Share

Chapter 5 มื้อเย็นด้วยกัน

last update publish date: 2026-07-05 13:21:03

ณ บ้านลูกจันทร์&เวลส์ (พ่อแม่ไฟนอล)

18:21 น.

Part ไฟนอล

“บรื้นนน~~” ทันทีที่รถคันหรูขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน แม่บ้านก็ออกมารับทันที

“อันนี้ของฝากให้พ่อกับแม่ ส่วนนี่เอาไปแบ่งกันนะครับ” ผมยื่นถุงหลายถุงให้กับเธอไป

“ขอบคุณค่ะ คุณผู้หญิงกับคุณท่านกำลังนั่งคุยกับเพื่อนที่ห้องรับแขกค่ะ” พูดจบเธอก็แยกตัวออกไปเก็บของทันที

หลังจากนั้น ผมก็เดินตรงไปห้องรับแขก

..............................

ณ ห้องรับแขก

18:23 น.

เสียงของหญิงสาววัยกลางคนคุยกันสนุกสนาน ส่วนผู้ชายสองคนก็ลงกระดานเดินหมากกันอย่างดุดัน

“สวยมากกกกกกก”

“แหม เธอก็ชมเกินไปปป~”

“ฮ่า ๆๆๆ”

“ก็มันจริงนี่หน่า แล้วนี่ไปกี่วัน”

“ไปแค่อาทิตย์เดียว มีงานด่วนน่ะก็เลยต้องบินกลับมา”

“ก๊อก ๆ” ผมเคาะประตูสองสามที ส่งสัญญาณให้คนด้านใน

“เข้ามาได้เลยลูก~” เมื่อได้รับอนุญาต ผมก็เปิดประตูเข้าไป

“แกร็ก~~” และเมื่อเปิดเข้าไปก็พบพ่อแม่ของคู่หมั้นผมนั่งคุยเล่นกับพ่อแม่ของผมอยู่ ซึ่งนี่ไม่ได้แปลกอะไร 

เพราะปกติป้าน้ำตาลจะมาหาแม่บ่อย ๆ อยู่แล้ว แม่ก็ไปบ้านป้าน้ำตาลบ่อยเหมือนกัน ท่านสองคนคบกันมานานมาก

“ป้าน้ำตาล ลุงเวลส์สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองคน แต่เมื่อท่านเห็นผมเข้าไป ป้าน้ำตาลทักขึ้นมาทันที

“หืมม~~ ตาไฟ ป้าไม่ได้มาแค่ไม่เท่าไหร่เอง หล่อขึ้นหรือเปล่าเนี่ย” ผมเดินไปนั่งโซปาเดี่ยวร่วมวงกับทั้งสองคน

ผมได้แต่ยิ้มรับอย่างนอบน้อม หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คุยอะไรกันเล็กน้อย

“ไปห้องอาหารกันเถอะ ฉันหิวจะแย่แล้ว” หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินนำไปห้องอาหารทันที

“เราก็ไปกันบ้างเถอะ เริ่มหิวแล้วว่ะ” พ่อชวนลุงเวลส์ หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ลุกขึ้น ซึ่งก็มีผมเองเดินตามไปติด ๆ

............................

ณ ห้องอาหาร

18:30 น.

“แล้วหนูชาพิ้งค์ เรียนจบ high school แล้วเหรอ?” ขณะที่นั่งลงแม่ผมก็ถามขึ้นมา

พอได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที ใครจะคิดล่ะ ว่าผมมีคู่หมั้นแล้ว ตั้งแต่อายุยังไม่ 20 

“จบแล้ว มาต่อที่เดียวกับตาไฟนี่แหละ”

“!!!!!!!!!!!!” สิ่งที่ป้าน้ำตาลพูดทำเอาผมถึงกับชะงัก เพราะผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย

ชาพิ้งค์เนี่ยนะ มาเรียนต่อปี 1 ที่มอเดียวกันกับผม วันนี้ก็ไม่เห็นจะเจอเธอเลย

“ดีเลย! แล้วลูกสะไภ้ฉันเรียนอยู่คณะไหนเนี่ย” ทั้งสองคนคุยกันสนุกสนาน ต่างจากผมที่พึ่งรับข่าวสาร และตั้งตัวแทบไม่ทัน

“คณะแพทย์ เห็นว่าวันนี้พึ่งไปเข้ากิจกรรมรับน้องมา”

“ดีเลย~ หมอกับวิศวะ” แม่ผมราวกับว่ากำลังจิ้นดาราคู่หนึ่งอยู่อย่างไงอย่างนั้น ก่อนจะหันมาพูดกับผมเสียงเข้ม

“ส่วนเราก็ดูแลน้องด้วย น้องพึ่งย้ายมา” แม่หันมาสั่งผม

“ครับ” ผมตอบสั้น ๆ แค่นั้น

“แล้วนี่ทำไมยังไม่มาก็ไม่รู้” 

“!!!!!!!” ผมถึงกับแข็งทื่อไปอีกครั้ง วันนี้ชาพิ้งค์จะมากินข้าวด้วยงั้นเหรอ

“นั่นสิคะ?” หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองคนพูดจบได้ไม่นาน ร่างบางก็ปรากฏตัวต่อสายตาทุกคนในเวลาต่อมา

“มาแล้วคร้า~~~”

“!!!!!!!!!!!!” 

ร่างบางวัย 19 ย่าง 20 ปี ในชุดนักศึกษา เสื้อรัดรูป กระโปรงพีทสั้นขึ้นเหนือเข่า เดินเข้ามา

ผมยาวสละสลวย ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผิวขาวเนียนราวกับเด็กแรกเกิด และริมฝีปากกระจับถูกยิ้มขึ้นอย่างเป็นมิตร 

ทุกอย่างสะกดสายตาคู่คมที่นั่งอยู่ก่อนแล้วได้เป็นอย่างดี

“นั่งตรงนี้ลูก”

“!!!!!!!!!!!!!!!!!” เธอดูเหมือนจะตกใจไม่ต่างจากผม แต่ก็ยอมนั่งลงตรงข้ามกับผม

“หืม~ มองน้องตาค้างเลยเหรอ ไฟนอล” แม่เป็นคนทักขึ้นมาทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองที่ผม ผมจึงรีบละสายตาทันที

ไม่เจอกันนาน เธอดู ‘สวยขึ้น’ กว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย

Part ชาพิ้งค์

“ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” เสียงหัวใจของฉันเองแหละทุกคน ฉันเห็นพี่ไฟนอลนั่งอยู่ก่อนหน้า

ทำใจตั้งนานกว่าจะกล้าเดินมาเคาะประตูห้องอาหารได้ ยิ่งที่ป้าจันทร์ ทักขึ้นเมื่อกี้นี้อีก และเขาก็มองฉันอยู่จริง ๆ ฉันก็อยากจะ

‘กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด’ แต่ก็ทำได้เพียงในใจ และพยายามเก็บอาการให้มากที่สุด

“ก็น่ารักดีครับ”

“!!!!!!!!!!!!!!!!!” คำตอบของพี่ไฟนอลทำเอาฉันแทบลมจับ เขาชมฉันด้วย ฮืออออออ ฉันอยากอัดเสียงเก็บไว้

“ตักข้าวเลย” ป้าจันทร์หันไปบอกแม่บ้านที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ระหว่างนี้เราก็คุยกันไปพราง ๆ

“............” หลังจากที่เรื่องของเราสองคนสงบลง ฉันก็แอบลอบมองพี่ไฟนอลไม่ให้เขารู้ตัว 

เพราะตัวจริงพี่ไฟ หล่อมากกกกกกกกกกกก คิ้วก็ดก จมูกก็โด่ง ผิวก็ดี แถมสูงมากอีกด้วย 

พ่อของลูกชัด ๆ หลงรักไม่ไหวแล้ว ฉันหลงงงงง

“!!!!” ฉันสะดุ้งโหยง เมื่ออยู่ ๆ เจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาทำให้เราสบตากันโดยบังเอิญ

เป็นฉันเองที่รีบละสายตาออกทันที เพราะกลัวเขารู้ว่าฉันคิดไม่ซื่อกับเขา “ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก”

“แล้วทำไมพิ้งค์ถึงมาช้าลูก” แม่เป็นคนชวนคุย คงจะจับได้ว่าฉันแอบเขินพี่ไฟนอลแน่ ๆ

“พิ้งค์เปลี่ยนใจค่ะครั้งแรกว่าจะมาที่นี่เลย แต่แวะเอาของไปเก็บที่บ้านก่อน”

“ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ” ฉันหันไปบอกป้าจันทร์กับลุงเวลส์อย่างรู้สึกผิด

“ไม่นานเลยลูก แปปเดียวเอง” ป้าจันทร์ยิ้มกลับมาอย่างเป็นมิตร ท่านใจดีกับฉันมากเลยล่ะ

หลังจากที่ตักข้าวเสร็จเราก็เริ่มรับประธานอาหารเย็นกันทันที

“แล้วนี่เรียนคณะแพทย์เหรอลูก” ป้าจันทร์เอ่ยถาม ระหว่างนี้พี่ไฟนอลก็กินข้าวในส่วนของตัวเองไปเงียบ ๆ

“ใช่ค่ะ พิ้งค์ตั้งใจว่าจะเรียนเวชศาสตร์ฉุกเฉินค่ะ” ฉันได้คุยกับผู้ใหญ่ก็ทำให้บรรเทาอาการประหม่าลงไปได้บ้าง

“ไฟนอลเรียนวิศวะโยธา หนูมีอะไรก็ไปปรึกษาพี่เขาได้นะลูก” คราวนี้ลุงเวลส์เป็นฝ่ายแนะนำแทน

นั่นทำให้ฉันมองไปที่เขาอีกครั้ง เรียนวิศวะจริง ๆ สินะ แต่ทำถึงไมไม่เจอ

“ม...ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันไม่ได้เจอเขาตัวเป็น ๆ นานทำให้ดู   ห่าง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชินเลยแหะ

“พี่ไฟนอลเขาไม่ว่าหรอกชาพิ้งค์”

“จริงมั้ยลูก?” ป้าจันทร์หันไปถามลูกชายตัวเอง พี่ไฟนอลเลยเงยหน้าขึ้นมามองฉันเงียบ ๆ

“อืม” นั่นคือคำตอบของเขา โห เย็นชาชะมัดเลยนะพี่ไฟนอล เย็นชาใส่พิ้งค์ทำไม ตอนเด็กไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย

หลังจากนั้นเราก็ทานข้าวกันไปเงียบ ๆ ปล่อยผู้ใหญ่คุยกันไปตามภาษา

....................................

หลังทานอาหารเสร็จ

ณ ห้องนั่งเล่น

19:34 น.

“แล้วนี่พักอยู่ที่ไหนลูก” ป้าจันทร์ถาม หลังจากที่พวกเรานั่งลงกันที่โซฟากว้างกลางห้องโถง

ฉันกับพี่ไฟนอลนั่งโซฟาตรงข้ามกันพอดี

“อยู่คอนโดใกล้ ๆ มอค่ะ” ใกล้ที่แบบว่าใกล้มาก และสะดวกมากด้วย

“งั้นก็แสดงว่าหนูจะก็กลับคอนโดวันนี้เลยเหรอ”

“ใช่ค่ะ พิ้งค์กะว่าเสร็จแล้วก็จะกลับเลย พรุ่งนี้มีเรียนเช้าน่ะค่ะ” ตารางหมอแน่นเอี๊ยดทุกวันเลยทุกคน

“นี่ก็ดึกแล้วด้วยสินะ” ป้าจันทร์มองไปนอกบ้านที่ตอนนี้ดึกแล้ว และก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่ไม่นาน

“งั้นไฟก็ไปส่งน้องสิลูก พี่เขาก็กลับคอนโดพอดี อยู่ใกล้ ๆ มอเหมือนกัน” ลุงเวลส์เอ่ย

แต่ดูเหมือนว่าพี่ไฟนอลจะไม่ค่อยจอยเท่าไหร่ ไม่เต็มใจสินะ ใจร้ายกับพิ้งค์จัง

“ม...ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ อีกอย่างพิ้งค์ก็ขับรถมา” ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน ระหว่างเราเหมือนกับว่าต้องเริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่เลย

“ได้ไงล่ะ มืดแล้ว ผู้หญิงขับรถคนเดียวอันตรายจะตายลูก” ป้าจันทร์กุมมือฉันแน่น

“อ...เอ่อ” ฉันหันไปถามพี่ไฟนอลด้วยสายตา ว่าจะเอายังไงดี

“เดี๋ยวค่อยให้คนเอารถไปให้ เราก็ไปด้วยกันนี่แหละ” เมื่อเขาอนุญาตแล้ว ฉันก็เลยตกลงตามนั้น

“ดีมากลูก ฝึกไว้ วันข้างหน้าต้องดูแลกันไปจนแก่” 

แม่ฉันและแม่เขาต่างก็เห็นด้วยเป็นอย่างดี แต่พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาพี่ไฟนอลก็แปลกไปทันที

“แม่ครับ” เสียงของพี่ไฟนอลดังขึ้น ทุกสายตามองไปที่เขา ดูจริงจังยังไงก็ไม่รู้ “ว่าไงลูก?”

“ที่จริงแล้ว ผมมองว่าน้องเป็นน้องสาวคนหนึ่งมาตลอด” เสียงเข้มดังขึ้นในเวลาต่อมา ทำฉันชะงักไปชั่วขณะ

“เรายกเลิกหมั้นกันดีมั้ยครับ”

“อึก!!” ประโยคดังกล่าวทำให้ฉันชาวาบไปทั้งตัว นี่เขาไม่อยากหมั้นกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันได้แต่เก็บความรู้สึกพวกนี้ไว้ 

กดให้มันมิดลงไปไม่ให้ใครได้เห็น

แม่กับพ่อฉันหันมาสบตาฉันที่นอยอยู่ลึก ๆ ถึงฉันจะเคยฟังคำพวกนี้มาก่อนบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ชินเท่าไหร่ เพราะนั่นก็เด็กมากแล้ว

พี่ไฟนอลชอบบอกว่าโตไปเราก็ค่อยยกเลิกการหมั้น แต่ฉันคิดว่านั่นคือคำพูดของเด็ก แต่ไม่คิดว่าโตมาพี่เขาจะยังยืนยันคำเดิม

“ลูกน้าไม่ดีตรงไหนเหรอลูก?” แม่เป็นคนเอ่ยขึ้นมา ซึ่งก็ถามแทนได้ตรงใจฉันมาก

“ไม่ได้ไม่ดีครับ” เขาพูดอย่างชัดเจน

“ผมกับน้องก็เป็นเหมือนพี่น้องกัน อีกอย่างเราสองคนไม่ได้รักกันครับ” แต่พิ้งค์รักพี่นี่คะ ไม่รู้รึไงกัน

“ถ้าหมั้นกันแบบนี้ ก็เหมือนกักขังน้องไว้”

“ต่อไปในอนาคตถ้าน้องเกิดชอบใครขึ้นมาก็คงไม่ดีถ้ารู้ว่ามีสัญญาหมั้นกับผมอยู่” ก็พิ้งค์ชอบพี่นี่ไง ไม่ต้องรอถึงอนาคตหรอกค่ะ

“ยกเลิกก็เป็นผลดีต่อน้องมากกว่า อีกอย่างน้องก็เป็นผู้หญิง”

“อ...เอ่อ” พ่อกับแม่ฉันมองหน้ากัน สลับกับมองหน้าฉันไปมา ฉันเองก็พูดอะไรไม่ออกจริง ๆ

“งั้นเอาแบบนี้” ลุงเวลส์พูดขึ้นมาดับความกระอักกระอวนนี้

“แบบไหนคะคุณ” เราต่างก็ตั้งใจฟังลุงเวลส์ด้วยกันทั้งคู่

“หนูพิ้งค์ไปอยู่เมืองนอกมาเป็นสิบปี” ใช่ค่ะ นานมาก นานจนพี่ไฟนอลลืมฉันไปแล้ว

“น้องกลับมาเรียนที่นี่ เดิมก็ไม่มีเพื่อนอยู่เลย” 

“สังคม วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ของน้องที่นู่นก็แตกต่างกับที่นี่อยู่มาก” ฉันยอมรับว่าต่างมากจริง ๆ

“พ่ออยากให้น้องมีคนดูแลในช่วงแรกที่กลับมาอยู่ก่อน” ฉันมองหน้าพี่ไฟนอลอย่างมีความหวัง

“ผมดูแลน้องได้ครับ สบายมาก” น้องอีกแล้ว แต่พิ้งค์ไม่อยากเป็นแค่น้องของพี่หนิคะ ไอ้พี่ไฟใจร้าย “แต่พ่อไม่มั่นใจ”

“งั้นคุณจะทำยังไงคะ” เราต่างก็ตั้งตารอฟังลุงเวลส์

“ทั้งสองคนก็จดทะเบียนกันก่อน 1 ปี”

“ห้ะ !!!!” เราต่างก็อุทานออกมา มองหน้ากันด้วยความตกใจ

“ถ้าระหว่าง 1 ปีนี้ทั้งสองคนยังไม่รักกันอย่างที่พ่อกับแม่ก็จะยอมถอนหมั้นให้เราทั้งคู่” นั่นคือข้อตกลงที่โคตรโหดของลุงเวลส์

“ดีเหมือนกันค่ะ” เป็นแม่ฉันที่เห็นด้วยกับลุงเวลส์และป้าจันทร์ ส่วนฉันเองก็ตื้อไปหมด ไม่รู้จะเอายังไง ทุกอย่างไวไปซะหมด 

ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าพี่ไฟนอลจะไม่พอใจมากด้วย

“แต่พ่อครับ” พี่ไฟนอลกำลังจะทักท้วง อย่างที่ฉันเดาไม่ผิด

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น ถ้าไม่ยอมรับข้อตกลงนี้ก็หมั้นกันต่อไป น้องเรียนจบก็แต่งงานกันเลย” ลุงเวลส์ยื่นคำขาด

“หนูว่าไง ชาพิ้งค์” ฉันถึงกับสะดุ้ง ตอบไปก็กลัวพี่เขาจะโกรธ

“ล...แล้วแต่ผู้ใหญ่ค่ะ” ฉันอยากจะวิ่งหนี แงงงงง

“แล้วแกละไฟนอล?” พี่ไฟนอลเงียบอย่างพิจารณา เขามองฉันอยู่ครู่หนึ่ง หงุดหงิดขนาดนั้นเลยเหรอคะ

“งั้นก็ตกลงตามนี้ครับ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 59 ความจริงทั้งหมด

    โรงพยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินPart ชาพิ้งค์“ฮึก ๆ ยังไม่ออกมาค่ะ” ป้าลูกจันทร์กับลุงเวลส์เดินมาด้วยท่าทีที่รีบร้อน“พ...พิ้งค์ขอโทษนะคะ” พี่ไฟนอลเป็นแบบนี้ก็เพราะเข้ามาช่วยฉัน“พิ้งค์จะขอโทษทำไม ไม่ได้เกี่ยวกับพิ้งค์สักหน่อยลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู“นั่งก่อน ๆ ใจเย็น ๆ ” เป็นท่านทั้งสองที่ต้องมาปลอบฉันแทน “ฮึก ๆๆ พี่ไฟนอล วิ่งเข้ามาผลักพิ้งค์ออก จนทำให้ต้องเข้าไปอยู่ในนั้น” ฉันค่อย ๆ เล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง“ก็ดีแล้ว พี่พิ้งค์ไม่ได้ไปอยู่ในนั้น ไม่งั้นป้ากับลุงก็คงเป็นห่วงมากกว่านี้แน่” ฉันร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม“ไม่ต้องเป็นห่วงไป ถึงมือหมอแล้ว ไฟนอลไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ฉันเข้าไปกอดป้าจันทร์แน่น“พี่เขารักหนูมากเลยนะลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันเบา ๆ“พิ้งค์หายโกรธพี่เขารึยัง?” คำถามของท่านทำให้ฉันกล้าตอบไปอย่างเต็มอก“พิ้งค์หายตั้งนานแล้วค่ะ ฮึก ๆ” ฉันไม่รู้เลยถ้าไม่มีเขาจะเป็นยังไง ป่านนี้ฉันก็คงเป็นคนนอนอยู่ด้านในนั้นแทน“ดีแล้วล่ะ เข้าใจกันก็ดีแล้ว” ลุงเวลส์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น“ชีวิตคู่ก็มีกระทบกระทั่งกันเป็นเรื่องปกติ” ฉันโชคดีมากที่มีท่านทั้งสองรักและเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 58 เธอคนเดียวเท่านั้น

    Sweet Blood clubชั้นบนสุดPart ชาพิ้งค์“แกร็ก~” ภายในห้องนี้ก็เหลือเพียงแค่เราสองคน “โมโหอะไรขนาดนั้นคะ” ฉันเอ่ยออกมาด้วยความโมโหเช่นกัน“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ออกไป” พี่ไฟนอลตอบกลับเสียงเรียบ เขาพูดทั้งที่หันหลังให้ฉัน“แล้วพี่เป็นอะไร” ฉันถามเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใจเย็นลง ไม่งั้นเราสองคนคงได้ทะเลาะกันหนักกว่านี้แน่“ก็บอกว่าไม่มีอะไร อยากไปนักไม่ใช่เหรอ จะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม” คนตัวโตหันมามองฉัน “พี่ไม่รั้งเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ออกไปได้แล้ว” ฉันมองหน้าเขาอย่างพิจารณา“นี่พี่ดื่มเหรอ พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย” ฉันมองไปรอบห้องที่ตอนนี้มีเศษแก้วเต็มไปหมด แถมมีขวดเหล้าหลายขวดหกเต็มพื้นหลายจุด“ไม่ต้องสนใจ” เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา“พี่ไล่พิ้งค์อีกแล้วนะคะ” เมื่อฉันพูดออกไปแบบนั้น เขาก็ชะงักทันที แต่มันก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“ไม่ได้ไล่” เขาพูดจบก็มองไปทางระเบียงด้านนอกที่มีกระจกใสกั้นอยู่ ภายนอกมีแสงไฟจากตึกในเมืองหลวงหลายดวง“ใจเย็นลงบ้างรึยังคะ” ฉันเอ่ยถามเขาอีกครั้ง เนื่องจากตอนนี้เขาไม่โวยวายทำลายข้าวของแล้ว“...........” พี่ไฟนอลยังคงยืนหันหลังให้ฉัน และเงียบอยู่

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 57 สวยจนหงุดหงิด

    Sweet blood club20:34 น.Part ไฟนอล“มึงเงียบทำไม” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถามขึ้นมา“พิ้งค์บอกว่าอยากลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีกูดู” ผมพูดออกไปตามจริง ก่อนจะกระดกเหล้าที่มันพึ่งชงให้“มึงก็เลยขับรถมาถึงที่ เพื่อมานั่งมองอยู่ตรงนี้ว่างั้น” ไอ้โซลพูดขึ้นมา ผมก็เลยพยักหน้าตอบเบา ๆ แทน“มึงกลายเป็นคนขี้กลัวไปตั้งแต่เมื่อไร”“เมื่อก่อนมึงอยากได้อะไรก็พุ่งเข้าใส่ตลอด ระวังพวกนั้นจะคาบเด็กมึงไปแดก” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยเตือน“มึงก็รู้ กูทำอะไรไว้บ้าง กูเข้าไปตอนนี้มีแต่พิ้งค์จะเกลียดกู” ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรเลย“พวกนั้นก็มีสิทธิ์ได้แค่มองแหละ รอพิ้งค์หายโกรธกูก่อนเถอะ กูจะซัดหน้าแม่ง” พูดละผมก็หงุดหงิด“ก็เข้าใจว่ามึงเคยเลว” ผมหันขวับไปที่ไอ้โซลทันที“แต่หนึ่งปีที่ผ่านมามึงก็ชดใช้มาตลอด น้องไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ?” มันเอ่ยถามออกมา นั่นทำให้ผมเงียบลงอีกครั้ง“อย่าบอกนะว่าที่มึงทำทั้งหมด น้องไม่รู้อะ?” ไอ้ปริ้นซ์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ผมเงียบเป็นคำตอบแทน“มึงแม่ง”“กูก็ว่าอยู่ทำไมน้องยังโกรธมึง” ผมหยิบแก้วขึ้นมาจิบไป พราง ๆ “ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก” ผมมองขึ้นไปหาเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอที่ทุกคนต่างหมายปอง ตอนนี้กลายเป็นว่าผม

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 56 เมา

    คอนโดห้องชาพิ้งค์Part ชาพิ้งค์“แกร็ก~” “!!!!!!” เมื่อเปิดมาก็พบเข้ากับทั้งสามคน กลิ่นเหล้านี่หึ่งเลย“เหม็น! พวกพี่มาทำอะไรกันเนี่ย!” ฉันเอามืดขึ้นมาปิดจมูกทันที กลิ่นเหล้าโคตรจะแรง กินหรืออาบกันมาเนี่ย“ชาพิ้งงงง~~~~” โหพี่โซลเสียงยานเชียว“มาวววววว อาวกลับไม่หวายย~ พรึ่บ!” พูดจบร่างหนาก็ถูกผลักโซเซมาทางฉันทันที“ด..เดี๋ยวก่อนสิ พี่ปริ้นซ์!”“พี่โซล!!” ทั้งสองคนทิ้งพี่ไฟนอลไว้กับฉัน แล้วก็เดินหนีไปเลย แล้วนี่จะเอายังไงเนี่ย“งืม ๆๆๆ” พี่ไฟนอลเมาไม่รู้เรื่อง กลายเป็นคนขี้เมาตั้งแต่เมื่อไหร่Part ไฟนอล“รหัสห้องพี่รหัสอะไรคะ” เธอถามผมทั้งที่ยังพยุงตัวผมอยู่ จริง ๆ ผมไม่ได้เทน้ำหนักไปหมดหรอก ร่างบางจะรับผมไหวได้ยังไง“รหัสห้องอะไรคะ!” เธอถามขึ้นอีกครั้ง ผมแกล้งทำเป็นเฉไฉทันที และหลับต่อเพื่อความเนียนPart ชาพิ้งค์แล้วรหัสเขาที่เปลี่ยนใหม่ ฉันก็ไม่รู้อีก จะทำยังไงล่ะทีนี้ “งั้นพี่ก็นอนตรงนี้แหละค่ะ หายเมาก็ค่อยเข้าห้อง” ฉันวางคนเมาไว้ที่หน้าประตูเตรียมหันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง ทว่า....ขากับก้าวต่อไม่ออก“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะพยุงคนเมาเข้าห้องตัวเองไป “ค...ค่อย ๆ เดิ

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 55 วันเปิดเทอม

    1 ปีต่อมาวันเปิดเทอมคณะแพทยศาสตร์ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิต มีเวลามากมายให้สองคนได้คิดตัดสินใจ คิดทบทวนเรื่องบางอย่าง ความห่างเหินทำให้ทั้งคู่สงบลง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่กลับยังลืมกันไม่ลง ถึงอย่างนั้นอะไรหลาย อย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะ ‘เธอ’“บรื้น~” รถคันหรูสองประตูขับมายังลานจอดรถของคณะแพทยศาสตร์อย่างชำนาญทาง“แกร็ก~ปัง!” ประตูเปิดออกโดยร่างบาง เรียวขาสวยกับกระโปรงทรงเอสั้นเพียงคืบเดียวก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ“เชี่ยยย ใครวะมึง สวยชิบหาย” ผมบลอนผสมม่วงยาวสลวย“แก ๆ ดูสิ ทำไมไม่เคยเห็นเลยสวยจัง”“อยู่คณะเดียวกับเราด้วยรึเปล่าอะแก” เหล่านักศึกษาชายหญิงต่างก็ซุบซิบเป็นเสียงเดียวกัน“คิคิ~” คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างได้ใจ พวกนี้นี่คงเป็นน้องปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่สินะ ก็ไม่แปลกที่จะไม่เคยเห็นฉัน เสียดายจังกลับมาไม่ทันงานรับน้อง..........................................คณะวิศวกรรมศาสตร์โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกPart ไฟนอล“ซึมเลยนะมึง” ทันทีที่ไอ้โซลเดินมาก็ทักทายผมตามปกติ ตอนนี้พวกผมอยู่ ปี 3 กันแล้ว และไอ้สองตัวนี่ก็ซ้ำเติมผมไม่เลิกสักที“มันก็ซึมมาตลอดป่าว

  • Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ   Chapter 54 จากลา

    ณ สนามบินจุดเช็คอินPart ชาพิ้งค์“..............” ฉันมองไปยังเส้นทางตรงหน้า ที่จะพาฉันให้หนีไปไกลจากที่นี่ได้ เพียงไม่กี่ชั่วโมง“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ขมับทั้งสองข้างปวดตุบ ๆ สองขาก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเลอีก“ชาพิ้งค์!!” แต่เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งทำให้ฉันต้องหยุดชะงักและหยุดลงในเวลาต่อมา“พี่เวกัส?” ฉันมองพี่รหัสของตัวเองที่วิ่งมาเหงื่อเปียกซึมเสื้อผ้าและใบหน้า“พิ้งค์...จะไปจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงเขาดูเศร้า ๆ “พิ้งค์ตัดสินใจแล้วค่ะ” ในเมื่อฉันตอบตกลงไปแล้ว ฉันก็ไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว“พี่คงห้ามเธอไม่ได้แล้วสินะ” “ก็คงงั้นมั้งคะ” ฉันยิ้มบาง ๆ มองทะลุไปด้านนอก“แล้วนี่เธอได้บอกใครบ้างรึเปล่าว่าจะไปไหน” คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” ฉันพูดอย่างปลงตก“แต่เขาดูรักพิ้งค์มากเลยนะ พี่ดูออก” ฉันนิ่งไป“เขาแค่ประชดเท่านั้น ลองคุยดี ๆ กันก่อนมั้ย” ฉันส่ายหัว“เรื่องที่พิ้งค์จะบินไปไหน...” ฉันพูดและเว้นวรรคไว้ ทำให้พี่เวกัสรับรู้ทันที“พี่เข้าใจ พี่จะไม่บอกใคร โดยเฉพาะเขาคนนั้น” คนที่เราต่างก็รู้ว่าคือใคร“ขอโทษนะ สำหรับเรื่องทุก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status