Masuki'll bawi na lang po sa bembangan nila HAHAHAHA thank you! 😚
I don't have that kind of money… millions of dollars? Saan ako kukuha no’n? Saan ko pupulutin ’yon? We are talking about millions of dollars here!Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatulala sa kawalan. My lips were still trembling. My vision started to blur. I couldn't breathe, my asthma was attacking.Isa lang ang naiisip ko ngayon, ang magmakaawa. Lumuhod kay Mr. Muller para lang hindi niya ako sampahan ng kaso at pagbayarin ng ganun kalaking halaga.“I-I didn’t do it…” halos bulong kong sabi. Wala na akong pakialam kung nandito si Kael at Kaido. This time, I will risk myself, my dignity, para lang hindi madamay ang mga kaibigan ko sa problema ko dahil paniguradong tutulong sila. “P-Please, Mr. Muller.”“Lira!” si Kaido na mabilis akong dinaluhan nang akmang luluhod na ako. Akala siguro nila mahihimatay ako, pero hindi.Nakita ko kung paano nagpigil si Kael na sumunod hanggang sa tumayo ito.“I’ll pay, Mr. Muller. I’ll pay the damages,” matigas na sabi nito. “Kasalanan ko rin n
Bakit kung saan kami, nandoon din siya? May hinire ba ’tong tao para pasundan kami? CCTV na hindi namin alam?Nakuyom ko ang kamao sa inis, at bago pa ako makapagsalita, hinawakan ni Ara ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya.“It’s not worth it,” bulong niya. “Hayaan mo na lang. Mapapagod din ’yan.”“Sila na ba ’yong tinutukoy mong mga kaibigan?” tanong ng lalaking tumabi kay Kael, may dala ring shot glass katulad niya. “Or business partners?”Hindi umimik si Kael. Nakatitig lang siya sa akin habang paikot-ikot niyang iginagalaw ang shot glass. “You can say that,” sagot niya pagkatapos ng mahabang katahimikan. Akala ko itatanggi niya. It was so unexpected. “Pero baka sa kanila, hindi na.”“Oh, ang sakit naman no'n.”Tumayo siya at inilapag ang baso sa lamesa. “Nandyan na ba si Mr. Muller?” baling niya sa lalaki. “I need to talk to him. Privately.”“Work again, Kael? Akala ko kaya ka pumunta dito para makipag-inuman sa mga kaibigan mo?”“I’m not belong anymore,” sagot niya, sabay tingi
Naiwan sa ere ang kamay ni Kaido at napatigil nang magtama ang tingin namin. "Naks! Ganda natin, Lira, ah! Blooming. Kamusta?" Napakamot siya ng batok at hilaw na ngumiti sa akin. "Maya ka na pala Arkin, kay Lira muna ako. Baka palayasin ako eh," biro pa niya. "So, kamusta?" Tinapik niya ang balikat ko."Biglang ganun eh," parinig ni Ara. "Takot?""Ssh, tahimik my luvs." Napangiwi na lang si Ara sa tinuran nito. "Nangangamusta ako dito, huwag mo namang sirain. Dapat maging sipsîp, delikado eh."Iyong inis ko sa katabi niya, napalitan ng tuwa dahil sa pagiging cool-boy niya kuno. Pero halatang kabado. Pinagpapawisan ba naman ang noo."Ayos lang," tipid kong sagot at lumayo kay Kael na matamang nakatitig sa akin. "Kanino ka sasama? Sa amin o dyan sa katabi ko?""Uh..." Napatingin siya kay Kael. "Kung hindi ka magagalit, pwede bang sa kanya muna?""Kai..." Ara and her warning tone."Walang problema sa akin. Kay Ara ka magpaalam," sabi ko at binalingan ng tingin ang kaibigan. Si Jessa bus
Alam kong may alam siya sa nangyayari sa akin. Ayaw lang niya itong pag-usapan, baka matrigger na naman ang hika ko.Van saw me at my worst, and they felt the horror of seeing me in the emergency room, hindi lang isang beses kundi maraming beses na.I know Nicole told him everything, that’s why he’s here. Packed up. Dala niya lahat ng gamit niya mula probinsya kung saan ko sila iniwan. I couldn’t go back there. Sariwa pa sa akin ang lahat ng alaala lalo na ngayon na bumalik si Kael.I was clinging to him right now while eating. Sinusubuan niya ako, pagkatapos siya naman. Natatawa na lang si Nicole na kasabay namin kumain."Kamusta na pala sina Ara at Jessa?" I asked when I remembered them.Bago siya sumagot, sinubuan niya muna ako. "They’re okay. Plano nga nilang pumunta dito and relocate para magkakasama tayo. Nicole suggested na bumuo tayo ng team sa tech company niya."Napatingin ako kay Nicole na nakangiti ngayon. "Really? You offered them work, Nicole?"Nag-angat ito ng tingin sa
Mabilis ang lakad namin ni Nicole palabas ng mall. I wasn’t even seeing the way clearly anymore. It was all blurred because of tears. She held my arm tightly while I hugged my bag to my chest. Para akong bata na nawawala sa gitna ng gubat na 'yon lang ang tanging pwede kong kapitan. I was getting weaker with each passing step. Nanginginig ang buong katawan ko sa anxiety, sa sakit—it was all mixed. Kinakain ako ng emosyon ko. Anytime now, baka bumigay ako. I tried to be strong, strong enough to steady myself, but I was trembling. “Lira, breathe… hey, look at me,” Nicole whispered while opening the passenger door. “Sit down, please. You’re shaking.” “M-Masakit, Nicole. Sobrang sakit.” My lips trembled, my fingers, my shoulders, even my jaw. Wala na akong kontrol sa sarili ko. Pagkaupo ko sa passenger seat, Nicole held my face gently. “You’re okay. I promise. You’re safe. Wala na si Kael. Hindi na niya tayo sinundan. Huwag mo na siyang isipin. You're healing. Huwag mong hayaan na ma
Habang papalapit na ako kung saan kami kakain, ramdam kong nakasunod pa rin sa akin si Kael.When I got inside the fine dining restaurant, nakita ko agad sina ate na nagkakatuwaan, laughing, enjoying their food, while I, on the other hand, felt like I was falling apart because of the man right behind me.My eyes started to blur again with tears, but I quickly looked up to stop them.I braced myself when I was almost there, smiling like nothing happened. Pero alam ko na mapapansin nila na galing ako sa iyak. And for sure, magtatanong sila. Sana lang hindi.When I reached their spot, they automatically went silent, lalo na nang makita nila si Kael na nakasunod sa likuran ko.Ngiti-ngiti akong umupo sa tabi ni Nicole, forcing myself to smile at Ate and Kuya Raze, who were watching me closely with their kids on their laps.If I were an actress right now, panalo na siguro ako ng Best Actress sa pagpapanggap, acting like I’m fine, acting like nothing hurts, acting like Kael’s presence doesn







