Chap—03

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE"

Kabanata 03 –

Sa sandaling inilapag ko ang telepono kay Larry, isang alon ng kuryenteng pananabik ang dumaloy sa akin, sumasabay sa masiglang tibok ng Manila–Makati City. Mula sa bintana ng aking high-rise, kumalat sa ibaba ang lungsod na parang tapestry ng kumikislap na hiyas, ang skyline nito ay isang nakamamanghang palabas ng mga ilaw sa ilalim ng madilim na canvas ng gabi.

Ang pagod ay sumisiksik sa bawat kalamnan, isang tahimik na patunay ng paglalakbay na nagdala sa akin dito. Naglakad ako patungo sa banyo, isang sleek na paraiso ng modernong karangyaan, kung saan kumikislap ang mga pinakintab na surface sa ilalim ng ambient lighting, nag-aanyaya sa akin na magpahinga.

Lumakad ako sa ilalim ng agos ng waterfall shower. Pumikit ako habang niyayakap ng mainit na tubig ang aking katawan. Bawat patak ay tila hinuhugasan ang dumi ng lungsod at stress ng paglalakbay, iniwan ang aking balat na nanginginig at ang isip ko na malinaw. Ang amoy ng jasmine at vanilla mula sa boutique shower gel ay pumuno sa hangin, lumilikha ng halos spa-like na katahimikan.

Nakabalot sa mamahaling yakap ng plush na robe, ang aking tiyan ay nagutom nang mariin, pinutol ang tahimik na katahimikan. Nag-scroll ako sa aking telepono, naghahanap ng isang gourmet na restaurant na sikat sa lungsod. Sa ilang pag-click, nag-order ako ng iba't ibang kaakit-akit na putahe.

Habang hinihintay ang aking inorder, umupo ako sa malambot, designer couch. Nilubog ko ang katawan sa mga cushions nito, ang ginhawa ay perpektong tugma sa init ng apartment. Sa tabi ko, nakalatag ang aking mga paboritong kumot, handang balutin ako sa bawat pag-ikot ng oras.

Hindi nagtagal, tumunog ang doorbell. Dali-dali kong nilakad papunta sa pintuan, kinuha ang pagkain, at bumalik sa aking pwesto sa couch. Dahan-dahan kong inilatag ang mga plato sa coffee table, ang aroma ng mga putahe ay naghalo sa hangin, nagpaalala sa akin ng mga masasarap na alaala ng bahay at ng mga nakaraang adventure kasama sina Sheena at Sheila.

Bawat kagat ay isang sayaw ng lasa sa aking dila—ang culinary prowess ng lungsod ay sumasayaw sa panlasa ko. Ang TV sa malaking screen ay patuloy na tumutugtog ng pinakabagong hit show, ang drama at wit nito ay perpektong kasabay ng aking solo feast. Sa sandaling iyon, ang buhay ay hindi lang komportable—ito’y ganap na kasiyahan, isang maliit na ritwal ng kaligayahan sa aking bagong mundo.

Ngunit habang lumalalim ang gabi, natatakpan ang lungsod ng madilim na belo, ang kumikislap na mga ilaw sa ibaba ay nagpipinta ng ethereal na tableau. Habang nakatanaw, isang alon ng hindi inaasahang lungkot ang dumampi sa akin. Namimiss ko ang pamilyar at nakakaaliw na mga tinig ng bahay.

Kinuha ko ang telepono. Tumawag ako. “Mom, Dad,” sabi ko, may halong paghanga sa boses ko habang tinitingnan ang cityscape, “ang lugar na ito ay kamangha-mangha, parang sumasayaw ako kasama ang mga bituin mismo. Talagang… nakakaakit.”

Ang init ng boses ni Mom ay bumalot sa akin na parang mahinahong yakap. “Sweetheart, damhin mo ang bawat sandali. Ito ang mga hibla ng iyong mga pangarap na humahabi sa katotohanan. Maging maliwanag ka, mahal ko.”

Pagkatapos ng tawag, dumaloy ang isang alon ng nostalgia, dala ang mga alaala ng mga wild nights kasama sina Sheena at Sheila. Kinuha ko ang telepono, kumuha ng larawan ng city view, ang mga ilaw ay kumikislap na parang dagat ng alitaptap, at ipinadala ito na may nakakatuwang caption: “First night sa MMC. Sino ang makahuhula sa aking pwesto?”

Agad ang sagot ni Sheena: “Yan, ang view mo ay kakaiba! Nag-eenjoy ka talaga, ‘di ba? Para kaming nabubuhay sa pamamagitan mo?”

Sumiklab ang sagot ni Shiela na may kanyang dramatikong flair: “Reyna ng skyline ng lungsod! Mag-iwan ka ng pwesto sa chic na apartment na iyon para sa akin, ha?”

Habang unti-unting humupa ang kasabikan ng araw, tinawag ako ng malambot na kama, ang luxury linens nito ay bumulong ng pangakong kaginhawaan na parang ulap. Yumuko ako sa ilalim ng kumot, ang mga kaganapan ng araw ay nagpaulit-ulit sa isip ko, tila isang makulay na pelikula.

Ang magnetic na alindog ng Manila City, isang halo ng magulong ganda at nakakaakit na kagandahan, ay unti-unting bumabalot sa akin.

Sa pakiramdam ng pasasalamat, nagpadala ako ng huling mensahe sa aking mga kaibigan: “Napaka-grateful ko sa inyo. Sweet dreams, lovelies.”

Habang unti-unting lulubog ang tulog, nakabalot sa lambot ng aking kama at lulubay-lubay sa malayong lullaby ng lungsod, ang mga alaala nina Sheena at Shiela ay nagdulot ng kapayapaan sa akin. Sila ang aking angkla sa nakaka-excite na unos na ito ng aking buhay sa Manila City.

Habang dahan-dahang tinataboy ng tulog ang aking katawan, ang aking mga panaginip ay naging makulay na mosaiko ng nakaraan at hinaharap—isang halo ng mga pinapahalagahan kong alaala kasama sina Sheena at Shiela, at ang kumikislap na posibilidad ng bagong buhay ko sa Manila. Ang pamilyar na halakhak at bulong ng aming mga gabi ay humahalo sa kuryenteng enerhiya ng lungsod na ngayo’y nakalatag sa aking mga paa.

---