Novels by หว๊าน หวาน

Part ไคเลอร์“..............” ผมกับไอ้ธีโอมองภาพตรงหน้าอยู่ดี ๆ ก็เผลอหลุดยิ้มไปกับพวกมัน ไอ้ฮันเตอร์ดีใจที่นาเนียตั้งท้องจนร้องไห้จนไม่หลงเหลือคราบความเย็นชาไอ้มาคัสก็ดีใจที่น้องสาวตัวเองมีความสุข แถมได้เจอคนดี ๆ ที่เข้ามาดูแลน้องตัวเองได้“พวกเราจะมีหลานคนแรกของกลุ่มแล้วว่ะ แม่งตื่นเต้นชิบหาย” ไอ้ธีโอพูดออกมาเสียงดัง“หลานคนแรกกูจะรับขวัญหนัก ๆ เลย” หลานคคนแรกทั้งทีต้องยิ่งใหญ่หน่อย“มึงสู้กูไม่ได้หรอก” ไอ้มาคัสหันมาขิงใส่ผมอย่างเอาเป็นเอาตาย “พอเลยค่ะ นี่แค่พึ่งสัปดาห์แรกเองนะคะ ไว้คลอดแล้วค่อยเปย์ก็ได้” เราหยุดเถียงกันตามที่นาเนียว่า วันเรียนจบ“ยินดีด้วยนะคร้า~~~” นาเนียแบกเจ้าตัวเล็กในท้องมาร่วมแสดงความยินดีกับพวกผมทั้งสี่คน แต่ดูเหมือนจะมีคนออกอาการนอกหน้านอกตากว่าใคร“เฮียบอกแล้วว่าไม่ต้องมาก็ได้” ฮันเตอร์มันรีบเขาไปพยุงเมียอย่างทะนุถนอม ซึ่งผมก็เห็นด้วยกับมันนะ“เราท้องโตแล้วอย่าเดินเยอะสิ” นาเนียได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ส่งมายังมาคัสที่พึ่งดุเธอไป “น้องมันก็มาแล้ว อย่าไปดุน้องมันนักเลย มา ๆ ถ่ายรูปกันดีกว่า” พอผมเข้าข้างน้องนาเนียเธอก็ยิ้มกว้างทันที และรีบเดินเข้ามาหาพวกเรา ก่อน

Part นาเนีย“หนูรักพี่มากนะคะ จุ๊บ~” ฉันพูดจบก็เลื่อนไปจุ๊บแก้มของเขาที่ยังคงหลับอยู่“จุ๊บ! พี่ก็รักหนูครับ” พี่ฮันเตอร์ก้มลงมาจุ๊บปากฉันกลับอย่างรวดเร็ว มันเร็วมาจนฉันตกใจ “พี่แกล้งหลับเหรอ!” ฉันลืมตากว้าง หลังจากที่เขาทำแบบนั้นกับฉัน นี่เขาตื่นกี่โมงเนี่ย“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย” ฉันคลายความตกใจลงและนอนหนุนแขนซุกอกเขาอย่างเดิม“ตื่นก่อนเราไม่นานหรอก” เขาตอบกลับมาตามตรง และเอาคางมาเคยอยู่บนหัวของฉัน“ขอบคุณนะคะ” ฉันขอบคุณเขามากจริง ๆ ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกอย่างที่เขาทำให้ฉัน“ขอบคุณเรื่องอะไรครับ” เขาถามออกมาด้วยความสงสัย แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตื้นตันก็คือเขาอบอุ่นมาก เขาอ่อนโยนกับฉันมาก“ขอบคุณทุกอย่างเลยค่ะ” ฉันไม่พูดเปล่าแต่กระชับอ้อมกอดเขาให้แน่นขึ้นกว่าเดิม“ขอบคุณที่พี่รักหนู” ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะมีวันนี้ วันที่ฉันสมหวัง วันที่คนที่ฉันรักจะรักฉันกลับ“ขอบคุณที่พี่อยู่ข้าง ๆ หนูไม่ได้ห่างไปไหน” เขาเย็นชาก็จริง ๆ แต่เขาไม่เคยทิ้งฉันไว้ข้าวหลังเลย“ขอบคุณที่พี่ไม่หักหลังหนู” เพราะถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงจะเสียใจมาก ๆ แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้น“ไม่ใช่ทุกวันที่จะดี แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันที

Part นาเนีย“พี่ฮันเตอร์หลอกซีเหรอคะ” หลังจากที่เธอรู้ตัวว่าอยู่ในแผนของพวกเราตั้งแต่แรก เธอก็โวยวายออกมาเสียงดัง“ฮึก ๆ ซีรักพี่จริง ๆ นะ ซีไม่เคยคิดจะหลอกพี่เลย” เธอร้องไห้ออกมาและเดินเข้าไปหาพี่ฮันเตอร์ แต่พี่เขาก็ถอยห่างออกไปจนเธอต้องชะงัก“ฮึก ๆ เป็นเพราะมึง!!” ซีเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความโกรธแค้น เธอพุ่งตัวเข้ามาจะทำร้ายฉัน แต่ก็ช้ากว่าฉันไปหนึ่งก้าว“เพี๊ยะ!” ฉันฟาดมือลงไปที่หน้าของเธออย่างจังจนเธอที่ไม่ได้ตั้งตัวกระเด็นล้มลงไปกองอยู่กับพื้น “จับตัวไว้!” ฉันสั่งการ์ดที่ยืนอยู่ด้านข้างจับตัวเธอไว้และมัดมือเธอไว้ด้านหลังก่อนจะปล่อยเธอนั่งรอใครบางคน“พ่อ!!!!!” เธอตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นพ่อตัวเองที่เดินลงมาจากแฮริคอปเตอร์ โดยมีการ์ดของพี่มาคัสจับกุมอยู่ พร้อมพี่มาคัสที่เดินตรงดิ่งมา“เพี๊ยะ! นังลูกตัวดี แกทำอะไรไว้ห้ะ!” เมื่อมาถึงพ่อของซีก็ตบหน้าเธอซ้ำอีกครั้งจนเห็นได้ว่าเลือดซิบออกมาจากปากเล็กน้อย จนฉันเองก็แอบตกใจว่ากล้าทำลูกตัวเองได้ยังไง“..............” ฉันมองกลุ่มผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ผู้ชายที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกับลูน้องของเขา มันทำให้ภาพวันนั้นที่หิมะตกย

Part นาเนีย“ก็ขอโทษที่หลอกเธอไงล่ะ ซีเพื่อนรัก” ฉันพูดออกไปหลังจากที่เดินมาถึงเธอ ทำเธอชะงักตัวแข็งทื่อและค่อย ๆ หันมาหาฉัน“น....นาเนีย” เสียงสั่นเครือของเธอมันยิ่งทำให้ฉันสะใจมากขึ้นไปอีก ความกลัวของเธอมันประเดประดังเข้ามาเต็มไปหมด“แกยังไม่ตายอีกเหรอ!” เมื่อเห็นการ์ดของฉันหลายสิบคนวิ่งเข้ามาเธอก็เริ่มสติแตก ส่วนพี่ฮันเตอร์เองก็เดินถอยออกห่างเล็กน้อย ให้พื้นที่ฉันกับเพื่อนรักได้คุยกันย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนPart นาเนีย“พี่จำเป็นจริง ๆ” เสียงแผ่วเบาของเขาดังมาข้างหูของฉัน พี่ฮันเตอร์จับตัวฉันให้หันหน้าไปหาเขาก่อนจะโอบกอดฉันอีกครั้ง“ฮึก ๆ ๆ” ฉันร้องไห้โฮออกมาหลังจากที่ซุกหน้าเข้าไปที่หน้าอกของเขา พี่ฮันเตอร์เองก็กอดปลอบฉันอย่างใจเย็น “วันหนึ่งนาเนียจะเข้าใจพี่ แต่อย่าไปยุ่งกับมันอีก ถือว่าพี่ขอ” พี่ฮันเตอร์พูดออกมาแบบนั้นทั้งที่กอดฉันไว้ในอ้อมกอดPart ฮันเตอร์“............” ผมกอดนาเนียแน่นยิ่งกว่าเดิม ครั้งแรกผมกะว่าจะใจร้ายใส่เธอเพื่อให้เธอออกจากชีวิตผมไป แต่พอเห็นน้ำตาของเธอเข้าจริง ๆ แล้วก็ยิ่งทำให้ผมทำแบบนั้นไม่ได้ “พี่ปลอบใครไม่เป็น” ผมพูดออกไปตรง ๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาผม

“กรี๊ดดด ตู้มมม!!!” ร่างบางล่วงหล่นจากบนสะพานแขวนสูง ร่างกายดิ่งลงสู่ปม่น้ำลึกอย่างลวดเร็ว“หึ ลาก่อนเพื่อนรัก” ซีมองนาเนียที่ล่วงลงไปด้วยความสะใจและเธอก็ไม่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเลย เลยเดินหายไปก่อนที่จะมีใครเข้ามาเห็นเธอสะก่อนPart ฮันเตอร์“เพล็ง!!!!!” ผมมาส่งเยลที่คอนโดเธอก็คะยั้นคะยอให้ผมขึ้นมาดื่มน้ำที่ห้องของเธอให้ได้ ผมไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยต้องตามเธอขึ้นมาและอยู่ ๆ เมื่อกี้หัวใจของผมมันก็หวิวขึ้นมาอย่างรุนแรงจนทำให้แก้วในมือล่วงแตกอยู่ตรงหน้า มือเลื่อนมากุมหน้าอกข้างซ้ายที่มันกำลังเต้นตุบตับอย่างแรง“เตอร์เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” เยลรีบเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานผลไม้ในมือด้วยความตื่นตระหนกผมจึงรีบปรับตัวกลับมาเป็นสภาพปกติ“มันลื่นน่ะ โทษทีทำแก้วเยลแตกเลย” ผมพูดพร้อมกับก้มลงไปเก็บเศษแก้วที่กระจัดกระจายเต็มพื้น แต่เยลก็ห้ามเอาไว้ก่อน“เตอร์ไม่ต้องเก็บหรอกค่ะ เดี๋ยวเยลเอาอุปกรณ์มาเก็บเอง มันจะบาดมือเตอร์เอาได้” เมื่อเป็นแบบนั้นผมก็ละจากของตรงหน้าและลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาเหมือนเดิมเมื่อเป็นแบบนั้นเยลก็เดินหายเข้าไปในห้องครัวและเดินออกมาพร้อมอุปกรณ์เก็บกวาด“เตอร์คะ”“เตอร์!”“ฮันเตอร์!”

Part นาเนีย“หมับ!” ฉันกำลังจะก้าวออกมาอีกครั้งแต่พี่ฮันเตอร์ก็พุ่งเข้ามากอดฉันแน่น รั้งเอาไว้แบบเดิม“พี่จำเป็นจริง ๆ” เสียงแผ่วเบาของเขาดังมาข้างหูของฉัน พี่ฮันเตอร์จับตัวฉันให้หันหน้าไปหาเขาก่อนจะโอบกอดฉันอีกครั้ง“ฮึก ๆ ๆ” ฉันร้องไห้โฮออกมาหลังจากที่ซุกหน้าเข้าไปที่หน้าอกของเขา พี่ฮันเตอร์เองก็กอดปลอบฉันอย่างใจเย็น “วันหนึ่งนาเนียจะเข้าใจพี่ แต่อย่าไปยุ่งกับมันอีก ถือว่าพี่ขอ” พี่ฮันเตอร์พูดออกมาแบบนั้นทั้งที่กอดฉันไว้ในอ้อมกอดPart ฮันเตอร์“............” ผมกอดนาเนียแน่นยิ่งกว่าเดิม ครั้งแรกผมกะว่าจะใจร้ายใส่เธอเพื่อให้เธอออกจากชีวิตผมไป แต่พอเห็นน้ำตาของเธอเข้าจริง ๆ แล้วก็ยิ่งทำให้ผมทำแบบนั้นไม่ได้ “พี่ปลอบใครไม่เป็น” ผมพูดออกไปตรง ๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยง้อใครเลย เธอคือคนแรกที่ผมง้อ เธอคือคนแรกที่ผมยอมทุกอย่าง ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกันเช้าวันรุ่งขึ้น“อือออ~~” ผมนอนมองนาเนียที่นอนอยู่บนเตียงนอนของผม เธอพลิกตัวเล็กน้อยก่อนจะหลับต่อ เพราะตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่ ปล่อยให้เธอนอนต่ออีกหน่อย วันนี้ก็เรียนตั้งเก้าโมง“วันนี้ไปมอมั้ยครับ” ผมกด

โรงพยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินPart ชาพิ้งค์“ฮึก ๆ ยังไม่ออกมาค่ะ” ป้าลูกจันทร์กับลุงเวลส์เดินมาด้วยท่าทีที่รีบร้อน“พ...พิ้งค์ขอโทษนะคะ” พี่ไฟนอลเป็นแบบนี้ก็เพราะเข้ามาช่วยฉัน“พิ้งค์จะขอโทษทำไม ไม่ได้เกี่ยวกับพิ้งค์สักหน่อยลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู“นั่งก่อน ๆ ใจเย็น ๆ ” เป็นท่านทั้งสองที่ต้องมาปลอบฉันแทน “ฮึก ๆๆ พี่ไฟนอล วิ่งเข้ามาผลักพิ้งค์ออก จนทำให้ต้องเข้าไปอยู่ในนั้น” ฉันค่อย ๆ เล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง“ก็ดีแล้ว พี่พิ้งค์ไม่ได้ไปอยู่ในนั้น ไม่งั้นป้ากับลุงก็คงเป็นห่วงมากกว่านี้แน่” ฉันร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม“ไม่ต้องเป็นห่วงไป ถึงมือหมอแล้ว ไฟนอลไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ฉันเข้าไปกอดป้าจันทร์แน่น“พี่เขารักหนูมากเลยนะลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันเบา ๆ“พิ้งค์หายโกรธพี่เขารึยัง?” คำถามของท่านทำให้ฉันกล้าตอบไปอย่างเต็มอก“พิ้งค์หายตั้งนานแล้วค่ะ ฮึก ๆ” ฉันไม่รู้เลยถ้าไม่มีเขาจะเป็นยังไง ป่านนี้ฉันก็คงเป็นคนนอนอยู่ด้านในนั้นแทน“ดีแล้วล่ะ เข้าใจกันก็ดีแล้ว” ลุงเวลส์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น“ชีวิตคู่ก็มีกระทบกระทั่งกันเป็นเรื่องปกติ” ฉันโชคดีมากที่มีท่านทั้งสองรักและเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ

Sweet Blood clubชั้นบนสุดPart ชาพิ้งค์“แกร็ก~” ภายในห้องนี้ก็เหลือเพียงแค่เราสองคน “โมโหอะไรขนาดนั้นคะ” ฉันเอ่ยออกมาด้วยความโมโหเช่นกัน“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ออกไป” พี่ไฟนอลตอบกลับเสียงเรียบ เขาพูดทั้งที่หันหลังให้ฉัน“แล้วพี่เป็นอะไร” ฉันถามเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใจเย็นลง ไม่งั้นเราสองคนคงได้ทะเลาะกันหนักกว่านี้แน่“ก็บอกว่าไม่มีอะไร อยากไปนักไม่ใช่เหรอ จะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม” คนตัวโตหันมามองฉัน “พี่ไม่รั้งเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ออกไปได้แล้ว” ฉันมองหน้าเขาอย่างพิจารณา“นี่พี่ดื่มเหรอ พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย” ฉันมองไปรอบห้องที่ตอนนี้มีเศษแก้วเต็มไปหมด แถมมีขวดเหล้าหลายขวดหกเต็มพื้นหลายจุด“ไม่ต้องสนใจ” เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา“พี่ไล่พิ้งค์อีกแล้วนะคะ” เมื่อฉันพูดออกไปแบบนั้น เขาก็ชะงักทันที แต่มันก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“ไม่ได้ไล่” เขาพูดจบก็มองไปทางระเบียงด้านนอกที่มีกระจกใสกั้นอยู่ ภายนอกมีแสงไฟจากตึกในเมืองหลวงหลายดวง“ใจเย็นลงบ้างรึยังคะ” ฉันเอ่ยถามเขาอีกครั้ง เนื่องจากตอนนี้เขาไม่โวยวายทำลายข้าวของแล้ว“...........” พี่ไฟนอลยังคงยืนหันหลังให้ฉัน และเงียบอยู่

Sweet blood club20:34 น.Part ไฟนอล“มึงเงียบทำไม” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถามขึ้นมา“พิ้งค์บอกว่าอยากลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีกูดู” ผมพูดออกไปตามจริง ก่อนจะกระดกเหล้าที่มันพึ่งชงให้“มึงก็เลยขับรถมาถึงที่ เพื่อมานั่งมองอยู่ตรงนี้ว่างั้น” ไอ้โซลพูดขึ้นมา ผมก็เลยพยักหน้าตอบเบา ๆ แทน“มึงกลายเป็นคนขี้กลัวไปตั้งแต่เมื่อไร”“เมื่อก่อนมึงอยากได้อะไรก็พุ่งเข้าใส่ตลอด ระวังพวกนั้นจะคาบเด็กมึงไปแดก” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยเตือน“มึงก็รู้ กูทำอะไรไว้บ้าง กูเข้าไปตอนนี้มีแต่พิ้งค์จะเกลียดกู” ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรเลย“พวกนั้นก็มีสิทธิ์ได้แค่มองแหละ รอพิ้งค์หายโกรธกูก่อนเถอะ กูจะซัดหน้าแม่ง” พูดละผมก็หงุดหงิด“ก็เข้าใจว่ามึงเคยเลว” ผมหันขวับไปที่ไอ้โซลทันที“แต่หนึ่งปีที่ผ่านมามึงก็ชดใช้มาตลอด น้องไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ?” มันเอ่ยถามออกมา นั่นทำให้ผมเงียบลงอีกครั้ง“อย่าบอกนะว่าที่มึงทำทั้งหมด น้องไม่รู้อะ?” ไอ้ปริ้นซ์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ผมเงียบเป็นคำตอบแทน“มึงแม่ง”“กูก็ว่าอยู่ทำไมน้องยังโกรธมึง” ผมหยิบแก้วขึ้นมาจิบไป พราง ๆ “ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก” ผมมองขึ้นไปหาเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอที่ทุกคนต่างหมายปอง ตอนนี้กลายเป็นว่าผม

คอนโดห้องชาพิ้งค์Part ชาพิ้งค์“แกร็ก~” “!!!!!!” เมื่อเปิดมาก็พบเข้ากับทั้งสามคน กลิ่นเหล้านี่หึ่งเลย“เหม็น! พวกพี่มาทำอะไรกันเนี่ย!” ฉันเอามืดขึ้นมาปิดจมูกทันที กลิ่นเหล้าโคตรจะแรง กินหรืออาบกันมาเนี่ย“ชาพิ้งงงง~~~~” โหพี่โซลเสียงยานเชียว“มาวววววว อาวกลับไม่หวายย~ พรึ่บ!” พูดจบร่างหนาก็ถูกผลักโซเซมาทางฉันทันที“ด..เดี๋ยวก่อนสิ พี่ปริ้นซ์!”“พี่โซล!!” ทั้งสองคนทิ้งพี่ไฟนอลไว้กับฉัน แล้วก็เดินหนีไปเลย แล้วนี่จะเอายังไงเนี่ย“งืม ๆๆๆ” พี่ไฟนอลเมาไม่รู้เรื่อง กลายเป็นคนขี้เมาตั้งแต่เมื่อไหร่Part ไฟนอล“รหัสห้องพี่รหัสอะไรคะ” เธอถามผมทั้งที่ยังพยุงตัวผมอยู่ จริง ๆ ผมไม่ได้เทน้ำหนักไปหมดหรอก ร่างบางจะรับผมไหวได้ยังไง“รหัสห้องอะไรคะ!” เธอถามขึ้นอีกครั้ง ผมแกล้งทำเป็นเฉไฉทันที และหลับต่อเพื่อความเนียนPart ชาพิ้งค์แล้วรหัสเขาที่เปลี่ยนใหม่ ฉันก็ไม่รู้อีก จะทำยังไงล่ะทีนี้ “งั้นพี่ก็นอนตรงนี้แหละค่ะ หายเมาก็ค่อยเข้าห้อง” ฉันวางคนเมาไว้ที่หน้าประตูเตรียมหันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง ทว่า....ขากับก้าวต่อไม่ออก“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะพยุงคนเมาเข้าห้องตัวเองไป “ค...ค่อย ๆ เดิ

1 ปีต่อมาวันเปิดเทอมคณะแพทยศาสตร์ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิต มีเวลามากมายให้สองคนได้คิดตัดสินใจ คิดทบทวนเรื่องบางอย่าง ความห่างเหินทำให้ทั้งคู่สงบลง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่กลับยังลืมกันไม่ลง ถึงอย่างนั้นอะไรหลาย อย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะ ‘เธอ’“บรื้น~” รถคันหรูสองประตูขับมายังลานจอดรถของคณะแพทยศาสตร์อย่างชำนาญทาง“แกร็ก~ปัง!” ประตูเปิดออกโดยร่างบาง เรียวขาสวยกับกระโปรงทรงเอสั้นเพียงคืบเดียวก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ“เชี่ยยย ใครวะมึง สวยชิบหาย” ผมบลอนผสมม่วงยาวสลวย“แก ๆ ดูสิ ทำไมไม่เคยเห็นเลยสวยจัง”“อยู่คณะเดียวกับเราด้วยรึเปล่าอะแก” เหล่านักศึกษาชายหญิงต่างก็ซุบซิบเป็นเสียงเดียวกัน“คิคิ~” คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างได้ใจ พวกนี้นี่คงเป็นน้องปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่สินะ ก็ไม่แปลกที่จะไม่เคยเห็นฉัน เสียดายจังกลับมาไม่ทันงานรับน้อง..........................................คณะวิศวกรรมศาสตร์โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกPart ไฟนอล“ซึมเลยนะมึง” ทันทีที่ไอ้โซลเดินมาก็ทักทายผมตามปกติ ตอนนี้พวกผมอยู่ ปี 3 กันแล้ว และไอ้สองตัวนี่ก็ซ้ำเติมผมไม่เลิกสักที“มันก็ซึมมาตลอดป่าว

ณ สนามบินจุดเช็คอินPart ชาพิ้งค์“..............” ฉันมองไปยังเส้นทางตรงหน้า ที่จะพาฉันให้หนีไปไกลจากที่นี่ได้ เพียงไม่กี่ชั่วโมง“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ขมับทั้งสองข้างปวดตุบ ๆ สองขาก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเลอีก“ชาพิ้งค์!!” แต่เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งทำให้ฉันต้องหยุดชะงักและหยุดลงในเวลาต่อมา“พี่เวกัส?” ฉันมองพี่รหัสของตัวเองที่วิ่งมาเหงื่อเปียกซึมเสื้อผ้าและใบหน้า“พิ้งค์...จะไปจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงเขาดูเศร้า ๆ “พิ้งค์ตัดสินใจแล้วค่ะ” ในเมื่อฉันตอบตกลงไปแล้ว ฉันก็ไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว“พี่คงห้ามเธอไม่ได้แล้วสินะ” “ก็คงงั้นมั้งคะ” ฉันยิ้มบาง ๆ มองทะลุไปด้านนอก“แล้วนี่เธอได้บอกใครบ้างรึเปล่าว่าจะไปไหน” คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” ฉันพูดอย่างปลงตก“แต่เขาดูรักพิ้งค์มากเลยนะ พี่ดูออก” ฉันนิ่งไป“เขาแค่ประชดเท่านั้น ลองคุยดี ๆ กันก่อนมั้ย” ฉันส่ายหัว“เรื่องที่พิ้งค์จะบินไปไหน...” ฉันพูดและเว้นวรรคไว้ ทำให้พี่เวกัสรับรู้ทันที“พี่เข้าใจ พี่จะไม่บอกใคร โดยเฉพาะเขาคนนั้น” คนที่เราต่างก็รู้ว่าคือใคร“ขอโทษนะ สำหรับเรื่องทุก