Chapter 05

-Justin-

“No!” nang marinig ko ang sinabi ni daddy na hawakan ko daw ang kaso ni Hariette at tulungan siya, I immediately objected. 

Bakit ko ipagtatanggol ang babaeng nagpaiyak sa mga magulang ko? Bakit ko ipagtatanggol ang babaeng iniwan kami pagkatapos namin siyang alagaan at mahalin? And worst of all, bakit ko ipagtatanggol ang isang kriminal?

“Justin, anak. She’s your sister! Kailangan niya ang tulong natin!” naluluhang sambit ni mommy at hinawakan pa ang mga kamay ko. "Hindi natin sya pwedeng pabayaan anak. Alam mo naman kung gaano namin sya kamahal ng daddy mo. You also love your sister, right?"

Sister, my ass!

I scoffed, pulling my hands away from her hold. “Wala akong kapatid na nang-iwan sa ere, mommy. Mahal nyo siya, pero siya, mahal nya ba tayo? Hindi, di ba? Ginamit nya lang tayo! Pagkatapos ng lahat ng ginawa natin sa kanya, iniwan niya pa rin tayo. Tapos ngayon babalik siya because she needs us again? No fucking way!”

Mom’s eyes flickered with hurt, but I didn’t care. 

“Huwag niyo na akong pilitin, pwede ba? Alam niyo naman ni daddy na pinipili ko lang ang mga kasong hinahawakan ko. And everyone in the industry knows the kind of reputation I have. I never defended a criminal!” I added as I gripped the wine glass tightly in my hand.

Nasa study room ako at nagbabasa ng libro habang sumisimsim ng alak nang pumasok sina mommy at daddy, at sabihin sa akin ang tungkol kay Hariette. I knew it was her the very first time I heard her voice after five years of leaving me. Of leaving us.

Sabi ko na nga ba’t siya iyon. Hindi ako maaaring magkamali. That was Hariette Santos. That sweet and melodic voice of hers, na kahit limang taon na ang nakakalipas ay hindi ko pa rin makalimutan.

“Pero anak, napagbintangan lang ang kapatid mo. Sinabi nya sa akin ang totoo. Ang lahat-lahat!” dad didn’t really want to give up. Hanggang ngayon, mas pinapaboran pa rin niya ang anak ng dati niyang asawa kaysa sa akin. "Believe me, anak. Walang kasalanan ang kapatid mo."

“You still believe that bitch? Ang tagal niya tayong minanipula, daddy!”

“Justin, watch your words! Don't call her names! Hindi kita pinalaki na ganyang kabastos!” galit na sigaw sa akin ni mommy. “She’s still your sister!”

“I’m sorry, but I never treated her as one!” I exclaimed, slamming the glass on top of my desk, before I walked out of the study room.

I have my own house, pero tumawag si daddy kanina at gusto daw niya akong makausap. I waited for him in the study room at nagbasa-basa muna ng mga old books ko. Tapos ito lang pala ang pag-uusapan namin? They just wasted my time! Hindi na dapat ako nagpunta pa dito!

Si Hariette na iniwan kami pagkatapos ng lahat-lahat nang ibinigay at ginawa namin para sa kanya, ay basta-basta na lang babalik na parang walang nangyari? Ang kapal ng mukha ng babaeng iyon!

“Justin, come back here! Hindi pa tayo tapos mag-usap! Huwag kang bastos! Justin Avery!” kahit pa anong pagsigaw ni daddy, hindi ko siya pinansin. Ibinalibag ko pa ang pinto pasara, at dire-diretsong umakyat sa taas.

“Kuya, what happened? Ginalit mo na naman sina mommy at daddy!” inis na inirapan ako ni Celine, ang kapatid kong sumunod sa akin.

“Whatever!” I walked past through her and went straight to my room.

Galit na ibinagsak ko ang katawan sa ibabaw ng aking malambot na kama, at saka napatingala sa kisame. Hariette, you know how much I hate you! Bakit bumalik ka pa? Hindi ka na dapat nagpakita pa sa pamilya ko! I fvcking hate you!

I couldn’t help but remember how I hated my parents when I was still young. They were nothing but liars! 

Pinaniwala ako ni mommy na anak ako ng iba, when in fact, she was my mother all along. Isa siyang madre dati kaya inilihim niya ang pagbubuntis niya. Inalagaan nya ako sa loob ng bahay-ampunan, at noong inampon ako ng lolo ko, hinabol-habol niya ako.

Dad also lied to me about grandpa’s death. Ang sabi nya, nagpunta lang sa ibang bansa si lolo dahil sa isang business. Pero narinig ko sila na nag-uusap. My loving grandfather was already dead!

Naiinis na pinahid ko ang luha sa aking mga mata. “Lolo Von, I've missed you so much. Sana buhay ka pa para may nakakakita ng mga achievements ko. I am now a prestigious lawyer, lolo. I know wherever you are right now, you’re very proud of me.”

Niluwagan ko ang necktie na nakapaikot sa aking leeg, at saka ipinikit ang aking mga mata. The weight of the day slowly drifted away as I sank into deep slumber.

And then, somewhere between exhaustion and sleep, I dreamed of myself as a child again.