Chapter 4

"Welcome back, Miss," malumanay na bati ni Madame Sylvia. "I didn't expect to see you again so soon. Most of our guests take a few days to... recover."

Padarag na ipinatong ni Queenie ang kanyang black card sa counter. "I want him again," diretsong utos niya, ang boses ay puno ng determinasyon. "Yong lalaki kagabi. Ayoko ng iba. At kung may nag-book sa kanya ngayong gabi, I’ll double their price. Triple it, kung kailangan. I want him right now."

Bahagyang natawa si Madame Sylvia, isang pino at tila may itinatagong sikretong tawa. "You are very lucky, Miss. Wala siyang tinatanggap na ibang bisita ngayong gabi. He is entirely available for you. Ihahatid ko na kayo sa inyong VIP suite."

Habang naglalakad sa mahaba at nakakahilong pasilyo ng bar, pilit na pinapakalma ni Queenie ang malakas na kabog ng kanyang dibdib. Nang pumasok siya sa VIP suite, sinalubong siya ng pamilyar na amoy ng musky vanilla at dim red lights. Hinubad niya ang kanyang trench coat at inihagis iyon sa silya, inilalantad ang suot niyang manipis at pulang silk dress. Nagbuhos siya ng champagne sa isang kristal na baso at inisang lagok iyon upang pawiin ang tuyong lalamunan.

Hindi nagtagal, bumukas ang p***o.

Tila huminto ang paghinga ni Queenie nang pumasok ang lalaki. Suot pa rin nito ang pamilyar na silver half-face mask, ngunit ngayon ay nakasuot ito ng isang malinis na white button-down shirt. Nakatupi ang manggas nito hanggang sa siko, inilalantad ang matitigas na ugat at kalamnan sa mga braso nito. Tatlong butones sa itaas ang nakabukas, nagpapakita ng matipunong dibdib na nagsisilbing unan niya kagabi.

Tahimik nitong isinara at ini-lock ang p***o. Nagtama ang kanilang mga paningin. Kahit nasa likod ng maskara ang mga mata nito, nararamdaman ni Queenie ang tindi at bigat ng titig ng estranghero, titig na tila tumatagos hanggang sa kanyang kaluluwa.

"Back so soon, sweetheart?" mababa, garalgal, at mapanuksong bungad ng lalaki. Isang nakakalusaw na ngisi ang sumilay sa mga labi nito habang unti-unting humahakbang palapit sa kanya. "Hindi mo ba ako napagod kagabi, at naghahanap ka na naman ngayon?"

Tinaasan siya ni Queenie ng kilay at humalukipkip, pilit na pinapanatili ang kanyang matapang na harapan. "Binayaran kita nang malaki kagabi, kaya natural lang na babalikan kita kung nasulit ko ang pera ko. Wag ka nang masyadong mayabang. I'm paying you to make me feel good, not to stroke your ego."

Isang malalim at mabigat na halakhak ang kumawala sa dibdib ng lalaki, na lalong nagpa-init sa paligid. Huminto ito sa mismong harapan ni Queenie. Napakalapit. Ang pamilyar na amoy ng mint at musky wood ay muling sumakop sa pandama ng dalaga.

Hinawakan ng estranghero ang baso ng champagne na hawak ni Queenie at dahan-dahan itong inilapag sa gilid ng mesa. Pagkatapos, ginamit nito ang mga daliri upang haplusin ang panga ng dalaga, ang paghawak nito ay napakalambot ngunit puno ng awtoridad.

"You have a very sharp tongue for someone who was begging and crying my name or rather, asking for my name last night," pabulong na asar nito. Biglang nagbago ang timpla ng boses nito, naging seryoso at malalim nang mapansin ang pamumula ng mga mata ni Queenie. "Who upset you today? Sino ang sumira ng araw ng reyna ko?"

Natigilan si Queenie. Ang simpleng pagtawag nito sa kanya ng 'reyna ko', kahit alam niyang bahagi lang ito ng serbisyo ng isang bayarang lalaki, ay nagbigay ng matinding kurot sa kanyang puso. Bakit ganon? Ang asawang pinili ng kanyang ama para sa kanya ay walang ibang ginawa kundi iparamdam na isa siyang walang kwentang bagay na pwedeng bilhin. Ngunit ang lalaking ito, ang estrangherong binabayaran niya lang ay nakikita ang kalungkutan sa likod ng kanyang galit.

"Wala kang pakialam," mahinang sagot ni Queenie, pilit na umiiwas ng tingin. "Just... just make me forget. Please. Ayokong mag-isip ngayon. Gusto ko lang maramdaman na akin ang katawan ko. Na walang ibang nagmamay-ari sa akin."

Bumakas ang matinding pag-igting sa panga ng lalaki. Kung alam lang sana ni Queenie na sa likod ng maskarang pilak na iyon ay ang mismong taong nagpakulo ng dugo niya kaninang umaga, si Richard Mondragon.

~

Hindi alam ni Richard kung bakit siya narito. Kanina, nang marinig niya kay Madame Sylvia na bumalik ang babaeng umangkin sa gabi niya, tila may sariling utak ang mga paa niya na nagdala sa kanya pababa sa VIP suite na ito. Sa umaga, isa siyang malamig at kalkuladong bilyonaryo na walang pakialam sa asawang ipinilit sa kanya. Ngunit pagsapit ng gabi, nagiging alipin siya ng misteryosang babaeng nakamaskara ng itim.

Marahas ngunit maingat na hinawakan ng lalaki ang magkabilang pisngi ni Queenie. Iniharap niya ito upang magtama ang kanilang mga paningin. "Listen to me," madiin na bulong nito, ang boses ay nagtataglay ng nakakabinging pag-angkin. "Nobody owns you. But in this room, in this bed... you are mine for the night. Naiintindihan mo ba?"

Hindi na nakasagot si Queenie dahil bigla na lang nitong inangkin ang kanyang mga labi.

Ang halik ay tila isang sumabog na bulkan. Puno ng gutom at matinding pangungulila. Ibinuka ni Queenie ang kanyang bibig, malugod na tinatanggap ang pananakop ng dila ng lalaki. Napaatras siya hanggang sa maramdaman niya ang malamig na pader sa kanyang likuran, ngunit ang lamig na iyon ay agad napawi nang idikit ng lalaki ang buong katawan nito sa kanya.

Gusto niyang maiyak sa sobrang sarap at ginhawa.

Bakit? sigaw ng isip niya. Bakit ang lalaking ito na nabibili ng pera ay kayang painitin ang dugo ko at ipadama na mahalaga ako, samantalang ang lalaking mapapangasawa ko ay kasing lamig ng bangkay?

Hinapit ng estranghero ang kanyang baywang, ang isang kamay ay gumapang papunta sa kanyang hita, marahas na itinaas ang laylayan ng kanyang red silk dress. Naramdaman ni Queenie ang magaspang na palad nito sa kanyang mainit na hita, nag-iiwan ng kuryente sa bawat paghaplos nito pataas. Napadaing siya sa loob ng bibig ng lalaki nang maramdaman niya ang pagdampi ng mga daliri nito sa pinakasensitibong bahagi ng kanyang pagkatao, sa ibabaw ng kanyang manipis na lace na saplot.

"You're already so wet for me," garalgal na ungol ng lalaki matapos nitong putulin ang kanilang halik upang huminga. Pawisan itong nakatitig sa mga mata ni Queenie, ang dibdib ay mabilis na umaangat-baba. "Did you think about me all day? Kasi ako, halos mabaliw ako kakaisip sayo."

Namula si Queenie sa narinig, ngunit sa halip na mahiya, binalot siya ng matinding tapang. Hinawakan niya ang kwelyo ng polo ng lalaki at marahas itong hinila papalapit sa kanya.

"Prove it," mapanghamong bulong ni Queenie. "Prove to me that you went crazy for me. Sirain mo ako ngayong gabi hanggang sa makalimutan ko ang mismong pangalan ko."

Isang madilim at nakakapasong ngisi ang rumehistro sa mukha ng lalaki bago nito walang-hirap na binuhat si Queenie. Ipinulupot ng dalaga ang kanyang mga binti sa matigas na baywang ng estranghero habang patuloy itong nagpapaulan ng maiinit na halik sa kanyang leeg papunta sa malambot na kama. Sa gabing iyon, sa loob ng madilim na kwarto at sa likod ng mga maskara, muling nahanap ni Queenie ang kanyang pekeng kalayaan, walang kamalay-malay na unti-unti siyang nahuhulog sa mismong patibong ng lalakeng isinumpa niyang kamuhian habambuhay.