Bound to the Cursed Hybrid: His Cure.

เสียงประกาศตามสายของคณะดังแว่วไปทั่วอาคารเรียนขนาดใหญ่ เสียงผู้คนจอแจคละเคล้ากับเสียงหัวเราะของบรรดานักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในฐานะเฟรชชี่ใหม่

ลิลิน ก้าวเข้ามาในเขตคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ วันนี้คือ “วันแรก” ที่เธอจะเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยในสาขา วิศวะเหมืองแร่และปิโตรเลียมสาขาที่ขึ้นชื่อว่าหนักและโหดที่สุดแห่งหนึ่ง

เธอรูปร่างเล็ก ผิวขาวนวล ดวงตากลมโต และผมยาวสลวยทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่ตั้งใจ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกังวลปะปนกัน

“นี่ ๆ! เธอปีหนึ่งเหมือนกันใช่มั้ย ชื่ออะไรอะ”

เสียงสดใสเรียกขึ้นจากด้านข้าง หญิงสาวร่างเล็กผิวขาว ตาเป็นประกายรีบเดินเข้ามาทัก

“เอ่อ…ชื่อ ลิลิน จ้ะ” เธอยิ้มตอบอย่างเกรงใจ

“ดีเลย! ฉันชื่อ พริกแกง ฝากตัวด้วยนะ เพิ่งเข้ามาเหมือนกัน ยังไม่มีเพื่อนเลย”

ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเคียงกันไปยังลานกิจกรรมหน้าตึกคณะ ซึ่งวันนี้ถูกจัดเป็นพื้นที่สำหรับงาน “รับน้องสายรหัส” กิจกรรมสำคัญที่จะเชื่อมรุ่นพี่รุ่นน้องให้รู้จักกัน เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นจากเวที

และแล้ว…เสียงรอบข้างก็เหมือนจะเงียบลงในชั่วขณะ เมื่อร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มก้าวออกมาจากกลุ่มรุ่นพี่

“ไอ้เหนือมาแล้วเว้ย!” เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่ว

ดวงตาคมกริบเย็นชาดุจน้ำแข็ง กรามคมชัด และริมฝีปากที่มักประดับรอยยิ้มเหยียดอย่างไม่แยแส นี่คือ “แสงเหนือ” รุ่นพี่ปีสามแห่งสาขาเหมืองแร่และปิโตรเลียม ผู้ขึ้นชื่อว่าโหด ดุ และปากร้ายที่สุดในรุ่น

เขากวาดสายตาคมกริบมองไปรอบ ๆ ฝูงเฟรชชี่ ก่อนหยุดลงตรงที่ลิลินยืนอยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมสายตาเย็นชานั้นถึงทำให้ร่างเล็ก ๆ ของเธอสั่นสะท้าน

“เด็กใหม่…อย่าทำหน้าเหมือนกลัวไปหน่อยเลย ไม่มีใครกัดเธอหรอก”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน จนลิลินเผลอก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานนัก รุ่นพี่ในเสื้อช็อปสีเข้มหลายสิบคนก็เดินเข้ามายืนเรียงแถวอยู่บนเวทีชั่วคราวตรงลานกิจกรรม บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีที่เสียงทุ้มของรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้นผ่านไมโครโฟน

“เฟรชชี่ปีหนึ่ง! รวมตัวตรงนี้ให้เรียบร้อย เดี๋ยวเราจะเริ่มกิจกรรมปฐมนิเทศคณะ”

เสียงตะโกนรับคำดังขึ้นจากเฟรชชี่ที่เริ่มวิ่งกรูกันเข้ามานั่งตามลานสนาม ลิลินกับพริกแกงรีบแทรกตัวไปนั่งตรงกลาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความเกร็งมากกว่าใคร

กิจกรรมเริ่มต้นด้วยการให้ เฟรชชี่แนะนำตัว ทีละคน บางคนพูดติด ๆ ขัด ๆ บางคนถูกเพื่อนหัวเราะแซว บรรยากาศค่อย ๆ คลายความเกร็งด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์

“คนต่อไป…น้องผู้หญิงผมยาว ตากลม ๆ ตรงนั้นแหละ ลุกขึ้นมาเลย!” รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งชี้ตรงมาที่เธอ

หัวใจลิลินเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เธอลุกขึ้นยืนพร้อมยิ้มประหม่าก่อนเอ่ยเสียงเบา

“สวัสดีค่ะ ชื่อลิลินค่ะ มาจากโรงเรียน…เอ่อ…อยากเข้ามาเรียนที่นี่เพราะสนใจวิศวะเหมืองแร่และปิโตรเลียมค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ”

เสียงปรบมือและโห่เชียร์ดังสนั่น บางคนตะโกน “น่ารักว่ะ!” จนแก้มเธอร้อนผ่าว พริกแกงกระซิบแซว

“เธอนี่แหละนางเอกของห้องแน่ ๆ”

หลังจากแนะนำตัวเสร็จ รุ่นพี่ก็เริ่มกิจกรรมละลายพฤติกรรม เช่น เกมถาม–ตอบ เกมหาคู่จับมือ บรรยากาศคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ทำให้ความเกร็งหายไปบ้างจนกระทั่งเสียงเข้มของรุ่นพี่อีกคนดังขึ้น

“ต่อไปเป็นกิจกรรมที่ทุกคนรอคอย… จับสายรหัส!”

เฟรชชี่ทุกคนร้องเสียงดังเฮฮา รุ่นพี่แต่ละคนถูกเรียกให้ออกมายืนเรียงแถวด้านหน้า แล้วให้น้อง ๆ มาสุ่มจับฉลากเพื่อหาพี่รหัสของตัวเอง

ลิลินกับพริกแกงตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อถึงคิวเธอ หัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมา เธอเอื้อมมือไปหยิบกระดาษใบเล็กจากกล่องไม้

“หมายเลข 17!” เธออ่านออกเสียง

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นรอบตัว รุ่นพี่หลายคนหันไปซุบซิบกันเบา ๆ

“เห้ย! หมายเลข 17 นี่มัน…พี่เหนือไม่ใช่เหรอวะ”

“ใช่ ๆ ไอ้เหนือสายโหด ปีสามเหมืองแร่ฯ”

และแล้ว…ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มก็ก้าวออกมาจากแถว ดวงตาคมกริบเย็นชาดั่งน้ำแข็งกวาดมองเธอเพียงแวบเดียว ริมฝีปากเหยียดน้อย ๆ ราวกับไม่ใส่ใจ แต่กลับทำเอาใจเธอเต้นแรงแทบหยุดตรงนั้น

“ชื่ออะไร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามห้วน ๆ

“เอ่อ…ลิลินค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น

“เด็กใหม่เหรอ?… หน้าตาเหมือนจะอยู่ไม่รอดในคณะนี้”

คำพูดนั้นฟังดูดุดันและปากร้าย แต่สายตาคมกริบที่จ้องมา…กลับทำให้ลิลินรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

รอบตัวเงียบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงรุ่นพี่บางคนหัวเราะแห้ง ๆ ตามมา

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้เหนือมันปากแบบนี้แหละ อย่าถือสาเลยน้อง”

ลิลินเม้มปากแน่น เธอไม่รู้ว่าควรยิ้มหรือควรทำหน้ายังไงดี ใจหนึ่งก็รู้สึกน้อยใจที่ถูกพูดใส่หน้า แต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกเหมือนถูกตรึงด้วยแววตาเย็นชาของเขาพริกแกงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบกระซิบเบา ๆ

“นั่นแหละ…พี่เหนือ โคตรดังในคณะ ใคร ๆ ก็กลัว พี่รหัสเธอนี่ของจริงเลยนะ”

“หะ…หือ?” ลิลินตาโต หันไปมองเพื่อนใหม่อย่างไม่เชื่อหู

“ใช่! คนเขาลือกันทั้งนั้นว่า พี่เหนือโหดสุด ๆ ไม่มีใครอยากได้เป็นพี่รหัสหรอก”

หัวใจลิลินเหมือนหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม แล้วทำไมฉันต้องได้เขาเป็นพี่รหัสด้วยล่ะเนี่ย!

ทันใดนั้น แสงเหนือ ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงก้าวเดียว เขาโน้มตัวเล็กน้อย สายตาคมจ้องมองตรงมาที่เธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่กดต่ำจนขนลุก

“ตั้งแต่วันนี้ไป…เธอคือ น้องรหัสของฉัน” เสียงรอบข้างโห่แซวกันสนั่น

“โหดโว้ยยย พี่เหนือได้เด็กน่ารักแล้วเว้ย!”

“น้องรหัสพี่เหนือจะรอดมั้ยเนี่ย ฮ่า ๆ”

ลิลินยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ หัวใจสั่นรัว ฉันจะรอดจากพี่รหัสคนนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย!!