Chapter 6 ห้องตรงข้าม

ณ คอนโด

20:25 น.

Part ชาพิ้งค์

หลังจากที่ตกลงเรื่องระหว่างฉันกับพี่ไฟนอลเสร็จ ป้าจันทร์ก็โทรตามการ์ดให้จัดการเรื่องเซ็นเอกสารตอนนั้นเลย

ฉันโคตรตั้งตัวทับไม่ทัน ใครจะคิดว่าแค่ไปกินข้าวบ้านเพื่อนแม่จะได้ใบทะเบียนสมรสกลับมาด้วย

เสร็จแล้วพี่ไฟนอลก็ขับรถมาส่งฉันที่คอนโดตามที่ผู้ใหญ่สั่งไว้

Part ไฟนอล

ผมลอบมองคนตัวเล็กที่อยู่ข้างคนขับ เธอบอกทางกลับคอนโดไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึง

“เอี๊ยด~” หลังจากที่ผมจอดรถคันหรูของตัวเองที่หน้าคอนตามที่ชาพิ้งค์บอกก็ต้องแปลกใจเป็นอย่างมาก

“เธออยู่คอนโดนี้เหรอ?” ผมถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังเก็บของอยู่

“ใช่ค่ะ พี่ไฟมีอะไรรึเปล่าคะ?” เธอหันมาถามเสียงใส และเรียกชื่อผมอย่างสนิทสนม ซึ่งก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

“เปล่า” ผมตอบสั้น ๆ แค่นั้น หลังจากที่รู้ว่าเธอบังเอิญมาอยู่คอนโดเดียวกันกับผม หลังจากเธอเก็บของเสร็จก็หันมาบอกผม

“งั้น พิ้งค์ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ”

“อืม” ผมเลือกที่จะตอบสั้น ๆ 

“เดี๋ยว!” ผมทักขึ้นมาหลังจากที่เธอกำลังจะเปิดประตูออกไป

“เรื่องวันนี้ เธอคงไม่เอาไปบอกใครใช่มั้ย” ผมไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องนี้

“ด...ได้ค่ะ พิ้งค์จะเก็บเป็นความลับนะคะ” เธอพยักหน้ารับ

“อืม” หลังจากที่พูดรู้เรื่องแล้ว เธอก็หันหลังเดินออกไปทันที

จากนั้นคนตัวเล็กก็เดินหายเข้าไปภายในคอนโดทันที ผมจึงขับรถเข้าไปที่ลานจอดรถ

“พรึ่บ เห้ออ~~~” เมื่อรถดับลง ผมก็ถอนหายใจออกมาทันที เพราะวันนี้เรื่องราวเกิดขึ้นกับผมโคตรเยอะ

ชาพิ้งค์คู่หมั้นที่ผมคิดว่าเป็นน้องสาวตัวแสบมาโดยตลอดกลับมาเรียนต่อที่มอเดียวกับผม แถมเธอยังเรียนคณะข้าง ๆ ผมอีก

ไม่พอแค่นั้น ตอนนี้เราจดทะเบียนสมรสกันแล้วด้วย แต่ยังดีที่เธอยอมปิดปากเงียบ เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็พาตัวเองขึ้นห้องบ้าง

.............................

Part ชาพิ้งค์

“แกร็ก~” ฉันเข้าห้องตัวเองมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็วางทุกอย่างลง หยิบหมอที่โซฟาขึ้นมา

“ตุบ ๆๆๆๆๆๆๆ” ฉันทุบมันเข้ากับโซฟาอย่างแรง

“ไอ้พี่บ้า!!! ไม่รักกันเลยรึยังไง!!” ฉันระบายออกมาคนเดียว

“ตอนเด็กก็สนิทกันขนาดนั้น โตมาทำไมใจร้ายได้ขนาดนี้”

“ตุบ ๆๆๆๆๆๆ เย็นชาใส่พิ้งค์เฉยเลย! รู้แล้วว่าไม่ชอบ แต่ไม่ต้องพูดย้ำก็ได้!!”

“พิ้งค์ก็นอยเป็นเหมือนกันนะคะ ตุบ ๆๆๆๆๆ”

“คอยดูเถอะ! ปีเดียวก็ช่าง พิ้งค์จะทำให้พี่รักพิ้งค์จนโงหัวไม่ขึ้นเลย!!!! ไอ้พี่ไฟนอลใจร้าย!!!”

Part ไฟนอล

“ตุบ ๆๆๆๆๆ” ผมกำลังจะเข้าห้อง ห้องตรงข้ามก็ทำอะไรเสียงดังไม่รู้ แต่ก็เงียบไปแล้ว ไม่งั้นผมคงไปเคาะประตู 

เพราะมันรบกวนผมเป็นอย่างมาก ผมต้องนอนในที่ที่มืดและเงียบที่สุดเท่านั้น

“ติ๊ด~” ผมแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง พรุ่งนี้มีเรียนเช้าเหมือนกัน

........................

เช้าวันต่อมา ณ คอนโด

07:45 น.

Part ชาพิ้งค์

“ฮืออออ~ ไม่น่านอนดึกเลยเมื่อคืน” ฉันเงยหน้ามองนาฬิกา บ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะเริ่มคลาสแล้ว ฉันกำลังจะสายแล้วT-T

“ไป ๆ จะไม่ทันแล้ว!!” ป่านนี้คนที่บ้านพี่ไฟนอลน่าจะเอารถมาคืนแล้วมั้ง

“แกร็ก~” เมื่อที่ฉันเปิดประตูออกมา ห้องตรงข้ามก็เปิดประตูออกมาพร้อมกัน

“พ...พี่ไฟนอล!!!” เราสองคนต่างก็ตกใจไม่ใช่น้อย โดยเฉพาะฉัน นี่เขาเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ห้องตรงข้ามฉันเองหรอกเหรอ

เขาก็ดูตกใจไม่ต่างจากฉัน แต่เจ้าตัวก็รีบปรับอาการให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าถ้าไม่สังเกตก็คงมองไม่เห็น

“ทำไมพี่ถึง...??” ฉันมองเขาอย่างโคตรจะตกใจ เพราะคิด ๆ ไปแล้วเมื่อวานเขาก็เป็นคนมาส่งฉัน

แต่เจ้าตัวกลับไม่บอกฉันสักคำว่าตัวเองก็อยู่คอนโดนี้ด้วย และอะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

“ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” นี่มันเรียกว่าพรหมลิขิตได้รึเปล่านะ สวรรค์เข้าข้างฉันแล้วล่ะวันนี้

“มองอะไร?”  

“รีบไม่ใช่เหรอ?” เขาพูดพรางเอื้อมมือไปปิดประตูของตัวเอง

“ปัง~” นั่นทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

“อ...อ้อจริงด้วย!!” ฉันเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีแล้วนี่หน่า

“ง...งั้นเดี๋ยวพิ้งค์ไปก่อนนะคะ” ฉันหันไปปิดประตูห้องตัวเองด้วยความเร็วยิ่งกว่าความเร็วแสง

“รถยังไม่ได้มาส่ง ยางแตกระหว่างทางน่ะ” เขาพูดขึ้นมา  ลอย ๆ แต่เมื่อฉันมองหน้ามองหลังแล้ว ก็พบว่ามีกันอยู่สองคน

“บอกพิ้งค์เหรอคะ?” ฉันชี้เข้าตัวเอง

“ก็ตรงนี้มีคนอื่นมั้ยล่ะ?” พูดน้อย แถมพูดแต่ละทีนี่เจ็บชะมัด

แต่เดี๋ยวนะ! รถฉันยางแตก ยังมาไม่ถึงเหรอ? แล้วนี่จะไปมอทันได้ยังไง นี่คาบแรกฉันก็จะสายเลยเหรอเนี่ย

“เดี๋ยวไปส่ง” เขาพูดจบก็เดินผ่านหน้าฉันไปที่ลิฟต์ทันที อึ้งสิคะรออะไร เมื่อกี้ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย 

ฉันรีบทำความเข้าใจ และเดินตามเขาไปติด ๆ เรื่องที่อยู่ห้องตรงข้ามกันก็ไม่กล้าถามอะไรมาก

Part ไฟนอล

ผมยอมรับว่าตกใจมากที่ห้องตรงข้ามกลายมาเป็นชาพิ้งค์ที่ย้ายเข้ามาอยู่ซะได้ แต่ตกใจพอ ๆ กับการแต่งตัวของเธอ 

พิ้งค์เลือกที่จะใส่เสื้อรัดรูป ทำให้กระดุมตรงหน้าอกแทบจะแตกออกมาอยู่แล้ว ไหนจะกระโปรงทรงเอที่สั้นเพียงคืบเดียวนั่นอีก

“ม...มีอะไรรึเปล่าคะ?” เมื่อเธอรู้ตัวผมเลยละสายตาออกจากร่างบางทันที

“เปล่า” จะใส่อะไรก็เรื่องของเธอ ผมไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย

“ติ๊ง~” หลังจากนั้นผมก็เดินนำคนตัวเล็กไปที่ลานจอดรถ และขับออกไปด้วยความเร็ว

.............................

มหาวิทยาลัย คณะแพทยศาสตร์

07:58 น.

Part ไฟนอล

“ถึงแล้ว!!” เธอดีใจออกมาราวกับเด็กน้อยไม่เปลี่ยนเลย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอพูดจบก็เปิดประตูออกไปทันที วันแรกก็มาสายแล้ว

“เดี๋ยว!” ไวกว่าความคิดก็ปากผมนี่แหละ ที่เรียกเธอเอาไว้ก่อน ร่างบางจึงเดินกลับมาและมองเชิงถามผมผ่านสายตาคู่กลม

“ดึงลงหน่อย” ผมพูดก่อนจะมองไปที่กระโปรของเธอ ที่มันถกสูงขึ้น เนื่องจากนั่งรถมาเมื่อกี้ ถ้าจะใส่สั้นแบบนี้ไม่ต้องใส่มาก็ได้มั้ง

“อ...อ๋อ ได้ค่ะ” เธอพูดจบก็ดึงลงอย่างว่าง่าย

“พิ้งค์ไปก่อนนะคะ จะสายแล้ว” เธอพูดอย่างรน ๆ ผมเห็นว่ากระโปรงมันยาวลงมาหน่อยแล้วเลยพยักหน้าให้เธอไป

พอเดินไปไม่กี่ด้าว สองขาก็วิ่งเข้าตึกไปอย่างรีบร้อน ผมมองเธอจนหายเข้าไปในตึก ก่อนจะขับรถไปจอดที่ลานจอดรถของวิศวะ

Part ชาพิ้งค์

“ตุบ ๆๆๆๆๆ” ฉันวิ่งมาหน้าห้องทันที เหงื่อไหลตามกรอบหน้าเลยล่ะ เกิดมาไม่เคยรีบแบบนี้มาก่อน

“แกร็ก! ขออนุญาตินะคะ~” พูดจบฉันก็เดินเข้าไป อาจารย์มาแล้วแต่ยังไม่ได้เริ่มสอน โชคดีที่ยังมาทัน

“แหม ๆๆๆ” พอนั่งลงเพื่อนก็เอ่ยแซวขึ้นมาทันที

“ฉันเห็นนะยัยชาพิ้งค์~~~”

“แกลงมาจากรถใครน่ะ?” ยัยริต้าเข้ามากระซิบให้ได้ยินกันแค่เราสามคน พวกนี้เห็นด้วยเหรอ แล้วคนอื่นล่ะ?

“ม...ไม่มีอะไร” พวกนี้ตาไวชะมัดเลย นึกว่าขึ้นเรียนกันหมดแล้ว

“จะไม่มีอะไรได้ยังไง ลงมาจากรถของพี่ไฟนอล Black Dragon เชียวนะ” พิมพ์ดาวเข้ามาเสริมอีกแรง

“ม...ไม่มีจริง ๆ” ไม่คิดว่าพวกนี้จะรู้จักพี่ไฟนอลด้วย ไปสืบหน้าตาพี่ไฟนอลมาได้ยังไงเนี่ย

“หยุดเลย เล่ามาซะดี ๆ หรือจะให้พวกเราไปสืบเอง?” พวกมันสองคนจ้องฉันตาเขม็ง

“เห้อ~ ยังไงก็ไม่รอดสินะ” ฉันมองทั้งสองคนสลับไปมา

“คืองี้......” ฉันตัดสินใจเล่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่ไฟนอลให้พวกมันสองคนฟัง แต่ก็ไม่ได้บอกเรื่องจดทะเบียนกันหรอกนะ 

บอกแค่ว่าพ่อกับแม่ให้หมั้นกันเฉย ๆ

“กรี๊ดดด!!! อุ๊บ!” ฉันเอามือไปปิดปากยัยริต้าแทบไม่ทัน อยู่ ๆ เธอก็กรี๊ดออกมาลั่นห้อง จนเพื่อนหันมากันหมด รวมถึงอาจารย์ด้วย

“เงียบแล้วๆ” เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็ปล่อยมือออกจากปากนาง

“เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ!” ฉันกำชับอีกรอบ 

“อิจฉาอ่า~~ ได้เป็นคนที่อยู่ในความสัมพันธ์ของพี่ไฟนอลด้วย” พิมพ์ดาวพูดพรางบิดไปมา

“จริง ฉันอิจฉาตาร้อนมากกกกกกกก” ริต้าเอ่ยเสริมอีกแรง ฉันได้แต่ส่ายหัวให้คนบ้าผู้ชายอย่างมันสองคน

“แล้วนี่แกจะทำยังไงต่อ?” 

ที่ริต้าถามแบบนี้ เพราะฉันบอกเรื่องจริงอย่างหนึ่งให้มันฟัง ความจริงที่ว่าพี่ไฟนอลไม่ได้ชอบฉันยังไงล่ะ ฮืออออT-T

“ภายในหนึ่งปีนี้ ฉันต้องทำให้เขารักฉันให้ได้!”

ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

08:03 น.

Part ไฟนอล

“เหยดดดดดดดดด~~” เมื่อผมเดินเข้าตึกมาก็โดนไอ้สองตัวนั่นล้อลั่นตึก

“อะไรของมึง!” ผมนั่งลงโต๊ะเดียวกันกับพวกมันสองตัว

“ทำไมมาสายครับคุณเพื่อน” ไอ้โซลถามอย่างกวน ๆ และใช่ ผมเลือกที่จะไม่บอกพวกมันสองตัว ไม่งั้นได้วุ่นวายกันยกใหญ่แน่

“ตื่นสาย” ผมตื่นเช้านะ แต่มีคนทำให้ผมต้องมาคณะสาย

“คุณคิดเหมือนผมมั้ยบี1” ไอ้ปริ้นซ์คุยกับไอ้โซล หรี่ตามองผม 

“ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละคุณบี 2” ไอ้โซลตอบ

“เลิกปัญญาอ่อนได้แล้ว” ผมบ่นพวกมันไปหนึ่งดอก เล่นเป็นเด็ก ๆ ไปได้

“เจ็บจี๊ดดดด” ไอ้โซลทำท่ากุมหน้าอกตัวเอง สุดท้ายไอ้ปริ้นซ์เป็นคนพูดออกมาแทน

“มึงโกหกไม่เนียนอะไอ้ไฟ”

“โกหกอะไรของมึง?” ผมแกล้งทำเฉไฉไม่รู้เรื่องต่อไป

“พวกกูเห็นนะ เมื่อกี้มึงไปส่งน้องหมอที่คณะมาเหรอ ไอ้เสือ~” ไอ้โซลเข้ามากระซิบให้ได้ยินกันแค่กลุ่มผม 

ประเด็นคือ พวกมันเห็นได้ไง?

“พวกมึงพึ่งมาเหมือนกันรึไง?” ผมถามมัน

“ถูกต้องแล้วคร้าบ~~” ไอ้โซลตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“พวกกูสองคนทันเห็นเด็กลงมาจากรถมึง” ไอ้ปริ้นซ์แม่งตาไว

“ไหน เล่ามาสิครับคุณเพื่อน” ทั้งสองคนต่างกอดอกรอฟังผม

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ” ผมพูดพรางหยิบไอแพดขึ้นมา เตรียมเรียนแลคเชอร์คาบเช้านี้ วันนี้เป็นวันเรียนรวม 

เกือบทุกสาขาของวิศวะมาเรียนรวมกันที่ตึกใหญ่ เลยทำให้ได้มาเจอพวกมันสองตัวนี่แหละ

“จะไม่มีอะไรได้ยังไงครับ ก็นั่นมันน้องหมอที่ผมเล่าให้คุณฟังไง” ผมได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นมาได้

ว่าน้องหมอที่ว่าเป็นคนที่โดนไอ้โซลด่าวันรับน้อง ไม่คิดว่าจะเป็นยัยชาพิ้งค์

“แล้วยังไง?” ผมก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนะ พวกมันจะมาจับผิดผมกันทำไมเนี่ย

“แล้วยังไงคุณปริ้นซ์?” มันทำท่ายียวนกวนตีนผมจริง ๆ

“ก็ไม่ยังไงครับ~ แค่ผมจะไปบอกคุณแม่ของคุณว่าคุณนอกใจน้องชาพิ้งค์” ไอ้ปริ้นซ์ตอบ และไอ้โซลก็เอ่ยต่อทันที

“คุณเล่นรับสาวที่สวยหยาดเยิ้มดีกรีว่าที่คุณหมอ มรดกของมอขนาดนั้นมาส่งแบบเปิดเผย”

“คุณไม่รอดแน่คุณไฟนอล” ไอ้โซลขู่ผม