Chapter 5

NAEVIA’S POV

Walang tigil sa pag-agos ang aking mga luha habang nasa aking bisig ang aking mga anak na sina Melody at Rowan. Hindi ko alam kung sinasadya ba nina Tita Emilie pero mula sa itaas ay dinig na dinig ko ang malakas na atungal nito na para bang kinikiliti. Sa palagay ko ay muli nilang ipinagpatuloy ang kanilang ginagawa ng aking asawa na para bang walang nangyari at hindi ko sila nahuli sa akto ng panloloko. 

“Lumabas na tayo sa lugar na ito mga anak.” Kahit na nanlalabo ang aking mga mata ay pilit kong inilabas ang mga bata at lumayo sa bahay na iyon upang hindi marinig ang nakakarinding huni ng kademonyohan ng mga taong nasa loob noon. 

“Ma, I’m hungry,” daing ni Rowan na tila walang alam sa mga nangyayari. Halos ilang metro na rin ang aming nilakad at narating na rin namin ang gate ng subdivision. 

Napatingin ako sa aking mga anak. 

Maaga kaming umalis kanina para lamang sorpresahin ang kanilang ama. Bumili lang kami ng meryienda sa biyahe kanina at iyon lang ang naging laman ng aming tiyan dahil plano ko sana na sabay-sabay kaming kakain ng pananghalian bilang selebrasyon sana ng aming anibersaryo ng kanilang ama. Hindi ko naman inakala na sa ganito mauuwi ang lahat at ako pala ang masosorpresa. 

Dinaanan namin ang gwardiya na bumati sa amin kanina. Akmang babatiin niya sana ako nang kanyang makita ngunit tila  ba nailang nang mapansin na namumugto ang aking mga  mata. Nakayuko akong dumaan sa security kasama ang aking mga anak at saka pumara ng taxi. Nagpahatid lamang kami sa pinakamalapit na Jolibee at saka ko binilhan ng makakain ang aking mga anak. 

“Mel, ano ang gusto mo?”  tanong ko sa aking anak na panganay. 

“Kahit ano po, Ma,” magalang na sagot nito. Isinuot ko ang aking dalang sunglass at kahit ayaw ay pumila alang-alang sa mga bata. 

Wasak ang puso ko.

Durog ang pagkatao ko at tila nawalan ako ng lakas sa lahat ng bagay pero hindi ko naman pwedeng talikuran ang mga anak ko at isipin ang sarili ko. 

Sa katunayan, gusto kong magwala at magsisigaw hanggang sa tuluyang mawala ang sakit na aking nararamdaman pero hindi ko magawa dahil inaalala ko ang aking mga anak. Sa pinakasulok na parte ng kainan ay walang pagtigil sa pagpatak ang aking luha habang pinagmamasdan ang aking mga anak na maganang kumakain, lalong-lalo na ni Rowan na walang alam sa mga nangyari. 

Ni sa hinagap ay hindi ko naisip na magagawa iyon sa akin ni Rhaziel. 

Sa loob ng sampung taon naming pagsasama ay hindi ko ito nakitaan ng senyales. Ni minsan ay hindi ito nagloko, naging mabuting asawa ito sa akin. 

Tinutulungan niya ako sa mga  gawaing bahay sa tuwing umuuwi siya. 

Minamasahe pa ako at para akong reyna. 

Inaasikaso niya rin ang mga  bata at isa siyang mabuting ama. 

Akala ko ay maswerte ako sa lalaking napili ko pero nagkamali ako.

Dahil simula ng nagpunta ang asawa ko rito sa Manila ay doon na rin pala siya nag-umpisang magloko at ipinagpalit pa ako sa mismo niyang tiyahin. Damang-dama ko ang sakit na para bang kahit na anong gawin ko ay hindi ito mawawala, mas lalo pang kumikirot ang aking puso sa tuwing mamasdan ko ang aking mga anak.

Paano ko ipapaliwanag sa kanila na nagloko ang ama nila at hindi na buo ang aming pamilya?

Tahimik at walang tigil ako sa pagpunas ng luha sa aking mga mata, pinipilit  itago ang aking pagluha sa aking mga anak habang iniisip ang mangyayari sa aming mag-iina. Marahang itinulak ni Melody ang kanyang plato sa aking harapan. Napatingin ako sa kanya nang mapansin na hindi man lang nabawasan ang kanyang kanin maging ang chicken na binili ko para sa kanya. 

“Ma, hati tayo,” anito. Dahil may pagkatisay ito na nakuha sa akin ay agad kong napansin ang pamumula ng paligid ng kanyang mga mata maging ang tuktok ng kanyang ilong na para bang nagbabadyang umiyak. 

Bago pa man ako makapagsalita  ay tumayo ito at lumapit sa akin saka ako niyakap ng mahigpit. 

“Huwag mo na kami isipin ni Rowan, Ma. Kung ayaw na sa atin ni Papa mas lalong ayaw  ko sa kanya. Kaya huwag ka na umiyak dahil pangako ko, mag-aaral akong mabuti at aalagaan ko kayong dalawa ni Rowan.”

Oo nga pala.

Hindi na bata ang anak ko.

Mas lalo akong napahagulgol dahil sa kanyang sinabi. 

Hindi ko alam na ang kanyang mga binitiwang salita ang siyang mas magpapaiyak sa akin. 

“Sorry, Ma. Kanina nang umakyat ka ay sumunod ako nang marinig kitang umiiyak at sumisigaw si Lola Emilie. Hindi ko po sinasadyang marinig at makita ang lahat. Hindi ko alam na mas pipiliin ni Papa si Lola kaysa sa amin ni Rowan. Akala ko pa naman mahal niya kami dahil palagi siyang may dalang pasalubong sa amin,” pag-amin nito sa akin at saka ito tuluyang napaiyak.  Nanlaki ang aking mga  mata dahil sa aking narinig. 

“Mel, umakyat ka? Nakita mo?” nag-aalalang tanong ko sa kanya. Hindi niya pwedeng makita ang malaswang pangyayaring iyon dahil hindi ito akma sa kanya. Hangga’t maaari nga ay pinagbabawalan ko ang mga ito magbasa at manood ng hindi akma sa kanilang edad. 

“Hindi ko naman po sinasadya Ma at saka sandali lang po dahil nagtago po ako kaagad kasi baka makita mo po ako at pagalitan. Basta narinig ko po ang sinabi ni Papa na pinili niya si Lola kaysa sa amin ni Rowan. Kung ayaw niya sa amin, mas ayaw ko sa kanya!” sagot nito sa akin na sa bandang huli ay pasigaw na ang tinutukoy ang kanyang ama. 

“Anak, please. Kung ano ang mga nakita mo ay kalimutan mo. Huwag mong itatatak sa utak mo ang mga nakita mo dahil hindi maganda iyon,” agad ko itong niyakap ng mahigit. 

“Sorry po, Ma,” sabi nito sa mas mahinahon na ngunit umiiyak pa rin. Kung ako ay nasaktan sa aking nakita, sa tingin ko ay nasaktan din ito dahil sa kanyang narinig nang marinig nito ang sinabi ng kanyang Papa.  

Idol niya ang kanyang Papa at sinabi niya pa nga sa kanyang sarili na kapag may manligaw sa kanya ay gusto niya katulad ng Papa niya kaya ganun na lamang ang sakit na kanyang nararamdaman. Pero, mas nabababahala ako sa posibilidad na mangyari sa kanya lalo pa at nakita ni Mel ang kah@yupan ng dalawa maging ang sinabi ng kanyang ama. 

Naramdaman ko na lamang na may yumakap sa aking tagiliran habang yakap ko si Mel. Doon ko napagtanto na nakayakap na rin sa akin si Rowan at umiiyak na rin dahil raw nakita niya kaming umiiyak ng ate niya. 

Sa ganoong tagpo ay may isang pamilyar na bulto ang lumapit sa amin. 

Nakasuot ng pormal na damit, pawis na pawis at hingal na hingal na para bang sumali sa isang fun run. 

“Via, okay lang kayo?”

“Drave?” sambit ko sa pangalan ng aking kababata, kaklase at dating kapitbahay na anak ni Tita  Clara.