Chapter 4

"Welcome back, Miss," malumanay na bati ni Madame Sylvia. "I didn't expect to see you again so soon. Most of our guests take a few days to... recover."

Padarag na ipinatong ni Queenie ang kanyang black card sa counter. "I want him again," diretsong utos niya, ang boses ay puno ng determinasyon. "Yong lalaki kagabi. Ayoko ng iba. At kung may nag-book sa kanya ngayong gabi, I’ll double their price. Triple it, kung kailangan. I want him right now."

Bahagyang natawa si Madame Sylvia, isang pino at tila may itinatagong sikretong tawa. "You are very lucky, Miss. Wala siyang tinatanggap na ibang bisita ngayong gabi. He is entirely available for you. Ihahatid ko na kayo sa inyong VIP suite."

Habang naglalakad sa mahaba at nakakahilong pasilyo ng bar, pilit na pinapakalma ni Queenie ang malakas na kabog ng kanyang dibdib. Nang pumasok siya sa VIP suite, sinalubong siya ng pamilyar na amoy ng musky vanilla at dim red lights. Hinubad niya ang kanyang trench coat at inihagis iyon sa silya, inilalantad ang suot niyang manipis at pulang silk dress. Nagbuhos siya ng champagne sa isang kristal na baso at inisang lagok iyon upang pawiin ang tuyong lalamunan.

Hindi nagtagal, bumukas ang p***o.

Tila huminto ang paghinga ni Queenie nang pumasok ang lalaki. Suot pa rin nito ang pamilyar na silver half-face mask, ngunit ngayon ay nakasuot ito ng isang malinis na white button-down shirt. Nakatupi ang manggas nito hanggang sa siko, inilalantad ang matitigas na ugat at kalamnan sa mga braso nito. Tatlong butones sa itaas ang nakabukas, nagpapakita ng matipunong dibdib na nagsilbing sandalan niya kagabi.

Tahimik nitong isinara at ini-lock ang p***o. Nagtama ang kanilang mga paningin. Kahit nasa likod ng maskara ang mga mata nito, nararamdaman ni Queenie ang tindi at bigat ng titig ng estranghero, titig na tila tumatagos hanggang sa kanyang kaluluwa.

"Back so soon, sweetheart?" mababa, garalgal, at mapanuksong bungad ng lalaki. Isang nakakalusaw na ngisi ang sumilay sa mga labi nito habang unti-unting humahakbang palapit sa kanya. "Hindi mo ba ako napagod kagabi, at naghahanap ka na naman ngayon?"

Tinaasan siya ni Queenie ng kilay at humalukipkip, pilit na pinapanatili ang kanyang matapang na harapan. "Binayaran kita nang malaki kagabi, kaya natural lang na babalikan kita kung nasulit ko ang pera ko. Wag ka nang masyadong mayabang. I'm paying you to make me feel better, not to stroke your ego."

Isang malalim at mabigat na halakhak ang kumawala sa dibdib ng lalaki, na lalong nagpa-init sa paligid. Huminto ito sa mismong harapan ni Queenie. Napakalapit. Ang pamilyar na amoy ng mint at musky wood ay muling sumakop sa pandama ng dalaga.

Hinawakan ng estranghero ang baso ng champagne na hawak ni Queenie at dahan-dahan itong inilapag sa gilid ng mesa. Pagkatapos, ginamit nito ang mga daliri upang haplusin ang panga ng dalaga, ang paghawak nito ay napakalambot ngunit puno ng awtoridad.

"You have a very sharp tongue for someone who was crying and asking for my name last night," pabulong na asar nito. Biglang nagbago ang timpla ng boses nito, naging seryoso at malalim nang mapansin ang pamumula ng mga mata ni Queenie. "Who upset you today? Sino ang sumira ng araw ng reyna ko?"

Natigilan si Queenie. Ang simpleng pagtawag nito sa kanya ng 'reyna ko', kahit alam niyang bahagi lang ito ng serbisyo ng isang bayarang lalaki, ay nagbigay ng matinding kurot sa kanyang puso. Bakit ganon? Ang asawang pinili ng kanyang ama para sa kanya ay walang ibang ginawa kundi iparamdam na isa siyang walang kwentang bagay na pwedeng ipagpalit sa negosyo. Ngunit ang lalaking ito, ang estrangherong binabayaran niya lang, ay nakikita ang kalungkutan sa likod ng kanyang galit.

"Wala kang pakialam," mahinang sagot ni Queenie, pilit na umiiwas ng tingin. "Just... just make me forget. Please. Ayokong mag-isip ngayon. Gusto ko lang maramdaman na hawak ko ang sarili kong buhay. Na walang ibang nagmamay-ari sa akin."

Bakas ang matinding pag-igting sa panga ng lalaki. Kung alam lang sana ni Queenie na sa likod ng maskarang pilak na iyon ay ang mismong taong nagpakulo ng dugo niya kaninang umaga, si Richard Mondragon.

~

Hindi alam ni Richard kung bakit siya narito. Kanina, nang marinig niya kay Madame Sylvia na bumalik ang babaeng umangkin sa gabi niya, tila may sariling utak ang mga paa niya na nagdala sa kanya pababa sa VIP suite na ito. Sa umaga, isa siyang malamig at kalkuladong bilyonaryo na walang pakialam sa mundong ginagalawan niya. Ngunit pagsapit ng gabi, nagiging alipin siya ng misteryosang babaeng nakamaskara ng itim.

Marahas ngunit maingat na hinawakan ng lalaki ang magkabilang pisngi ni Queenie. Iniharap niya ito upang magtama ang kanilang mga paningin. "Listen to me," madiin na bulong nito, ang boses ay nagtataglay ng nakakabinging kasiguraduhan at pag-aalaga. "Nobody owns you. But in this room, in my arms... you are safe. Naiintindihan mo ba?"

Hindi na nakasagot si Queenie dahil dahan-dahan na nitong inangkin ang kanyang mga labi.

Ang halik ay hindi mapusok na nauuwi sa pagnanasa, kundi puno ng matinding pangungulila at malalim na emosyon. Ibinuka ni Queenie ang kanyang bibig, malugod na tinatanggap ang malambing na pananakop ng lalaki. Napaatras siya hanggang sa maramdaman niya ang malamig na pader sa kanyang likuran, ngunit ang lamig na iyon ay agad napawi nang ikulong siya ng lalaki sa isang mahigpit at mainit na yakap.

Gusto niyang maiyak sa sobrang sarap at ginhawa ng pakiramdam ng pagiging ligtas. Bakit? sigaw ng isip niya. Bakit ang lalaking ito na nabibili ng pera ay kayang ipadama na mahalaga ako, samantalang ang lalaking mapapangasawa ko ay kasing lamig ng bangkay?

Huminto ang estranghero sa paghalik at ipinatong ang noo nito sa noo niya. Ang isang kamay nito ay marahang humahaplos sa kanyang buhok, habang ang isa ay nakapulupot nang mahigpit sa kanyang baywang.

"Muntik na akong mabaliw kakaisip sayo buong araw," garalgal na bulong ng lalaki, mabigat ang paghinga. "Sana alam mo kung gaano ko gustong burahin ang lahat ng nagpapabigat diyan sa isip mo."

Namula si Queenie sa narinig, ngunit sa halip na mahiya, binalot siya ng matinding tapang at pangangailangan para sa presensya nito. Hinawakan niya ang kwelyo ng polo ng lalaki at pilit itong hinila papalapit sa kanya.

"Prove it," lumuluhang bulong ni Queenie, tuluyan nang bumigay ang pader ng kanyang emosyon. "Prove to me that you care. Iparamdam mo sakin ngayong gabi na hindi ako nag-iisa... hanggang sa makalimutan ko ang lahat ng sakit."

Isang malambot at punong-puno ng pagmamahal na ngisi ang rumehistro sa mukha ng lalaki bago nito walang-hirap na binuhat si Queenie. Ipinulupot ng dalaga ang kanyang mga braso sa leeg ng estranghero habang inilalakad siya nito papunta sa malambot na kama. Sa gabing iyon, sa loob ng madilim na kwarto at sa likod ng mga maskara, sa halip na panandaliang pisikal na aliw ay naghati sila sa mahahabang yakap, malalalim na buntong-hininga, at maiinit na halik sa noo. Muling nahanap ni Queenie ang kanyang pekeng kalayaan, walang kamalay-malay na unti-unti siyang nahuhulog sa mismong patibong ng lalakeng isinumpa niyang kamuhian habambuhay.