Chap—02

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE"

Kabanata 02 –"Arriving NAIA International Airport"

Pagdating sa NAIA ay parang humarap ako sa isang halimaw. Isang malawak na monumento ng paggalaw, ambisyon, at mga pangarap. Hindi iyon ang unang beses kong magbiyahe pero ang paglapag sa Manila Makati City? Well. Isang uri iyon ng mahika na kanya lang. Habang naglalakad ako sa terminal, pansamantalang nawala ang pagod ko, napalitan ng nakakakiliting buzz ng anticipation. Nakakahawa ang tibok ng Lungsod.

Habang tinatahak ko ang mga corridors ng abalang paliparan, nakuha ng aking mga mata ang isang pamilyar na pangalan sa isang placard—akin. Ang lalaking may hawak nito ay parang modelong hinugis para sa pagnanasa sa suot niyang maayos na well-tailored suit. Walang buhok na nakalislis.

“You must be Marian,” sabi niya, ang boses ay makinis, hindi mainit o malamig—basta propesyonal.

“That’s me,” sagot ko, pilit tinutumbasan ang antas ng kanyang poise.

“I’m your driver.” Nagpakilala siya nang walang maraming drama. “Sent by ZenithForge Technologies. We’ve been expecting you.”

Expecting me? Sinikap kong namnamin iyon. Ang Lungsod, sa lawak nito at milyun-milyong kaluluwa, ay tila naghihintay sa pagdating ko—o kahit papaano, ganoon ang pakiramdam.

Habang tinatahak namin ang maze ng cars, taxis, at buses, unti-unting lumantad ang Manila Makati City sa harap ko. Isang tapestry ng colors, sounds, at rhythm. Mula sa skyscrapers na humahaplos sa langit hanggang sa hotdog stands sa bawat kanto, may kakaibang allure sa kaguluhan nito.

Si Danny—na kalaunan ko ring nalaman na iyon ang pangalan ng driver—ay nag-alok ng sunod-sunod na commentary. Hindi yung empty kind na pangtawid sa katahimikan, kundi rich snippets tungkol sa City’s architecture, history ng ZenithForge, at sa ever-evolving landscape ng Manila. May pride sa boses niya—hindi para sa sarili, kundi para sa lungsod na halatang mahal niya.

Pagliko namin sa isang particularly upscale na street, isang majestic skyscraper ang sumilay sa paningin. Para itong humahalik sa mga ulap, sumasalamin ang golden hues ng araw sa glass façade nito.

“Here we are,” anunsyo ni Danny, may bahid ng reverence ang boses.

Napalunok ako, ramdam ang bigat ng sandali. Ito na iyon. Ang bago kong simula. Dahan-dahang pumasok ang sasakyan sa driveway ng building, at sinalubong ako ng realization na ang architectural marvel na ito… magiging tahanan ko.

Sa loob, nagpatuloy ang opulence. Grand ang lobby, bawat pulgada ay naglalabas ng luxury at style. Parang hindi totoo—isang matinding contrast mula sa modest surroundings na nakasanayan ko.

Nauna si Danny, magaan na binuhat ang luggage ko. Sumakay kami sa plush elevator na may kumikislap na gold walls na nagre-reflect sa amin. Hindi nagtagal, nakarating kami sa harap ng apartment 2401.

Iniabot niya ang susi at umatras, hinahayaan akong buksan ang pinto ng bago kong buhay. Pagbukas ko ng pinto, tumigil ang paghinga ko. Ang lawak ng apartment ay isang obra—isang ode to modern design and luxury.

Naglakad ako palalim sa apartment, marahang tumutunog ang sapatos ko sa pristine marble floor. Bumungad ang living room, puno ng gentle hues at opulent fixtures. Wide glass windows mula floor hanggang ceiling, nagpapakita ng panoramic view ng iconic skyline ng Manila City. Dumadaloy ang daylight, naglalaro sa mga surface, lumilikha ng mahahabang golden shadows.

Lumapit ako sa bintana. Ang mga tunog ng Lungsod ay umakyat upang batiin ako—malalayong busina, rhythmic hum ng traffic, at mga mumunting boses mula sa ibaba. Buhay ang Manila City, humihinga at tumitibok sa bawat sulok.

Sa likuran ko, inilagay ni Danny ang luggage sa bedroom.

“Your bedroom and ensuite are to the right. Fully stocked ang kitchen, at may welcome package sa dining table.”

Humarap ako sa kanya. “They really go above and beyond for their employees.”

Tumango siya. “Especially para sa mga transitioning from other states. Part ito ng philosophy nila para gawing smooth ang move to Manila City. Itong apartment ay bahagi ng commitment na iyon—perk para matulungan ang new hires na tulad mo na makapag-settle nang walang usual stress ng pag-relocate sa isang busy city.”

Hindi ko napigilang mamangha. “That’s incredibly thoughtful. Malaking bawas sa anxiety.”

Nagbigay si Danny ng courteous nod. “It’s been a pleasure, Marian. Kung kailangan mo ng assistance o may tanong ka tungkol sa City, nasa directory ang number ko.”

Sa huli niyang propesyonal na ngiti, umalis si Danny, iniwan akong mag-isa kasama ang thoughts ko at ang lawak ng bagong paligid.

Huminga ako nang malalim at nagtungo sa bedroom. Maluwang iyon, may soft gray tones at deep blues—nakakapagbigay ng serenity. Ang bed, draped in sumptuous Italian cotton linens, may plush pillows at velvety throw—nakaka-anyaya ng tulog. Pero ang view… iyon ang tunay na bumihag sa akin. Ang malawak na lungsod sa ibaba, nagliliwanag sa mga ilaw at kulay, parang tumatawag sa akin upang tuklasin ang mundong naghihintay.

Mula sa bedroom, nahagip ng mata ko ang inviting glow ng walk-in closet. Pag-slide ko ng pinto, bumungad ang isang espasyo na higit pa sa closet. Isa itong alcove of luxury—malawak, maliwanag, at halos mapahiya ang dati kong living room sa laki. Ang generous shelves, makinis at kumikislap, tila inaabot ang mga bisig upang salubungin ang mga damit ko.

Habang nagha-hang ako ng dresses at nagpi-fold ng blouses, nagpapatuloy ang awit ng Manila sa labas. Bawat kaluskos ng tela ay tila humahalo sa rhythm ng City. Habang mas nag-u-unpack ako, mas nararamdaman ko ang pangako ng adventure—parang sinasabay ang tibok ng puso ko sa tibok ng lungsod.

Biglang tumunog ang melodic chime ng phone ko, hinila ako palabas ng unpacking trance. Nakalagay sa bright screen ang FaceTime request mula kay Larry, ang Chief Operating Officer. Pag-accept ko, sumalubong ang warm smile niya, kaiba sa backdrop ng tall skyscrapers.

“Marian, welcome to Manila City! Hope the Big Apple is treating you well so far,” bati niya, ang boses ay may warm ease na parang walang distansya sa pagitan namin.

“Thanks, Larry,” sagot ko, may tawang lumabas. “The flight was a dream, and I’m loving every moment here. Honestly, I can’t wait to dive into the work and projects ahead.”

Tumawa siya, magaan at halos boyish. “That’s the spirit! Your apartment is just the first taste of how much we value our team. Monday, 9 a.m. sharp, bibigyan kita ng grand tour. Oh, and,” huminto siya saglit, para may effect, “you’ll meet Wilbert, our CEO. He’s quite the character.”

Umagos ang excitement at gratitude sa akin. “That sounds thrilling, Larry. I appreciate all the effort. This weekend, mag-a-acclimatize muna ako at mag-e-explore ng city.”

Tumango siya nang buo ang conviction. “You’re going to fit right in, Marian. See you Monday!”

Natapos ang tawag, iniwan akong nakabalot sa bubble ng anticipation. Habang nakatanaw ako sa lungsod, ramdam ko ang magnetic allure nito. Ang Manila City ay higit pa sa lugar—isa itong rhythm, challenge, at adventure na nang-aakit sa akin upang sumama sa sayaw nito.

---