Chapter 4

Sinubukan ni Celine na ibalik ang dati.

Hindi niya alam kung iyon ba ang tamang gawin, ngunit ayaw niyang basta sumuko.

Kung may problema si Drake sa kanya, baka kailangan lamang nilang maalala kung bakit sila nagmahalan noong una.

Kaya isang umaga, bumaba siya nang mas maaga kaysa karaniwan.

Naghanda siya ng almusal.

Paborito ni Drake.

Eggs, toast, bacon at kape.

Parehong pagkain na dati nilang sabay na kinakain tuwing weekend.

Nang bumaba si Drake, napatingin ito sa mesa.

“You made breakfast?”

“Yes.”

Umupo siya.

“Remember? This used to be our thing.”

Sandaling tumingin si Drake sa pagkain.

Then he picked up his phone.

“I don’t have time.”

Napangiti si Celine kahit may bahagyang kirot sa dibdib.

“Five minutes.”

“I said I’m busy.”

Hindi na siya sumagot.

Kumain siya nang mag-isa.

⸻

Kinagabihan, sinubukan niya ulit.

Inihanda niya ang lumang playlist na madalas nilang pinapakinggan noong bagong kasal sila.

Nagsindi siya ng ilang kandila sa sala.

Naghanda ng wine.

Nang dumating si Drake, napatingin ito sa paligid.

“What is this?”

“Our anniversary dinner.”

“That’s months away.”

“I know.”

Ngumiti si Celine.

“I just wanted us to have dinner together.”

Napabuntong-hininga si Drake.

“Celine, I’m tired.”

“Then stay for one glass.”

“Why are you doing this?”

Napatingin siya rito.

“Because I miss you.”

Tumahimik si Drake.

Ilang segundo.

Then his phone rang.

Tiningnan niya ang screen.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Si Elise.

Tumayo siya.

“I’m taking this.”

Lumayo si Drake.

Naiwan si Celine sa mesa.

Naririnig niya ang mahinang pagtawa nito habang kausap ang babae.

At hindi niya maintindihan kung bakit may ganoong lambing sa boses nito.

Isang tono na matagal na niyang hindi naririnig.

Pagbalik ni Drake, nakangiti ito.

“Who was it?”

“Elise.”

Simple ang sagot.

Parang walang dahilan para itago.

“Oh.”

“May kailangan siya.”

Tumango si Celine.

“Okay.”

Hindi niya tinanong kung ano iyon.

Hindi niya kayang itanong.

⸻

Makalipas ang ilang araw, nagpunta silang dalawa sa isang charity event.

Dati, magkasama silang pumupunta sa mga ganitong okasyon.

Dati, palaging hawak ni Drake ang kamay niya.

Ngayon, ilang hakbang ang layo nito.

At nang dumating si Elise, tuluyan nang nawala ang distansiya.

“Drake!”

Lumapit si Elise na parang matagal nang hindi nakita ang lalaki.

“You came.”

“Of course.”

Ngumiti si Drake.

At sa harap mismo ni Celine, hinawakan ni Elise ang braso nito.

“Come with me. I want to show you something.”

Hindi gumalaw si Celine.

Tumingin si Drake sa kanya.

Saglit.

Parang hinihintay kung may sasabihin siya.

Wala.

Sumunod siya kay Elise.

Naiwan si Celine.

Nakatayo sa gitna ng mga taong nakangiti, nakikipag-usap, at nag-eenjoy sa event.

Ngunit pakiramdam niya, siya lamang ang taong hindi alam kung ano ang nangyayari sa kanyang sariling buhay.

⸻

Maya-maya, nakita niya silang muli.

Nasa isang sulok sila.

Magkalapit.

Tumatawa.

Hinahawakan ni Elise ang cufflink ni Drake.

“Aren’t you going to fix this?”

“It looks fine.”

“No, it doesn’t.”

Tumawa si Elise.

“Let me.”

Hinayaan siya ni Drake.

At habang inaayos nito ang cufflink, napatingin si Elise kay Celine.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Ngumiti si Elise.

Isang maliit.

Mapanghamong ngiti.

Parang sinasabi nitong—

Nakikita mo ba?

Humigpit ang hawak ni Celine sa champagne glass.

Ngunit nanatili siyang tahimik.

Hindi niya ibibigay kay Elise ang kasiyahang makita siyang magwala.

⸻

Nang gabing iyon, habang nasa sasakyan sila pauwi, hindi na niya napigilan ang sarili.

“Drake.”

“Hmm?”

“Do you still love me?”

Tahimik.

Mabagal na tumingin si Drake sa bintana.

“Why are you asking?”

“Because I don’t know anymore.”

“Love isn’t something you ask for reassurance about every day.”

“I don’t ask every day.”

“Then stop asking.”

Napayuko si Celine.

“Okay.”

Makalipas ang ilang minuto, muli siyang nagsalita.

“Kung may problema ka sa akin, sabihin mo.”

“There’s nothing to say.”

“Then why do you treat me like I’m a stranger?”

Hindi sumagot si Drake.

“Drake…”

“I’m tired.”

Iyon na naman.

Palaging pagod.

Palaging may dahilan.

Palaging may distansiya.

⸻

Pagdating nila sa bahay, naunang pumasok si Drake.

Naiwan si Celine sa driveway.

Tumingala siya sa kanilang bahay.

Dati, iyon ang pinakamasayang lugar para sa kanya.

Ngayon, parang unti-unti itong nagiging lugar kung saan kailangan niyang mag-ingat sa bawat hakbang.

Pumasok siya.

Nakita niyang nakaupo si Drake sa sala.

At ilang minuto lamang ang lumipas, tumunog ang phone nito.

Elise.

Sinagot niya.

“Hey.”

Napahinto si Celine.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit malinaw na malinaw sa kanya ang boses ni Drake.

Mas magaan.

Mas malambing.

Mas buhay.

Parang ibang Drake.

“Yeah, I’m home.”

Tumawa ito.

“Tomorrow? Sure.”

Napatingin si Celine sa kanya.

Hindi man lang nito itinago ang tawag.

Hindi man lang nito inisip na maaaring masaktan siya.

At nang matapos ang tawag, tumingin ito sa kanya.

“What?”

“Nothing.”

“Then why are you staring?”

Bahagya siyang ngumiti.

“I’m just wondering.”

“About?”

“Kung kailan tayo naging ganito.”

Hindi sumagot si Drake.

Tumayo si Celine.

“Good night.”

Habang paakyat siya ng hagdan, narinig niya ang boses ni Drake.

“Celine.”

Huminto siya.

“Don’t expect things to go back to how they were.”

Napapikit siya.

Iyon ang unang pagkakataong narinig niya mula sa asawa niya ang isang bagay na hindi na niya kayang ipagkaila.

Hindi na nito gustong bumalik sa dati.

At sa gabing iyon, sa halip na piliting alamin kung paano niya maibabalik ang dating Drake, nagsimula siyang magtanong sa sarili—

Gaano katagal ko kayang mahalin ang isang taong tila wala nang pakialam kung nasasaktan ako?

Hindi niya alam ang sagot.

Pero isang bagay ang unti-unti niyang nauunawaan.

Hindi na lang si Elise ang kalaban niya.

Ang mismong asawa niya ang unti-unting pumapatay sa pagmamahal na buong buhay niyang inalagaan.