7. Bölüm

Leyla'nın kirpikleri hafifçe titredi.

O zamanlar Cenk'le birlikte olmasaydı, şimdiye kadar gerçekten bir psikolog olurdu. Ama aradan yıllar geçmişti. Profesyonel alanında hiçbir eksiği olmasa bile, gerçekten de uzmanlık alanına geri dönebilir miydi?

Burak Hoca tereddütünü fark etti ve yumuşak bir sesle onu teselli etti: "Acele etmene gerek yok. Ama eğer istersen, hocan olarak sana yardım etmek isterim tabii ki."

"Hocam, çok teşekkür ederim."

Leyla'nın içi ısındı.

Yıllardır hocasını ziyarete vakit bulamamıştı. Ama Burak Hoca hâlâ onu öğrencisi olarak hatırlıyordu.

Leyla hocasının sağlık durumunu da sordu, uzun süre sohbet ettiler. Hocası onu yemekte bile ısrarla tuttu.

Ta ki öğleden sonraya kadar. Leyla ancak o sırada Burak Hoca'nın evinden ayrıldı.

Ertesi gün avlanmaya gideceği için Leyla, hazırladığı kıyafetleri ve ekipmanlarını aldı.

Ertesi gün Melisa arabayla Leyla'yı almaya geldi. Birlikte Av Dağı'na gittiler. İkili oldukça erken varmıştı, sadece birkaç yabancı yüz gördüler. Ayrıca bu av etkinliği Soylu ailesi tarafından düzenleniyordu, ortalık karışıktı. Leyla'nın kimseyle selamlaşacak hali yoktu. Doğruca içeri geçip kıyafetlerini giydi ve av tüfeğini seçti.

Dışarı çıktığında tam tanıdık bir ses duydu:

"Cenk, Tuba, siz nasıl geldiniz? Siz bu tür şeylerle ilgilenmiyordunuz, değil mi?"

"Tuba buradaki av etlerinin güzel olduğunu söyledi. Biraz dolaşmaya çıkalım dedik."

Leyla'nın içinde bir kıpırtı oldu. Kapıyı itip dışarı çıktı. Cenk'in yakın arkadaşı ikiliyle sıcak bir şekilde selamlaşıyordu.

Onu görünce adam şaşkınlıkla, "Leyla... sen de burada mısın?" diye seslendi.

Sonra hemen pişman olup Cenk'in yüzüne baktı.

Leyla'nın saçları toplanmıştı, hiç makyaj yapmamıştı, sade ve doğal bir hali vardı. Ama gözlüklerini çıkarmış, lens takmıştı. Üzerinde av kamuflaj kıyafeti vardı. Sade ve rahattı, ama aynı zamanda oldukça havalı görünüyordu.

Cenk onu hiç böyle görmemişti. Kaşlarını çatarak, "Sen burada ne yapıyorsun?" dedi.

Kıyafetlerini giymiş olan Melisa, Cenk'e öfkeyle bakıp dudaklarını büktü: "Ne olmuş yani? Sen sevgilini alıp her yerde gezebiliyorsun da Leyla'nın gidip biraz havasını değiştirmesi yasak mı?"

"Melisa Hanım, Cenk öyle demek istemedi. Sadece Cenk'le Leyla Hanım artık boşandılar. Leyla Hanım avlanmayı bilmez, hem de sırf Cenk'i takip etmek için Av Dağı'na kadar gelmek hiç uygun değil."

Tuba'nın sözleriyle birlikte sadece Cenk'in gözlerinde bir tiksinti belirmedi, çevrede de fısıltılar yükselmeye başladı. Herkes Leyla'nın Cenk'in peşine düşüp Av Dağı'na kadar geldiğini düşünüyordu.

Ortamın hepsi zengin ailelerdendi. Cenk'le Leyla'nın olayını az çok bilirlerdi. Yıllar boyunca Cenk, Leyla'yı hiçbir yere yanında göstermemişti. Bu da onun Leyla'yı eşi olarak hiçbir zaman kabul etmediği anlamına geliyordu. Şimdi de boşanmışlardı. Leyla hâlâ peşinden geliyorsa, bu gerçekten utanmazcaydı.

Melisa bunu duyunca deliye döndü. Kalkıp Tuba'yla tartışacaktı: "Siktir..."

Leyla onun kolundan tutup durdurdu. Sonra Tuba ve Cenk'e gülümseyerek şöyle dedi:

"Üzgünüm, fazla düşünmüşsünüz. Ben gerçekten avlanmaya geldim..."

Tüfeğini ustaca doldurdu, umursamaz bir tavırla ekledi:

"Sadece avlanmayı bilmiyorum, aynı zamanda usta bir avcıyım. Cenk Bey, Tuba Hanım, inanmıyorsanız, gelsin bakalım..."

Sözleri biter bitmez ortalık sessizliğe büründü. Sadece hafif ayak sesleri duyuluyordu.

Herkes başını çevirdi. Av alanına yeni gelmiş olan Barış gülümseyerek Leyla'ya bakıyordu. Doğruca ona doğru yürüdü.

Arkasındaki görevlilerin hazırladığı yeni model av tüfeğini alıp Leyla'ya uzattı.

"En yeni model tüfek. Leyla Hanım'ın hünerini görmek için sabırsızlanıyorum."

Gözleri derin ve çekiciydi. Dudaklarının ucundaki gülümseme anlamlarla doluydu. Sanki bir büyücü gibiydi.