Chap—04

"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE"

Kabanata 04 – "Isang Misteryosong Pagkikita"

Sumala ang sikat ng araw sa aking bintana, nag-iiwan ng gintong mga pattern sa aking mga kumot at marahan akong ginising. Ang pintig ng Manila City ay tumatawag—isang hindi matinag na awit na tila nang-aakit. Nag-inat ako, ang katawan ko’y sabik sa kung ano man ang inihanda ng araw para sa akin.

Pagkatapos ng isang mabilis na shower, nakaharap ako sa salamin. Nang isuot ko ang leggings at ang snug-fitting na sports bra, nakita ko ang isang babaeng puno ng kumpiyansa—handa para agawin ang buong araw. Nang mahigpit na nakatali ang aking running shoes, parang ang enerhiya ng Maynila ay kumabit na rin sa akin.

Buhay na buhay ang mga kalsada—businang taxi, mahihinang usapan, at ang masarap na amoy ng kape mula sa mga sidewalk stand. Ngunit sa gitna ng organisadong kaguluhan na ito, nahanap ko ang aking rhythm, gumagalaw nang may biyaya.

Pagdating ko sa park, isang tahimik at berdeng santuwaryo sa gitna ng bakal na yakap ng lungsod, tumakbo ako, hinahayaan ang sarili kong mawala sa symphony ng kalikasan. Maya-maya, nakaupo ako at pinapanood ang mga hibla ng buhay na dumadaan—mga sandaling lumilipas pero tumatagos ang esensya ng Manila City.

Pag-uwi ko, natagpuan ko ang sarili kong naliligaw, hindi tiyak kung aling kanto ang magdadala sa akin pabalik sa apartment. Habang nagmamadaling kinakalikot ang GPS sa aking telepono, hindi ko inaasahang mabunggo ako sa isang matigas na katawan. Bago ko pa maunawaan ang nangyari, may malalakas na kamay na humawak sa aking hubad na baywang—nakagugulat, pero hindi naman hindi kanais-nais, lalo na’t nakasuot lang ako ng sports bra.

Nagwala ang puso ko, tumibok nang mabilis habang tumitigil ang mundo, at dito ko nakatagpo ang isang pares ng nakakahalina at madidilim na brown na mata, napalilibutan ng napakadilim, wavy locks.

Para siyang lumakad diretso palabas ng makikinis na pahina ng GQ. Naka-suit siya na bulong-bulong ang kapangyarihan at pino nitong porma. Suot niya ang navy color na para bang espesyal na ginawa para sa kanya. Ang presensya niya ay nakapanghihina ng tuhod—makapangyarihan pero may natural na alindog.

At ang mukha? Diyos ko. Para siyang ginawa ng pinakamahusay na artist sa Hollywood—Tom Cruise vibes, pero mas madilim ang dating, mas lethal ang charm. At nang ngumiti siya ng bahagya—isang smirk na nakakapanginig ng spine. Iyong masarap na kilig.

Nahanap ko rin ang boses ko at nakapagsalita nang nauutal, “Sorry, bago lang ako dito… hinahanap ko lang yung apartment ko.” Lalo pang lumalim ang ngiti niya, ang kanyang matatalim na dark brown eyes ay kumislap. Diyos ko, napakagwapo niya.

Nang alisin niya ang kamay niya sa akin at ibinalik ito sa bulsa, may pino at eleganteng galaw sa bawat ginagawa niya na lalo kong ikinaintriga.

Ang pagkalikot ko sa keychain ang nakakuha ng atensyon niya. Napansin niya ang logo ng apartment ko at parang may mensahe siyang ipinasa gamit lang ang tingin. Sa simpleng tango—walang kahit anong salitang binigkas—itinuro niya ang direksyon bago muling sumama sa agos ng tao sa lungsod. Ngunit nanatili siyang naka-print sa isip ko.

Habang naglalakad ako pabalik ng apartment, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha niyang perpekto—isang obra ng Diyos. Siya na siguro ang pinaka-guwapong lalaking nakita ko sa buong buhay ko.

Pagbalik sa aking apartment, ang sariwang alaala niya—ang init ng kamay niya, ang amoy niya, at ang ngiting iyon—ay tila nag-ukit ng permanenteng masterpiece sa aking gunita.

Sa loob ng aking santuwaryo, ang echo ng ngiti niya ay bumubulong pa rin sa aking tenga. Sabik na ibahagi ang nakakakilig na encounter na ito, mabilis kong i-dial ang numero ni Shiela.

Sumagot siya na may pang-aasar, “Mukhang si Mr. Tall, Dark, and Handsome ay ang steamy welcome mo sa Manila City. Ingat ka, Yan—baka sa round two, nasa arms o sa bed mo na siya.”

Nagkunwari akong chill. “Shiel! Bakit laging ganyan agad ang iniisip mo?”

Tumawa siya nang malakas. “Because it’s fun?! At mukhang kailangan mo ng konting fun ngayon. Imagine mo na lang ang possibilities!”

Napapailing ako, kahit hindi niya makita. “Ang imahinasyon mo sobra.”

“I prefer the term visionary,” sagot niya, humahagalpak pa rin. “Mark my words, babe. May adventure na paparating.”

Nagpaalam kami—kasama ang requirement ni Shiela na i-update ko siya agad—at nang ibaba ko ang telepono, bumagsak bigla ang emosyon sa dibdib ko. Ang kuryente mula sa aming biglaang banggaan ay humalo sa katahimikan ng apartment. Para maitaboy ang tensyon, nagpasya akong mag-freshen up.

Ang yakap ng shower ay parang panunukso, ang init nito ay nagpapaalala sa hawak niya sa aking baywang. Ramdam ko pa rin ang init ng mga daliri niya, at bawat patak ng tubig ay lalo pang nagpaikot sa isip ko.

Paglabas ko, kapansin-pansin ang mapulang pisngi at kumikislap na mga mata sa salamin. Mabilis akong nagbihis—jeans at white tee—simple pero chic.

Upang mag-distract, umupo ako sa couch at nag-flip ng mga channel nang walang saysay. Pero kahit ano pang palabas ang nasa TV, ang mga mata niyang madilim ang laman ng isip ko. “Focus, Marian,” bulong ko sa sarili at pinatay ang TV.

Bigla akong nag-crave ng matamis. Naalala ko ang Cafe Lumière—ang paborito naming tambayan nila Sheena at Shiela sa Cebu, kung saan kami madalas mag-heart-to-heart noong college.

At ngayong malapit lang ito sa aking MCC apartment, para itong piraso ng tahanan.

Pagpasok ko, sinalubong ako ng mayamang aroma ng kape. Tawanan, usapan, at ang hum ng coffee machine ay nagbigay ng mainit na ambiance. Habang nagdadalawang-isip ako kung maghihintay sa mahabang pila, napatingin ako sa isang mukha—at tumigil ang mundo.

Siya iyon.

Hindi ko namalayang natitigasan na ako sa kanya, sinusuyod ang bawat detalye. Nakikipag-usap siya nang seryoso—mukhang businessman sa tindig at kilos. Habang tumatagal akong nakatitig, mas nagiging malinaw ang bawat hiwa ng panga, bawat tiklop ng suit.

At sumagi sa isip ko ang isang delikadong thought—

“Ano kaya ang hitsura niya kapag walang suot na suit… at ‘yung mga labi niya… mukha silang nakakaakit.”

Nalulunod sa sarili kong bagyo ng mga iniisip at imahinasyon, muntik ko nang hindi napansin — ang kisap sa kanyang dark brown na mga mata nang magtagpo ang mga iyon sa akin. Ang tingin niya ay nagpapaalala sa akin ng mga lalaking nakikita sa mga club na alam nilang gwapo sila. Pero hindi tulad nila, hindi man lang siya nagsikap.

Walang pilyong ngiti, walang pa-cute na kindat. Tanging isang intensidad lang na parang hinigop ang hangin mula sa baga ko. Ayos. Sa sobrang pula ng pisngi ko, malamang mukha akong nahuling nag-stalk ng social media niya.

Desperado akong makatakas mula sa rumaragasang sensasyon, kaya umiwas ako ng tingin. Bawat pulgada ng balat ko ay nagising, para bang kuryenteng dumaloy. Ang tanging gusto ko lang ay malamig na hangin para patayin ang apoy na sinindihan niya.

Sumilip ako saglit, at sa ginhawa ko, nakita kong umaalis na sila ng mga kasama niya. Perpekto. Siguro mas mabuti ring lumabas na ako. Ang nakakakuryenteng presensya niya, ang hindi ko maipaliwanag na hatak niya sa akin — nakakabagabag, least to say.

Paano nagkakaroon ng ganitong epekto ang isang taong halos hindi ko kilala? Lalo pa’t pangalawa pa lang ito naming pagkikita. Hindi lang ito basta magnetic pull, kundi pati ang kaguluhan ng emosyon na biglang sumusulpot.

Huminga ako nang malalim. Binayaran ko ang bill at naglakad papunta sa exit, umaasang magkakaroon man lang ako ng ilang sandali para ayusin ang sarili ko. Pero tila may ibang plano ang tadhana. Pagkalabas ko, nandoon siya — mukhang isang male model, walang kahirap-hirap na nakasandal sa brick wall ng café.

Bago pa man ako makatakbo palayo o makabuo ng matinong pag-iisip, ang boses niya — awtoritario pero puno ng hiwaga — ang pumigil sa akin.

“STOP.”

Natigilan ako sa kinatatayuan ko, at nagwala ang puso ko, kumakabog na parang nag-audition para maging lead drummer ng isang rock band. Isang salita lang niya — “Stop.” — pero tumilapon na ang utak ko kung saan-saan. Totoo ba ‘to? Interesado ba talaga siya o baka lumabas ako na may nakadikit na tissue sa sapatos?

Binilang ko ang bawat nakakamatay na segundo, umaasang magsasalita siya ulit para mabasag ang tensyon. Pero halatang hindi siya nagmamadali. Ramdam ko ang bigat ng titig niya kahit hindi ko kayang tumingin pabalik.

Sa wakas, nang nakahugot ako ng konting tapang, sinulyapan ko siya. At ayun sila — ang mga dark brown na matang yun — nagpadala ulit ng kuryente sa kalamnan ko. Ang koneksyon ay kasing lakas pa rin, pero ang instincts ko ay pumili ng fight-or-flight… at syempre, yung huli.

Kaya naglakad ako nang mabilis, halos tumatakbo, habang kumakalansing ang takong ko nang mas mabilis kaysa kaya ng utak kong unawain ang sarili kong kahihiyan. Bawat hakbang, may sermon akong naririnig sa loob ng isip ko — “Bakit ko ginawa ‘yon?”, “Ano ba ‘yon?!”, at syempre, “Seryoso ka ba, universe?”

Ang tanging sigurado ako — ang misteryosong estrangherong iyon ay naghatid ng isang plot twist sa gabing akala ko’y magiging simple lang.

---