Chapter 3

Malamig ang hangin na sumalubong kay Queenie pagbaba niya ng kanyang sasakyan, ngunit mas malamig ang pakiramdam ng reyalidad na unti-unting bumabalot sa kanyang buong sistema. Nakatayo siya ngayon sa harap ng nagtataasang glass doors ng Rodriguez Aviation headquarters. Suot ang isang pormal at fit na white blazer at matching pencil skirt, mukha siyang perpektong tagapagmana ng kumpanya. Ngunit sa bawat paghakbang niya gamit ang kanyang four-inch stilettos, isang mahinang kirot sa pagitan ng kanyang mga hita ang nagpapaalala sa kanya ng kalokohan at nagliliyab na kasalanang ginawa niya kagabi.

Isang lihim na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Kung alam lang ng mga taong nakapaligid sa kanya na ang anak ng bilyonaryong si Alejandro Rodriguez ay nagbayad ng isang estranghero para angkinin siya nang buong magdamag, siguro ay gumuho na ang mundo ng mga ito. Pero iyon ang kanyang sikreto. Iyon ang kanyang nag-iisang alas laban sa mundong pilit siyang kinokontrol.

Pagpasok niya sa executive elevator, mabilis na nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Tumigas ang kanyang ekspresyon, nagsuot ng maskara ng pagiging matapang at walang pakialam. Hindi ang pisikal na maskara na suot niya kagabi, kundi ang maskara ng isang babaeng handang sumabak sa giyera.

Pagbukas ng elevator sa top floor, bumungad agad sa kanya ang tensyonadong atmospera sa labas ng main boardroom. Nakatayo roon ang kanyang ama, si Alejandro Rodriguez, nakapamulsa at madilim ang mukha. Nang makita siya nito, mabilis itong lumapit at hinawakan siya nang mahigpit sa braso.

"You're five minutes late, Queenie," madiin at pabulong na saway ng kanyang ama, ang mga mata ay nanlilisik. "The Mondragons are already inside. Umayos ka. Siguraduhin mong pipirmahan mo ang kontrata nang walang anumang reklamo o eksena. Ang buhay ng kumpanyang ito ay nakasalalay sa kasal na ito."

Marahas na binawi ni Queenie ang kanyang braso. Tiningnan niya ang kanyang ama nang malamig, pinipigilan ang galit na gustong sumabog sa kanyang dibdib. "Don't worry, Dad. Ibebenta ko ang sarili ko gaya ng gusto mo. Pero wag mong aasahan na ngingiti ako habang ginagawa niyo akong bayad sa mga utang niyo."

Hindi na niya hinintay ang sagot ng kanyang ama. Taas-noo siyang naglakad papasok sa malawak na glass boardroom.

Pagpasok niya, tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang malawak na kwarto ay puno ng mga abogado at board members, ngunit iisang tao lang ang kumuha ng buong atensyon niya. Nakaupo sa dulo ng mahabang mahogany table ang isang lalaking nag-uumapaw sa kapangyarihan at awtoridad.

Richard Mondragon.

Nakasuot ito ng isang perpektong tabas na charcoal gray suit na halatang sadyang ginawa para lamang sa kanya. Ang maitim at makapal nitong buhok ay maayos na nakasuklay patalikod, nagbibigay-diin sa matalim nitong panga at perpektong hubog ng mukha. Ngunit ang pinakanakapangingilabot ay ang mga mata nito, malamig, madilim, at walang anumang emosyon. Parang mga matang nakatingin sa isang walang kwentang bagay.

Tumayo ito nang pumasok si Queenie. Kahit hindi ito nagsasalita, ang presensya nito ay sapat na para palamigin ang buong kwarto. Nagtama ang kanilang mga paningin. Walang kislap, walang pagmamahal, puro lamang calculation. Kung ang lalaking kasama niya kagabi ay nagbigay sa kanya ng init at apoy, ang lalaking nasa harap niya ngayon ay purong yelo. Hindi pumasok sa isip ni Queenie ni katiting na ang matalinhaga at mainit na estranghero sa likod ng maskara at ang walang pusong bilyonaryong nasa harap niya ay iisa.

"Miss Rodriguez," bati ni Richard. Ang boses nito ay pormal, makinis, at walang bahid ng anumang damdamin. Napakalayo sa garalgal at paos na boses na paulit-ulit na umungol sa tainga ni Queenie kagabi. "Take a seat. We have a lot of conditions to finalize before we sign this merger."

"Merger," mapaklang ulit ni Queenie habang umuupo sa tapat nito. Pinagkrus niya ang kanyang mga binti at tinaasan ito ng kilay. "Is that what you call this? Akala ko ba isa itong acquisition? Kasi parang binibili niyo na rin ang buong pagkatao ko kasama ng kumpanya namin."

Natahimik ang mga abogado sa loob ng kwarto. Nakita ni Queenie ang pag-igting ng panga ng kanyang ama sa gilid ng kanyang paningin, ngunit hindi siya nagpaawat. Nakatitig lang siya nang diretso sa malamig na mga mata ni Richard.

Isang mapanganib na katahimikan ang namayani. Tinitigan siya ni Richard nang maigi, ang mga mata nito'y bahagyang nanliit tila may sinusuri sa kanya. Para bang may nakita itong pamilyar na kislap ng katapangan sa mga mata ni Queenie. Bahagyang kumunot ang noo ng binata nang maamoy nito ang mahinang halimuyak ng pabango ni Queenie, isang pamilyar na amoy ng vanilla at floral scent na sumiksik sa kanyang ilong, isang amoy na nagpaalala sa kanya sa babaeng nagpabaliw sa kanya kagabi. Ngunit mabilis nitong pinawi ang ideyang iyon. Impossible. Ang babae kagabi ay malambing, mapusok, at nakakaakit. Ang babaeng nasa harap niya ngayon ay puno ng tinik.

"Call it whatever helps you sleep at night, Miss Rodriguez," malamig na sagot ni Richard, ang boses ay nagtataglay ng matalim na sarkasmo. Ipinatong nito ang magkabilang siko sa lamesa at pinagsalikop ang mga daliri. "But let’s be clear. This marriage is a business transaction. I don't expect affection, and I certainly don't expect drama. Ang kailangan ko lang ay isang asawang marunong gumanap sa papel niya sa harap ng media, habang inaayos ko ang kalat ng kumpanya niyo."

Uminit ang dugo ni Queenie. Humigpit ang hawak niya sa fountain pen na nasa ibabaw ng lamesa. "Kung ganon, malinaw pala tayo, Mister Mondragon. Dahil wala rin akong balak na maging masunuring asawa sa isang lalaking walang ibang alam kundi pera at kapangyarihan. Gagawin ko ang papel ko sa media, pero wag mong aasahan na pag-aari mo ako sa likod ng mga saradong p***o."

Isang malamig at mapanuksong ngisi ang sumilay sa labi ni Richard. "Good. Because I have absolutely no interest in sharing a bed with a spoiled heiress who couldn't even save her own company."

Parang sinampal si Queenie sa narinig, ngunit hindi siya nagpahalata. Ikinuyom niya ang kanyang mga kamao sa ilalim ng lamesa. Ang lalaking ito ay isang halimaw. Wala itong respeto at wala itong puso. Paano siya tatagal sa iisang bahay kasama ang demonyong ito?

Inilapit ng abogado ni Richard ang makapal na kontrata ng kasal sa harap ni Queenie. Tiningnan niya ang papel. Ito na ang katapusan ng kalayaan niya. Naririnig niya ang mabigat na paghinga ng kanyang ama sa kanyang likuran, naghihintay na pumirma siya. Kinuha niya ang pen, huminga nang malalim, at walang pag-aalinlangang idiniin ang tinta sa papel. Pirma dito, pirma doon. Bawat guhit ay parang kadenang nagtali sa kanya kay Richard.

Nang matapos siya, hinablot ni Richard ang kontrata at mabilis din itong pinirmahan nang hindi man lang binabasa nang buo. Tumayo ito at inayos ang butones ng kanyang suit.

"The wedding is in exactly one month," pormal na anunsyo ni Richard. "My assistant will send you the schedule for the fittings and the press release. I suggest you start acting like a Mondragon from this point forward. Good day, Miss Rodriguez."

Walang lingon-likod na naglakad si Richard palabas ng boardroom, bitbit ang malamig na awtoridad nito na nag-iwan ng matinding katahimikan sa paligid. Nakatitig lang si Queenie sa pintong nilabasan nito. Nanginginig ang kanyang mga kalamnan sa pinaghalong galit at pandidiri.

Gusto niyang sumigaw. Gusto niyang magwala. Gusto niyang basagin ang lahat ng salamin sa kwartong iyon. Ngunit sa halip na umiyak, isang malalim at desperadong ideya ang nabuo sa isipan niya. Kung magiging impyerno ang buhay niya sa umaga kasama si Richard Mondragon, kailangan niyang humanap ng langit sa gabi.

Kailangan niyang bumalik sa L'Éden. Kailangan niyang makita ulit ang lalaking nakamaskara. Dahil ngayon, mas kailangan niya ang init at pagmamahal ng bayarang estranghero kaysa kailanman, upang makalimutan ang malagim na reyalidad na asawa na niya ngayon ang lalaking pinakakinamumuhian niya sa buong mundo.