MasukJENNIFER POV
Hindi ko mapigilan na mapabalikwas ng bangon nang maramdaman ko na nakahiga na ako sa isang malambot na kama! Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil ang huli kong natatandaan ay nakasakay ako sa sasakyan kasama ni Mr. Valdez na bumibyahe sa kung saan! Paanong sa muling pagmulat ng aking mga mata nandito na ako sa isang silid! Hindi ko na din suot ang damit kong basa! Anong nangyari? Paanong nakarating ako sa silid na ito? Tsaka, sino ang nagbihis sa akin? Sa isiping iyun hindi ko mapgilan ang ilibot ang paningin sa buong paligid! Nasaan nga ba ako? Nasa hotel? Kung ganoon, nasa hotel kami at si Mr. Valdez ba ang naghubad sa akin para mapalitan ako ng kasuotan? Sa isiping iyun biglang salakay ng kaba sa puso ko! Dali-dali akong bumaba ng kama at kaagad na hinanap ang pintuan nang matigil ako nang biglang bumukas iyun! Mula sa labas, may pumasok na dalawang babaeng naka-uniform! "Naku, mabuti naman at gising ka na Mam!" bigkas ng isa sa kanila! Nagtatakang napatitig ako sa kanila! "Si-sno kayo? Nasaan ako?" kandautal kong tanong sa kanila "Nandito po kayo sa bahay ni Mr. Elijah Villarama Valdez, Mam!" nakangiting sagot nito kasabay ng paglapag ng dalawa ng tray na may pagkain sa maliit na mesa! "Paanong nakarating po ako dito? Ibig kong sabihin.....wala po akong naalala kung paano ako nakarating sa silid na ito!" naguguluhan kong bigkas! "Ayyy, oo Mam! Wala po talaga kayong maalala kasi noong dumating kayo kagabi, inaapoy po kayo ng lagnat!" sagot naman ng isa sa kanila! Gulat na gulat naman ako! "Siguro dahil sabi ni Sir, nabasa po kayo sa ulan! Heto nga po pala Mam, kain muna kayo para makainom kayo ng gamot niyo!" nakangiting bikgas ng isa pa! Hindi naman ako makapaniwala! Pambihira...nagkasakit daw ako? Paanong nangyari iyun? Tsaka, ano ba talaga ang kailangan ni Mr. Valdez at bakit niya ako dinala dito sa pamamahay niya? "A-ano po ba ang pangalan niyo Manang! Tsaka nasaan po si Mr. Valdez?" seryosong tanong ko "Tawagin mo na lang akong Precy at siya naman si Salve!" nakangiti nilang pakilala sa akin "Ako naman po si Jennnifer! Teka lang, nabangit po ba sa inyo ni Mr. Valdez kung ano ang kailangan niya sa akin? At bakit niya ako dinala dito sa bahay niya? tsaka, sino po ang nagbihis sa akin kagabi?" seryosong tanong ko "Ha...naku, marami pa pala kaming gagawin Mam Jennifer! Iyang mga tanong mong iyan si Sir Elijah lang ang pwedeng sumagot! Sige po...kain na muna kayo! Lalabas na muna kami!" nakangiting paalam ng dalawa sa akin! Naiwan naman akong gulong gulo 'Ano ba? Ano ang ginagawa ko sa bahay na ito? Tsaka anong lugar ito?' Sa naisip kong iyun dali-dali akong naglakad patungo sa may bintana! Hinawi ang makapal ng kurtina at dumungaw sa labas at ganoon na lang nag panlalaki ng mga mata ko nang kaagad na sumalubong sa paningin ko ang isan malawak na gaden! Napapalibutan iyun ng mga nagagandahang mga bulaklak at sa kabilang bahagi ay may isang malapad at malaking pool Nasaang probensya ba ako? Anong lugar ito at paano ako makakaalis dito? Sa isiping iyun hindi ko mapigilan ang makaramdam ng pagkadismya! Siguro nasa second floor ako na bahagi ng malaking bahay! Maluwang itong kwarto na kinaroroonan ko at maaliwalas naman ang buong paligid Hindi ito ang typical na pinaglalagyan ng mga taong nakidnap! Sa mga napapanood ko sa kasi sa mga pelikula, kadalasan ay dinadala sa mga maruruming lugar or lumang warehouse ang mga taong nakidnap! Pero itong kinaroroonan ko ngayun ay kakaiba! Nandito lang naman ako sa isang napakagandang silid at mukhang masarap din iyung pagkain na dala ng mga kasambahay! Hindi ko mapigilan ang mapabuntong hininga!Tinapunan ko ng tingin ang mga pagkain na nakalatag sa maliit na mesa at naglakad patungo sa may pintuan! Dahan-dahan na binuksan iyun at ganoon nalang ang tuwa ko dahil hindi naka-lock! Ibig sabihin, hindi ako nakidnap! Baka nagmagadang loob lang si Mr. Valdez sa akin kaya dinala niya ako dito sa bahay niya! "Saan ka pupunta?" Iyun nga lang ang kung ano mang positibong naisip ko ay bigla ding nagalaho dahil nang tuluyan ko nang nabuksan ang pintuan at akmang lalabas na sana ako, ang seryosong mukha ni Mr. Valdez ang kaagad na sumalubong sa akin! Unlike kahapon, iba na ang kasuotan niya ngayun! Naka-cotton shorts lang siya at white cotton t-shirt! Wala na din siyang suot na eye glass kaya kitang kita ko ang kabuuan ng kanyang mukha! Yawa..ang gwapo pala ng taong ito? Ang tangos ng ilong at ang mga mata...shit titig pa lang pero parang feeling ko natutunaw na ang puso ko! Charr! "Miss Madlang-awa! I said saan ka pupunta?" halos pasigaw na tanong niya sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang mapatalon sa gulat! Piste talaga! Ano ang palagay niya sa akin? Bingi? Magkaharap lang kami pero kung makasigaw akala mo naman kilo-kilometro ang layo namin sa isat isa! Gwapo nga sana pero ang sungit naman! Malamang, minus points siya sa langit!RUSSELL POV “Wala na bang ibang bar?” seryoso kong tanong. Kaya naman pala pumayag ang mga magulang ko na lumabas ako ngayong gabi kahti kakagaling ko lang ng kulungan, dito rin pala ako babagsak. Sa bar na pag-aari namin. Negosyo ito ng ama kong si Drake Davis simula noong binata pa ito, at hanggang ngayon, buhay na buhay pa rin. Isa itong high-end bar, at ang mga parokyano ay pawang kilala sa lipunan. “Bro, mas hamak na mas maganda dito kaysa sa ibang bar. Tsaka, maraming magaganda at desenteng babae rito. Sa anim na buwan mo sa piitan, sigurado akong tigang na tigang ka na,” pabulong ngunit nakangising sabi ni Kent. “Tsk. Hindi ako interesado. At hindi ako kagaya mo na hayok sa babae, kaya tumigil ka na,” yamot kong sagot Wala akong gana pagdating sa babae! Lalo na at ang puso ko lang ay pag-aari ng ng isang babaeng kahit na kailan, alam kong malabo nang maging akin. Si JILLIAN Malakas siyang tumawa. “Well, let’s see. Noon pa man, kilala na kita mula ulo hanggang p
RUSSELL POV "Dad, i love Jillian. I really do! Pero, hindi naman ibig sabihin noon na sa paglabas kong ito, guguluhin ko na siya. Hindi! Hindi mangyayari iyun!" seryosong sagot ko sa ama kong si Drake Davis. "Maganda na iyung sigurado. Tsaka, sa edad mong iyan, dapat lang na mag-asawa ka na. Tumatanda ka na, Russell!" seryoso niyang sambit "PAANO kung hindi ako pumapayag? Dad, kailan pa kayo nagkaroon ng pakialam sa love life ko?" naiinis ko na ding sagot Mabilis din namang lumapit sa akin ang aking Ina. Si Daddy Drake naman, kapansin-pansin ang biglang pagdilim ng awra "Huwag na huwag mo kaming ipahiya. Tapos na ang usapin na ito at pumayag na kami sa nais ni Uncle Christian." seryosong bigkas ni Daddy at pagkatapos sabihin ang katagang iyun, mabilis na itong naglakad paalis Hindi ko na maiwasan na maikuyom ang kamao ko na isipin na hindi lang ito simpleng desisyon ng mga magulang ko. Kung gaano kasali din pala sa usapan na ito ang mga matatandang Villarama. "Anak, haya
RUSSELL DAVIS POV "MR RUSSELL DAVIS, laya ka na!'" Napatigil ako sa aking physical exercise nang bigla na lang dumating ang isa sa mga gwardiya ng piitan kung nasaan ako ngayun. Kay bilis ng panahon. Anim na buwan na pala akong nakakulong pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang mga kabulastugan at padalos-dalos na desisyon ko na labis na nagbigay ng sakit at pighati sa babaeng iniibig ko. Si Jillian na ngayun ay asawa na ng pinsan ng Mommy Jeann ko. "Sir, Congratulations." muling wika ng gwardiya. Wala sa sariling napatitig ako dito Kung totoosin, para lang naman akong hindi nakakulong. Pero ang feeling ng isang taong normal na nakakulong ay never kong naranasan. Nakakagamit pa rin naman ako ng cellphone, ang mga pagkain ko, walang nabago, ang mga gwardiya, sumusunod sa utos ko. Ang higaan ko, kahit na hindi ganoon kalaki, kumportable naman ako. Feeling ko nga, palabas lang ng angkan namin ang pagkakulong ko eh. I'm living in a luxury life dito sa kulungan
JILLIAN POV AYOS ka lang ba? Sigurado ka bang okay lang sa’yo ang napag-usapan kanina?” tanong sa akin ni Ralph. Pagkatapos naming makipag-usap kanina kasama ang mga tiyuhin at tiyahin, agad akong nagpaalam na magpapahinga muna. Alam kong may iba pa silang gagawin dito sa mansion, marahil ay mag-uusap pa tungkol sa ibang bagay, na sasabayan ng kaunting inuman. Si Mama Maureen naman ay nauna nang umalis. May taping pa raw siyang kailangang puntahan. “Kung ano man ang mga sinabi ko kanina, bukal iyon sa kalooban ko. Si Russell ay bahagi pa rin ng angkan natin. Kung hindi niya gagamitin sa tama ang ibinigay na second chance sa kanya, bahala na siya,” seryoso kong sambit. “Alright… well, ikaw pa rin naman ang masusunod,” tugon ni Ralph. “By the way, maaga pala tayong aalis bukas.” “Gagamitin ba talaga natin ang mga tickets na bigay ni Daddy Peanut?” nakangiti kong tanong. “Oo naman. Baka magtampo pa siya kung hindi natin gagamitin. Jillian, he’s your biological father-------
JILLIAN POV MASAKIT ang ginawa ni Russell pero kakayanin ba ng konsensya ko na makitang tuluyang masira ang kinabukasan niya? Kaya ko ba siyang makitang mabulok sa kulungan? Na magiging kagaya ni Mama Maureen ang kanyang buhay? Kaya ko bang makita sa araw-araw ang lungkot sa mga mata ni Ate Jeann at Kuya Drake? Hindi man sila nakikiusap sa amin ni Ralph na huwag nang ipakulong si Russell, pero alam kong sa kaloob-looban ng puso nila, umaasa sila na sana ay patawarin namin si Russell At ang kapatawaran na ibibigay namin sa kanya ay posibleng magpapabago ng buhay niya. "Unfair naman siguro sa anak ko kung patatawarin natin ang taong naging dahilan ng pagkawala ng inaasahan nilang unang anak. Look, alam kong mahalaga ang buhay ng bawat miyembro ng pamilya pero kung sakaling makalabas iyang Russell na iyan, gaano kayo nakakasiguro na hindi ulit niya guguluhin ang buhay ng anak ko?" sabat naman ni Mama Maureen. Lahat ay napatingin sa kanya. Ako naman, tahimik lang pero may isa
JILLIAN POV PAGKATAPOS ng madamdaming pag-uusap namin ni Daddy Peanut kasama ng buong pamilya niya, mas lalo kong naramdaman ang pagaan ng kalooban ko. Naramdaman ko na din ang feeling na okay na ako. Na sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan ko nitong nakaraang buwan, pwede ko nang masabi na ayos na ako Mas masarap sa pakiramdam na wala kang galit na nararamdaman sa puso mo. At ang kasal naming dalawa ni Ralph ay alam kong umpisa na ng isang maaliwalas na umaga na dapat naming harapin "Jillian----" wala sa sariling napalingon ako nang bigla na lang may tumawag sa pangalan ko. Walang iba kundi ang dalawa kong Mommy. Si Mommy Veronica na mother in law ko at si Mommy Arabella na adopted mother ko Grabe, ang dami ko na palang Ina. Nanidyan si Mama Maureen, si Mommy Arabella, Si Mommy Veronica at may dumagdag na isa pa. Si Mommy Charlotte. "Mom-----" nakangiting sambit ko. Nang tuluyan na silang nakalapit sa akin isa-isa ko silang niyakap ng mahigpit at umusal nang taos pusong
BARBARA POV HINDI ko alam kung ilang oras na akong nakatulog pero naalimpungatan ako na para bang hindi na ako nag-iisa dito sa loob ng silid. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at hindi ko maiwasan na magulat nang sumalubong sa paningin ko ang walang iba kundi si Charles. Nakatunghay
Barbara pov Kaagad na nanlaki ang mga mata ko sa pagkagulat nang walang sabi-sabing basta na lang dumapi ang labi ni Charles sa labi ko. Hindi ko ito inaasahan kaya wala sa sariling naitulak ko tuloy ito. “Charles, totoo ba ito? Nandito ka? Ano—ano ang ginagawa mo dito?” nagtataka kong tanong d
BARBARA POV “Don’t worry , kaya ko namang magbagayad ng isang gardener, isang labandera, isang cook, tatlong tagalinis ng buong bahay at isang driver at anim na security guards.” Muling wika ni Charles. Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Hala, grabe, ang dami naman noon. Kaya pala kapansi
BARBARA POV “Hmmp, yabang! Ang Candy nga na iyun ang gustong magkaso sa akin eh kaya ako talaga ang makukulong.” Kinakabahan kong sagot dito “Hindi ako mayabang. Tsaka, walang kaso na mangyayari at kung sakaling ipilit nila ang karapatan nila, sila din ang mas mawawalan.” Nakangiti nitong sagot







