eh. Wala akong gana. Ang gusto lang naman sana ay mapag-isa at wala akong ibang gustong makita at makasama kundi si Ralph lang. Pero nasaan nga ba ang lalaking iyun? “Nasa labas. At kung ayaw mong ma-late sa pupuntahan natin, maupo ka na diyan para mas
JILLIAN POV Hindi ko inaasahan na mabubusog ako sa simpleng dinner na pinagsaluhan naming dalawa ni Ralph. Hindi ko din akalain na sa simpleng pag-uusap namin, kahit papaano, gumaan ang puso ko Mas masarap pala ang ganito at ngayun ko lang tuluyang napatunayan na mas okay pala na huwag magkulong sa silid kapag masama ang loob. Mas lalong nakaka-depress iyun "What do you want for your dessert, Sweetheart?" malambing na tanong nitong si Ralph sa akin. Kunwari, saglit akong nag-isip bago tumingin sa dessert counter "Strawberry cheesecake." sambit ko. "Alright, dito ka lang at ikukuha kita.." sambit nito at mabilis na itong naglakad patungo doon Nang mag-isa na lang ako sa table hindi ko maiwasan na magulat nang mula sa pintuan ng restaurant, napansin kong naglalakad papasok ang walang iba kundi si Donnabelle Davis. Anak siya nila Ate Jeann at Kuya Drake. Kapatid ni Russell Davis. Naglalakad ito palapit sa akin kaya naman, wala sa sariling napatayo ako., "Donna." mahina ko
AMERY HEART POV NAGING mabilis ang paglipas ng mga araw. Nag leave ako sa hospital na pinapasukan ko at kaagad naman akong pinayagan. Iyun nga lang, may isang bagay na nagpapagulo sa isapan ko sa ngayun. Nagtatalo pa rin kasi talaga ang isipan ko kung sasabihin ko kay Kuya Luis ang tungkol sa p
JENNIFER POV "MABUTI naman po at aware kayo tungkol sa bagay na iyan. Hindi po kayo naging mabuting ama sa akin at kayo din ang naging dahilan sa mga pagdurusa ko noon." seryosong sagot ko na din sa kanya! Napansin ko ang lungkot na kaagad na gumuhit sa mga mata niya sabay iling. "Alam ko na
AMERY HEART POVSa sumunod na sandali sa pagitan naming dalawa ni Elias namalayan ko na lang na nakahiga na ako sa ibabaw ng kama.Mula sa buhanginan kanina, binuhat niya ako at mabilis ang hakbang na naglakad sa pinakamalapit na cottage. Nagtaka pa nga ako dahil nakakalakad naman pala siya ng maa
JENNIFER POV "Yes Sweetie. Doon tayo sa kama." mahinang bigkas niya at naramdaman ko na lang ang pag-angat ko sa ere. Binuhat niya ako at mabilis ang hakbang na naglakad patungo sa kama. Pagkadating namin doon, buong ingat na inilapag niya ako habang hindi niya inaalis ang kanyang paningin sa kab







