LOGINJENNIFER POV
Hindi ko mapigilan na mapabalikwas ng bangon nang maramdaman ko na nakahiga na ako sa isang malambot na kama! Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil ang huli kong natatandaan ay nakasakay ako sa sasakyan kasama ni Mr. Valdez na bumibyahe sa kung saan! Paanong sa muling pagmulat ng aking mga mata nandito na ako sa isang silid! Hindi ko na din suot ang damit kong basa! Anong nangyari? Paanong nakarating ako sa silid na ito? Tsaka, sino ang nagbihis sa akin? Sa isiping iyun hindi ko mapgilan ang ilibot ang paningin sa buong paligid! Nasaan nga ba ako? Nasa hotel? Kung ganoon, nasa hotel kami at si Mr. Valdez ba ang naghubad sa akin para mapalitan ako ng kasuotan? Sa isiping iyun biglang salakay ng kaba sa puso ko! Dali-dali akong bumaba ng kama at kaagad na hinanap ang pintuan nang matigil ako nang biglang bumukas iyun! Mula sa labas, may pumasok na dalawang babaeng naka-uniform! "Naku, mabuti naman at gising ka na Mam!" bigkas ng isa sa kanila! Nagtatakang napatitig ako sa kanila! "Si-sno kayo? Nasaan ako?" kandautal kong tanong sa kanila "Nandito po kayo sa bahay ni Mr. Elijah Villarama Valdez, Mam!" nakangiting sagot nito kasabay ng paglapag ng dalawa ng tray na may pagkain sa maliit na mesa! "Paanong nakarating po ako dito? Ibig kong sabihin.....wala po akong naalala kung paano ako nakarating sa silid na ito!" naguguluhan kong bigkas! "Ayyy, oo Mam! Wala po talaga kayong maalala kasi noong dumating kayo kagabi, inaapoy po kayo ng lagnat!" sagot naman ng isa sa kanila! Gulat na gulat naman ako! "Siguro dahil sabi ni Sir, nabasa po kayo sa ulan! Heto nga po pala Mam, kain muna kayo para makainom kayo ng gamot niyo!" nakangiting bikgas ng isa pa! Hindi naman ako makapaniwala! Pambihira...nagkasakit daw ako? Paanong nangyari iyun? Tsaka, ano ba talaga ang kailangan ni Mr. Valdez at bakit niya ako dinala dito sa pamamahay niya? "A-ano po ba ang pangalan niyo Manang! Tsaka nasaan po si Mr. Valdez?" seryosong tanong ko "Tawagin mo na lang akong Precy at siya naman si Salve!" nakangiti nilang pakilala sa akin "Ako naman po si Jennnifer! Teka lang, nabangit po ba sa inyo ni Mr. Valdez kung ano ang kailangan niya sa akin? At bakit niya ako dinala dito sa bahay niya? tsaka, sino po ang nagbihis sa akin kagabi?" seryosong tanong ko "Ha...naku, marami pa pala kaming gagawin Mam Jennifer! Iyang mga tanong mong iyan si Sir Elijah lang ang pwedeng sumagot! Sige po...kain na muna kayo! Lalabas na muna kami!" nakangiting paalam ng dalawa sa akin! Naiwan naman akong gulong gulo 'Ano ba? Ano ang ginagawa ko sa bahay na ito? Tsaka anong lugar ito?' Sa naisip kong iyun dali-dali akong naglakad patungo sa may bintana! Hinawi ang makapal ng kurtina at dumungaw sa labas at ganoon na lang nag panlalaki ng mga mata ko nang kaagad na sumalubong sa paningin ko ang isan malawak na gaden! Napapalibutan iyun ng mga nagagandahang mga bulaklak at sa kabilang bahagi ay may isang malapad at malaking pool Nasaang probensya ba ako? Anong lugar ito at paano ako makakaalis dito? Sa isiping iyun hindi ko mapigilan ang makaramdam ng pagkadismya! Siguro nasa second floor ako na bahagi ng malaking bahay! Maluwang itong kwarto na kinaroroonan ko at maaliwalas naman ang buong paligid Hindi ito ang typical na pinaglalagyan ng mga taong nakidnap! Sa mga napapanood ko sa kasi sa mga pelikula, kadalasan ay dinadala sa mga maruruming lugar or lumang warehouse ang mga taong nakidnap! Pero itong kinaroroonan ko ngayun ay kakaiba! Nandito lang naman ako sa isang napakagandang silid at mukhang masarap din iyung pagkain na dala ng mga kasambahay! Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga!Tinapunan ko ng tingin ang mga pagkain na nakalatag sa maliit na mesa at naglakad patungo sa may pintuan! Dahan-dahan na binuksan iyun at ganoon nalang ang tuwa ko dahil hindi naka-lock! Ibig sabihin, hindi ako nakidnap! Baka nagmagadang loob lang si Mr. Valdez sa akin kaya dinala niya ako dito sa bahay niya! "Saan ka pupunta?" Iyun nga lang ang kung ano mang positibong naisip ko ay bigla ding nagalaho dahil nang tuluyan ko nang nabuksan ang pintuan at akmang lalabas na sana ako, ang seryosong mukha ni Mr. Valdez ang kaagad na sumalubong sa akin! Unlike kahapon, iba na ang kasuotan niya ngayun! Naka-cotton shorts lang siya at white cotton t-shirt! Wala na din siyang suot na eye glass kaya kitang kita ko ang kabuuan ng kanyang mukha! Yawa..ang gwapo pala ng taong ito? Ang tangos ng ilong at ang mga mata...shit titig pa lang pero parang feeling ko natutunaw na ang puso ko! Charr! "Miss Madlang-awa! I said saan ka pupunta?" halos pasigaw na tanong niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang mapatalon sa gulat! Piste talaga! Ano ang palagay niya sa akin? Bingi? Magkaharap lang kami pero kung makasigaw akala mo naman kilo-kilometro ang layo namin sa isat isa! Gwapo nga sana pero ang sungit naman! Malamang, minus points siya sa langit!JACQUELINE POV “Pero, alam mo, sa kabila ng nagawa niyang kasalanan sa akin, hindi ko pa rin kayang magalit sa kanya. Russell, hindi ko kayang makita siyang nakakulong. Matanda na si Daddy at ayaw kong ako ang dahilan ng mabilis niyang paglisan sa mundo.” seryosong wika ko kasabay ng pagpatak ng luha sa aking mga mata. “Jackie-----ano ang ibig mong sabihin?” seryosong tanong niya sa akin “Palayain mo na siya..bilang anak niya, iyun na lang ang huli kong magagawa sa kanya.” Seryosong sagot ko. Napansin kong ilang saglit din siyang natigilan. Pagkatapos noon, may ngiti sa labi na sunod-sunod siyang tumango “Okay, kung ano ang gusto mo, iyun ang masusunod.” sagot niya. Kaagad din naman akong nakahinga ng maluwag. “Alam mo ba kung bakit ito ang desisyon ko? Alam mo ba kung bakit sa kabila ng lahat, gagawin ko ito sa kanila?” muli kong wika. “NO! Hindi ko alam, pero kung sasabihin mo sa akin, makikinig ako.” seryosong sagot niya "Dahil pagod na akong balikan ang mga masasa
JACQEULINE POV "GRABE, sobrang na-miss ko ang kwartong ito." nakangiting wika ko kay Russell Kakarating lang namin dito sa bahay at pakiramdam ko ng sandaling ito, mas lalong lumuwang ang aking paghinga. Sa wakas, natapos din ang ilang linggo kong pagtitiis sa hospital. At least, sa ngayun, tuluyan na akong nakauwi at masasabi kong ligtas na kami ng baby na nasa sinapupunan ko "Mukhang namiss mo talaga itong bahay natin ah?" nakangiting tanong sa akin ni Russell "Hindi lang ang bahay kundi pati na din ang mga pagkain. Russell, parang gusto ko ng sinigang na sugpo." malambing kong wika sa kanya Mabilis naman siyang tumango "Sure, no problem. Ora mismo, palulutuan kita kina Manang ng mga pagkaing gusto mo." sagot niya naman sa akin Hindi ko tuloy mapigilan ang makaramdam ng pagkatakam Ito ang gusto ko kapag dito sa bahay...nagagawa at nakakain ko lahat ng gusto ko at higit sa lahat, mas nakakapaglambing ako dito kay Russell ************** Mabilis pang lumipas ang m
JACQUELINE POV "Oo nga," singit ni Jezzie habang napapailing. "Tama lang talaga na ipakulong sila. Noon pa man, wala na silang ginawa kundi pahirapan ka." Napalunok ako. Parang may kung anong kumikirot sa loob ng aking dibdib. "Kung alam lang namin na balak mo palang umuwi sa inyo noong araw na iyon, sana sinamahan ka namin. Hindi sana nila nagawa ang maitim nilang balak sa iyo." sabat naman ni Ernesto. "Maitim na balak?" mahinang bulong ko. Pakiramdam ko, biglang umikot ang buong paligid. Sa isang iglap, bigla na lang may lumitaw ng mga larawan sa isipan ko. Kagaya ng eksena sa mga panaginip ko., Isang babaeng umiiyak, malungkot at tumatakbo. Hangang sa----- Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking sentido. Sunod-sunod na eksena ang biglang bumalik sa aking alaala. Napakalinaw. Parang kahapon lang nangyari. Nakita ko ang mukha ng aking ama. Ang malamig niyang tingin. Ang galit sa kanyang mga mata. Narinig ko ang masasakit na salitang binitiwan
JACQUELINE POV Sa paglipas ng mga araw, unti-unti ring bumabalik ang dati kong lakas. Dumaan ako sa iba't ibang pagsusuri at test na ipinagawa ng mga doktor. Mabuti na lamang at wala silang nakitang anumang komplikasyon sa aking kalagayan. Araw-araw ay may magandang balita silang ibinibigay sa akin, at dahil doon ay mas lalo akong nagkaroon ng pag-asang tuluyan nang makarekober. Sa lahat ng oras, hindi ako iniwan ni Russell. Halos siya na ang naging tagapag-alaga ko. Siya ang nag-aasikaso ng aking mga gamot, siya ang naghahanda ng pagkain ko, at siya rin ang unang bumabati sa akin tuwing nagigising ako sa umaga. Kapag sumasakit ang katawan ko, nandiyan siya. Kapag hindi ako makatulog sa gabi, nandiyan pa rin siya. Maging sa tuwing binabangungot ako, siya rin ang kasama ko. Madalas akong magising nang pawis na pawis at hinihingal. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, ngunit nitong mga nakaraang araw ay mas naging madalas ang mga panaginip ko. May mga mukhang hindi ko maaninag
JACQUELYN POV Nang muli kong ipikit ang aking mga mata para sana i-relax ang isipan ko, tila isang maaksiyong pelikula ang mga alaala na sunod-sunod na naglaro sa aking isipan. May isang babaeng desperadong tumatakbo sa madilim na daan habang may ilang taong humahabol sa kanya. Hindi ko man maaninag nang maayos ang kanilang mga mukha, ramdam ko ang matinding galit na nakaukit sa kanilang mga tinig at kilos. Paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan ko. At iyon ang mas lalong nagdulot ng matinding takot sa akin. " Jacqueline! Babae ka! Bumalik ka rito!" "Hindi ka makakatakas sa amin!" Iilan lamang iyon sa mga sigaw na narinig ko. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko nang mapagtanto kong parang ako ang babaeng kanilang hinahabol. Hindi ko maintindihan kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay ako mismo ang nakakaranas ng takot na nararamdaman niya. Patuloy na umikot sa aking isipan ang eksena. Ang tunog ng nagmamadaling mga yabag. Ang mabibigat na paghinga at ang malakas a
JACQUELYN POV NAGISING ako na pakiramdam ko ay galing ako sa isang napakahabang panaginip. Mabigat ang mga talukap ng aking mata habang dahan-dahan kong iminulat ang mga ito. Unang sumalubong sa paningin ko ang malamlam na puting liwanag mula sa kisame ng silid na kinaroroonan ko. Sandaling lumabo ang aking paningin bago unti-unting luminaw. Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan-minsang tunog ng mga kagamitang medikal ang naririnig ko. Akmang babangon sana ako nang bigla akong napangiwi. Matalim na kirot ang dumaloy sa aking ulo dahilan upang mapahawak ako rito. Kasabay niyon ay ang matinding pagkauhaw na tila ilang araw akong hindi nakainom ng tubig. "Jackie... wifey?" Napakunot-noo ako nang marinig ang pamilyar ngunit nag-aalalang boses na iyon. Agad kong ibinaling ang aking paningin sa pinanggalingan ng tinig. Isang lalaki ang nakatayo sa gilid ng kama. Magulo ang kanyang buhok. Halatang hindi siya nakatulog nang maay
Jillian POV Sa pagdating namin ng beach resort, kaagad na bumungad sa paningin ko ang napaka-aliwalas na kapaligiran. Hindi ko mapigilan ang pagsilay ng masayang ngiti sa labi ko. Ito ang dahilan kung bakit sa tuwing niyaya ako ni Moira Kristina na magbakasyonn sa lugar na ito hindi talaga ako
JILLIAN SANTILLAN POV "Akin na muna iyang daliri niyo. Ipasipit na muna natin sa crabs para may dahilan na ipagbalat ko din kayo ng shrimp." may bahid na pagkainis sa boses na sagot naman ni Kuya Ralph kay Russell. Hindi ko naman mapigilan ang mapangiti "Hindi bale na lang, Uncle. Gets na nam
SYNOPSIS Ralph Alexander Villarama---panganay na anak ng mag-asawang Veronica at Rafael Villarama. Nakatakdang magiging susunod na CEO ng Villarama Empire. Isang mabigat responsibilidad na nakaatang sa kanyang mga balikat pero kailangan niyang kayanin lalo na at siya ang panganay. Kagaya ng may
JILLIAN SANTILLAN POV Kanina pa ako hindi mapalagay. Tulog na itong si Moira Kristina, pero ako heto dilat na dilat pa rin. Paano ba naman kasi, kanina ko pa napapansin na nasa labas pa rin ng verandah si Kuya Ralph Alexander at wala yatang balak na pumasok dito sa loob ng kwarto Mukhang hindi







