Magkano ka? "

Chapter One_

Umuulan ng malakas sa Barangay San Jose, South Cotabato. Alas-sais pa lang ng gabi pero sobrang dilim na. Habang nilalamon ng putik ang tsinelas ko, pinipilit kong takpan ng trapal ang mga kamatis na kakatanim ko lang. Isang linggo ko itong inalagaan. Kung masisira ito, wala na kaming kakainin ni Nanay. Wala na kaming pambili ng gamot niya.

"Sunshine, umuwi ka na! Malakas ang ulan!" sigaw ni Aling Nena mula sa kabilang bukid.

Pero hindi ako nakinig. Kailangan kong iligtas ang tanim ko. Pero habang hinihila ko ang trapal, may nakita akong anino sa dulo ng taniman.

Isang tao. Nakahandusay. Hindi gumagalaw.

Dali-dali akong tumakbo kahit sobrang putik. At doon ko siya nakita.

Isang lalaki. Nakabarong na puti pero punit-punit na at punong-puno ng putik. Basang-basa siya. Duguan ang noo niya. Maputi siya, matangkad, at halatang hindi taga-rito. May suot pa siyang mamahaling relo kahit basang-basa na.

"Sir! Sir! Buhay ka pa ba?" sigaw ko habang niyuyugyog ang balikat niya.

Dumilat siya. Diyos ko. Ang gwapo niya. Kahit duguan at basang-basa, ang gwapo pa rin. Matangos ang ilong, mapupula ang labi, at ang mga mata niya, kulay brown, pero parang galit. Parang galit sa buong mundo.

Sinubukan niyang magsalita. Bumuka ang bibig niya pero walang boses na lumabas. Tanging mahinang ungol lang.

"Pipi ka ba?" tanong ko, kinakabahan.

Umiling siya. Dahan-dahan. Tapos kumuha siya ng ballpen sa bulsa ng barong niyang basa at sinulatan ang palad ko. Nanginig ang kamay niya. Malamig.

Pagtingin ko sa palad ko, nakasulat: HINDI AKO PIPI. BINGI AKO. HINDI AKO NAKAKARINIG.

Nanlamig ako. Bingi siya. Kaya pala hindi siya sumasagot. Hindi niya ako naririnig.

Sinubukan kong magsalita ng dahan-dahan para mabasa niya sa labi ko. "A-ko si Sun-shine. Mag-sa-sa-ka a-ko di-to."

Tumango siya. Kahit papano, naintindihan niya.

Pinilit kong buhatin siya. Ang bigat niya. Amoy mamahaling pabango pa rin kahit amoy putik na. Dinala ko siya sa maliit naming kubo. Si Nanay nagulat.

"Sinong lalaki yan Sunshine? Asawa mo?"

"Hindi Nay, nakita ko lang sa kamatisan. Bingi daw siya, hindi nakakarinig."

Pinunasan ko ang sugat niya sa noo. Binigyan ko siya ng lumang damit ni Tatay na malaki sa kanya. Binigyan ko ng mainit na kape. Tahimik lang siya buong gabi, nakaupo sa sulok, nakatingin sa malayo. Parang may malalim na iniisip.

Kinaumagahan, nagising ako na wala na siya sa banig. Kinabahan ako. Umalis na ba?

Paglabas ko ng kubo, nakita ko siya. Nakatayo sa gitna ng kamatisan ko na sira-sira dahil sa ulan. Nakatingin sa mga kamatis na nalanta. Hawak niya ang isang cheque.

Lumapit ako. Inabot niya sa akin ang cheque. Isang milyong piso ang nakasulat. Isang milyon!

Sa likod ng cheque, may sulat ulit siya. Mahaba.

"AKO SI ALEXIS MONTENEGRO. BILYONARYO AKO SA MANILA. TUMAKAS AKO. KAILANGAN KO NG ASAWA NA PEPEKEIN PARA SA LOLA KO NA MAY SAKIT. MAGKANO KA? ISANG BUWAN LANG. P100,000. BILHIN KO RIN FARM MO. PAPAYAG KA?"

Nabitawan ko ang cheque sa putikan. P100,000 isang buwan? At bibilhin pa ang farm ko? Ito na ba ang sagot sa dasal ko para kay Nanay?

Pero bago pa ako makasagot, may biglang dumating na itim na van sa baba ng bukid. Maingay. May apat na lalaking nakaitim na bumaba at tumatakbo paakyat sa amin.

Sumigaw ang isa: "Sir Alexis! Sa wakas nakita ka na namin! Hinahanap ka na ng asawa mo si Ma'am Vanessa! Nag-aalala na siya!"

Asawa? May asawa na pala siya?

Lumingon ako kay Alexis. Biglang nagbago ang mukha niya. Mula sa malungkot, naging galit. Sobrang galit. At mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko, na parang sinasabi na wag ko siyang iiwan.

---