Chapter 5

Mabigat man ang buong katawan at nananakit ang mga kalamnan, kakaibang gaan naman ang nararamdaman sa dibdib ni Queenie nang magising siya kinaumagahan. Ang sinag ng araw na tumatagos sa siwang ng makapal na kurtina ng VIP suite ay nagsisilbing paalala na tapos na ang oras ng kanyang pantasya. Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na inalis ang mabigat at nakapulupot na braso ng lalaki mula sa kanyang baywang.

Saglit siyang natigilan at pinagmasdan ang dibdib ng estranghero na tahimik na umaangat-baba sa malalim nitong pagtulog. Kahit tulog ito, hindi pa rin natatanggal ang silver na maskara sa mukha nito. Inabot ni Queenie ang kanyang mga damit sa sahig. Pagkatapos magbihis, kumuha siya ng isang makapal na bundle ng pera mula sa kanyang bag at tahimik na ipinatong iyon sa ibabaw ng bedside table. Isa itong malamig na transaksyon, ngunit sa tuwing ginagawa niya ito, may kakaibang kurot sa kanyang puso.

"Until next time," pabulong niyang paalam sa hangin bago tuluyang lumabas ng p***o, iniiwan ang nag-iisang lalaking nakapagpaparamdam sa kanya na siya ay malaya.

Ilang oras ang lumipas, ang mapanuksong init ng L'Éden ay napalitan ng nakakasakal na lamig ng reyalidad. Nakatayo ngayon si Queenie sa gitna ng Madame Florence, ang pinaka-exclusive at pinakamahal na bridal boutique sa buong siyudad. Napapaligiran siya ng mga nagkikangang kristal na chandelier, puting marmol na sahig, at mga hilera ng mga wedding gowns na nagkakahalaga ng milyun-milyon.

Ngunit para kay Queenie, ang lugar na ito ay hindi isang paraiso para sa mga ikakasal; isa itong magarang kulungan na naghihintay na isara. At ang tagapagbantay ng kulungan na iyon ay walang iba kundi ang lalaking nakaupo sa isang velvet na sofa ilang metro mula sa kanya, si Richard Mondragon.

Nakasuot si Richard ng isang navy blue na three-piece suit na lalong nagpapatingkad sa malamig at pormal nitong awra. Nakadekwatro ito, ang isang kamay ay nakapatong sa braso ng sofa habang ang isa ay walang-ganang nag-scroll sa kanyang tablet. Wala man lang itong interes na tingnan ang mga designer na halos magkandarapa sa pag-aasikaso sa kanila. Bawat segundo na lumilipas, halatang naiinip ang bilyonaryo.

Nasa loob ng fitting room si Queenie, nakaharap sa malaking salamin habang isinusuot ng tatlong assistant ang isang pasadyang French lace gown. Habang inaayos ang neckline ng damit, biglang nanlaki ang mga mata ni Queenie. Sa bandang itaas ng kanyang collarbone, malapit sa kanyang leeg, ay may isang malinaw at mapulang marka. Isang hickey. Isang mapusok na marka na iniwan ng nakamaskarang estranghero kagabi nang halos mabaliw ito sa pag-angkin sa kanya.

"Miss Rodriguez, is the fit around the bust okay?" tanong ng head designer, hindi napansin ang pamumutla ni Queenie.

"Y-yes," mabilis niyang sagot, dali-daling hinila ang manipis na lace ng gown upang takpan ang pulang marka. "Can we pull the lace up a bit higher? I want the collar to be more... conservative."

Matapos masiguradong tago ang marka ng kanyang kasalanan sa gabi, huminga nang malalim si Queenie. Pinatigas niya ang kanyang ekspresyon, itinaas ang kanyang noo, at lumabas ng fitting room.

Bumukas ang malaking kurtina. Natigil ang mga designer sa pagsasalita, naghihintay ng reaksyon. Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Richard mula sa kanyang tablet. Nang magtama ang kanilang mga paningin, tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng boutique.

Sa isang saglit, nakita ni Queenie ang bahagyang panlalaki ng mga mata ni Richard. Ang malamig at walang pusong bilyonaryo ay tila natigilan habang nakatitig sa kanya. Ang puting gown ay perpektong humuhulma sa bewang at balakang ng dalaga, na may mahabang palda na umaagos na parang tubig sa sahig. Ngunit ang sandaling iyon ng paghanga ay mabilis ding naglaho, napalitan muli ng yelo at sarkasmo.

Tumayo si Richard, ibinulsa ang isang kamay, at naglakad palapit sa kanya. Ang tunog ng kanyang leather shoes laban sa marmol na sahig ay parang tik-tak ng orasan na nagpapakaba kay Queenie.

"It covers enough," malamig at walang-emosyong komento ni Richard nang makalapit ito. Tiningnan niya ang head designer. "We'll take this one. Box it up. I have a board meeting in thirty minutes and I don't want to waste any more time staring at laces and beads."

Uminit ang dugo ni Queenie. Kahit kailan talaga, wala itong breeding. "Wala ka man lang bang ibang sasabihin?" mataray na tanong niya, nakapamewang at matapang na sinalubong ang malamig na titig ng binata. "Hindi mo ba alam ang salitang compliment, Mister Mondragon? O baka sadyang wala lang sa bokabularyo mo ang maging tao?"

Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa labi ni Richard. Humakbang ito ng isa pa, dahilan upang tuluyang mawala ang distansya sa pagitan nilang dalawa. Napakalapit nito, sapat na para maamoy ni Queenie ang pamilyar na pabango ng binata, isang amoy na nagbigay ng kakaibang déjà vu sa kanyang sistema. Wait. Mint at musky wood? Parang kapareho ito ng amoy ng estranghero kagabi. Ngunit mabilis niyang ipinilig ang kanyang ulo. Imposible. Maraming mayayaman ang gumagamit ng ganoong klaseng designer cologne.

Yumuko si Richard, inilapit ang bibig nito sa mismong tainga ni Queenie. "Why should I compliment you, Miss Rodriguez? We both know this dress is just a costume. Isang magandang balatkayo para takpan ang katotohanan na binili ko lang ang pamilya niyo."

Gusto siyang sampalin ni Queenie, ngunit bago pa man niya maiangat ang kanyang kamay, bahagyang gumalaw ang lace ng kanyang collarbone dahil sa kanyang paghinga. Mabilis na dumapo ang mga mata ni Richard sa bahaging iyon ng kanyang balat.

Kumunot ang noo ng bilyonaryo. Isang mapulang marka. Halatang-halata na gawa iyon ng isang mapusok na halik.

Biglang nagdilim ang paningin ni Richard. Isang hindi maipaliwanag na inis at galit ang biglang kumulo sa kanyang dibdib. Bakit siya nagagalit? Wala siyang pakialam sa babaeng ito. Ngunit ang isipin na may ibang lalaking humawak, umangkin, at nag-iwan ng marka sa babaeng opisyal na mapapangasawa niya ay tila nakakasugat sa kanyang ego bilang isang lalaki.

"A love bite, Miss Rodriguez?" puno ng pandidiri at sarkasmong bulong ni Richard, ang boses ay sadyang pinababa para silang dalawa lang ang makarinig. Tinitigan niya si Queenie sa mga mata, ang panga ay mahigpit na nakakuyom. "How pathetic. Sinusulit mo ba ang huling mga araw ng kalayaan mo sa pamamagitan ng pagpapagalaw sa kung kani-kaninong lalaki bago kita ikulong sa apelyido ko?"

Namutla si Queenie sa gulat, ngunit mabilis ding nagliyab ang kanyang galit. Marahas siyang umatras, hindi alintana ang bigat ng kanyang gown.

"Mind your own business, Richard," mabagsik na sagot ni Queenie, ang mga mata niya ay nanlilisik sa poot. "Binili mo ang kumpanya namin para iligtas ang mga utang ng tatay ko. Binili mo ang pirma ko sa marriage contract. Pero kailanman, hindi mo binili at hindi mo mabibili ang katawan ko. Kung gusto kong magpasaya ng ibang lalaki gabi-gabi hanggang makasal tayo, wala kang pakialam!"

Nagtagis ang mga bagang ni Richard. Ang amoy ni Queenie, ang pamilyar na halimuyak ng vanilla at floral na bumabalot dito, ay muling sumipa sa kanyang ilong, nagpapagulo sa kanyang utak. Pakiramdam niya ay may isang malaking puzzle na pilit nagkokonekta sa isipan niya ngunit pilit niya ring tinataboy. Ang pagiging palaban nito, ang matatalim nitong salita, at ang amoy na ito... pilit nitong ibinabalik ang alaala ng misteryosang babae sa L'Éden na nagpapabaliw sa kanya gabi-gabi.

"Suit yourself," malamig na bawi ni Richard, pilit na pinapatay ang emosyong pumasok sa kaniyang sistema. Tinalikuran niya si Queenie at naglakad papunta sa p***o. "Just make sure na sa araw ng kasal natin, natatakpan nang maayos ng make-up ang mga marka ng kalandian mo. I don't want the press thinking I'm marrying trash."

Bumagsak ang p***o nang lumabas ang bilyonaryo. Naiwan si Queenie na nanginginig sa matinding galit habang nakakuyom ang mga palad, habang ang mga designer sa paligid ay nakayuko at hindi makapagsalita sa sobrang tensyon.

Pinigilan ni Queenie ang luhang nagbabadyang tumulo mula sa kanyang mga mata. Hayop ang lalaking iyon. Isang walang pusong demonyo. Huminga siya nang malalim at muling tiningnan ang sarili sa salamin. Habang nakatitig sa pulang marka sa kanyang leeg, isang bagay lang ang naging malinaw sa kanya, hinding-hindi siya magpapasupil kay Richard Mondragon. At kung kinakailangan niyang ubusin ang pera niya sa L'Éden para lang maranasan ang pagmamahal at init ng isang lalaki bago ang kasal nila, gagawin niya nang paulit-ulit hanggang sa maging manhid siya sa lamig ng kanyang mapapangasawa.