Chapter 04

-Hariette-

Hindi ako agad nakapagsalita. Parang may kung anong bumara sa aking lalamunan, at bigla na lamang akong napahagulgol ng malakas. “Daddy, I’m sorry. I’m so sorry. Please forgive me, daddy.”

Wala na akong ibang nasabi kung hindi I’m sorry. Pagkarinig sa boses niya na tinawag akong anak, bigla ko siyang namiss. Silang lahat. Ang mga yakap nila, ang mga paglalambing nila sa akin. Ang pagbabasa sa akin ni mommy at ni daddy ng bedtime stories bago ako matulog noong bata pa lamang ako.

Nakalimutan ko na ang totoong pakay ko, at umiyak na lang ako ng umiyak.

“Sshhh… baby. It’s okay. Wala kang kasalanan. Don’t ever ask forgiveness from me, okay? Where are you, anak? Pupuntahan kita, ngayon din. Umuwi ka na dito sa bahay, please. Miss na miss ka na namin.” sumisinghot na sabi ni daddy. “Please, tell me where you are. Ako mismo ang susundo sayo. Isasama ko ang mommy mo para makita ka din niya.”

“I… I’m here at Precinct 7 right now.” mahinang sambit ko, at hindi ko halos marinig ang sarili kong boses. “I’m sorry, daddy. Pero… nakakulong po ako.”

“What?” hindi makapaniwalang bulalas niya. “Anong nangyari sayo?” he asked, and I could feel the worry in his voice. “Sige, mamaya mo na ipaliwanag sa akin. Pupunta na ako diyan ngayon din. Wait for me, okay?”

“Okay, dad. Thank you.” at nawala na siya sa kabilang linya.

Dahan-dahan kong ibinaba ang telepono at saka pinunasan ang luha sa aking mga pisngi. Hindi pa rin talaga nagbabago ang daddy Vaughn. Palagi pa rin niyang pinapriority ang mga anak niya kahit may importante siyang ginagawa.

“Tapos ka na? Halika na. Ibabalik na kita sa selda mo.” kinuha ng pulis ang telepono at iniabot sa kasamahan nito na nasa labas, bago ako hinila patayo.

“Wait lang po. May darating pong mga tao na tutulong sa akin. Pwede po bang hintayin ko muna sila dito?” nakiusap ulit ako sa lady police, at umasang sana’y pagbigyan nya ulit ako.

“Naku hindi na pwede. Pagagalitan na kami ni Sarhento nito. Kanina ka pa nandito sa labas.” wala na akong nagawa nang alalayan nya ako palabas ng maliit na silid at ibalik sa kulungan, kasama ng iba pang mga babaeng nakakulong.

Wala pang hatol sa akin, pero habang nililitis ang kaso ko, dito na muna ako nakakulong. Parang hindi ko maimagine kung si Tiya Gilda ang makukulong dito sa napakasikip at napakabahong lugar na ito.

Idagdag pa ang mga babaeng nakakasalamuha ko na may iba’t ibang amoy at ugali. Okay na sana ang amoy eh, kaya ko pang tiisin. Pero ang ugali?

Napailing ako. Bigla akong nangilabot nang makita ang babaeng malaki ang katawan na masama ang tingin sa akin.

Napapalunok na isiniksik ko ang aking sarili sa dulong bahagi ng kulungan at niyakap ang mga tuhod ko. Ilang minuto pa lamang akong nakakaupo ay biglang kinalampag ng isang pulis ang selda. “Hariette Santos! May dalaw ka!” sigaw nito at saka binuksan ang bakal na selda.

“Teka, teka! Bakit panay ang labas ng isang iyan. Kapapasok lang nya ah!” sabi ng babaeng malaki ang katawan na nakatingin sa akin kanina.

“Tumahimik ka, Mendez!” dinuro sya ng pulis ng batuata nito. “Kanina, may hearing sya sa korte kaya sya pinalabas. Ngayon, may dalaw naman siya. Hindi na niya kasalanan kung may mga dumadalaw sa kanya, at sayo wala! Balik dun sa pwesto!”

Dali-dali akong lumabas, at agad namang inilock ng pulis ang selda.

Excited na naglakad ako pabalik sa maliit na silid kanina, at nang makita kong nakaupo sa silya si daddy, halos patakbo akong lumapit sa kanya.

“Daddy Vaughn!” masiglang bati ko, at nang lumingon sya sa akin, ay kaagad ko siyang niyakap ng mahigpit.

“Hariette, anak. What happened?” Dad asked, his voice trembling with worry as he pulled me into his arms.

I felt his warmth, the familiar comfort of a father’s embrace, and for a moment, all the fear I’d been holding back began to crumble. 

“Let’s sit for a while. Ikuwento mo lahat sa akin ang mga nangyari.” Hinalikan niya ako sa ulo at inalalayang maupo sa tabi niya.

Habang mahigpit na hawak ang aking isang kamay, ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng nangyari. Mula sa pagtatangka sa akin ni tiyo Arnulfo, hanggang sa pagbintangan akong pumatay sa kanya. "Umatras na po ang abogado ko dahil ayaw ko pong magsalita. Daddy, hindi pwedeng makulong si tiya Gilda."

“Oh my God!” kahit kita na ang mga puti sa buhok ni daddy, hindi pa rin maikakaila ang bakas ng kaguwapuhan niya noong kabataan. Hanggang ngayon nga ay guwapo pa rin sya at parang hindi tumatanda. “So, patay na ngayon ang tiyuhin mo? At nag-iisa na lang ang tiya Gilda mo sa bahay nila?”

Tumango ako, at muling naglandas ang luha sa aking mga pisngi. Naalala ko ang tiya ko. Mag-isa na lang siya ngayon sa bahay. Paano na lang ang mga gamot nya? Ang pagkain nya? 

Sana man lang ay dalawin siya nina Aling Iska, kahit paminsan-minsan. Mabait naman si Tiya Gilda sa kanila noon, lalo na noong malakas pa ang negosyo namin. Ilang ulit ba silang lumapit para mangutang ng bigas, ng pera, o kahit kaunting tulong, at ni minsan ay hindi sila tinanggihan ng tiyahin ko.

“Don’t worry, ipapakuha ko ang tiyahin mo at tutulungan siya para maipagamot.” sabi ni daddy, pero umiling ako.

“Tatlong buwan na lang po ang ibinigay na taning sa kanya ng doktor, dad.” medyo nagulat sya sa sinabi ko. "I don't think magagamot pa siya. Stage four na ang cancer nya." 

Umiling na lamang si daddy bago huminga ng malalim. “Regardless, I'll still help her, at tutulungan din kitang mailabas dito, anak. Hindi ako makakapayag na makulong ka dito dahil wala ka namang kasalanan. Kakausapin ko si Justin na hawakan ang kaso mo. Magaling ang kuya mo. Wala pa siyang naipapatalong kaso. Siguradong hindi ka nya papabayaang makulong.”

Natigilan ako sa sinabi nya. Bakit hindi ko kaagad naisip na si Justin ang tatayong abogado ko? Pero paano? Ang sabi nya, hindi sya humahawak ng kaso ng isang kriminal. Tapos malalaman nyang ako ang tutulungan nya, baka hindi yun pumayag.

“Dad, baka ayaw hawakan ni kuya ang kaso ko. Di ba hindi naman siya nagtatanggol ng mga kriminal?” kagat ang pang-ibabang labing sambit ko. “At saka, baka galit pa sya sa akin dahil sa paglalayas ko limang taon na ang nakakaraan. Hindi pa ako handang harapin siya, daddy.”

“No, anak. Hindi ka naman kriminal. Hindi ikaw ang pumatay sa tiyuhin mo.” Dad reassured me as he squeezed my hand tightly. “At hindi kailanman nagalit sayo ang mga kapatid mo. Alam kong tutulungan ka ni Justin. Papakiusapan ko siya na kunin ang kaso mo at tulungan ka. You don't have to worry about him. Ako ang bahala.”

“Thank you, daddy.” muli akong yumakap sa kanya, at bigla na namang namuo ang kaba sa dibdib ko nang marealize na magkikita ulit kami ni Justin.

Pano ko siya ulit haharapin sa sitwasyon kong ito? Papayag kaya sya na hawakan ang kaso ko, gayong alam kong masama ang loob nya sa akin dahil sa pang-iiwan ko sa kanila noon?