Chapter 3: The Weight of His Name

Isla’s POV

Hindi ako agad umuwi. Naglakad lang ako palabas ng Pier 9, hinayaan ang malamig na hangin ng dagat na hampasin ang mukha ko, parang gusto nitong burahin ang bigat sa dibdib ko. Pero kahit ilang hakbang pa ang gawin ko, isang pangalan lang ang paulit-ulit sa isip ko.

Sebastian Romano.

I should’ve been scared.

I was scared.

Pero mas nangingibabaw ang curiosity ko. Ang nakakainis, mapanganib na urge na magtanong pa, maghukay pa, magsulat pa.

“Stupid,” bulong ko sa sarili ko habang pinapara ang taxi. “That was so stupid, Isla.”

Sumakay ako at isinara ang pinto. Doon ko lang napansin na nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil sa lamig. Hindi rin dahil sa beer na halos hindi ko naman ininom. Kundi dahil sa paraan ng tingin niya at parang kaya niyang basahin ang buong pagkatao ko sa isang tingin lang.

Sa apartment ko, agad kong binuksan ang ilaw. Maliit lang ang apartment ko. Isang kama, isang desk, isang bookshelf na puno ng lumang dyaryo at notebooks.

Safe.

Tahimik.

Normal.

Walang bakas ng mundo ni Sebastian Romano.

Ibinalik ko ang bag ko sa sahig at umupo sa desk. Binuksan ang aking laptop.

Blank document.

Isang kumikislap na cursor na parang nang-aasar.

Start typing, utos ko sa sarili ko. Ito ang trabaho mo.

Pero ayaw gumalaw ng mga daliri ko.

Sa halip, kinuha ko ang notebook ko. Binasa ko ulit ang mga notes mula sa bar

r. Oas ng pagdating niya, bilang ng bodyguards, kung sino ang umalis na kasabay niya.

Kumpleto.

Maayos.

Pero may kulang.

Wala akong naisulat tungkol sa boses niya.

Sa paraan ng pagbigkas niya ng mga salita.

Kontrolado, parang bawat tunog may timbang.

Sa tingin niya na hindi bastos, hindi rin bastion, pero nakakabutas.

I slammed the notebook shut and leaned back.

What if he’s right?

What if this story gets you killed?

Reporter ako.

Ito ang pinili kong buhay.

Hindi ako pwedeng umatras dahil lang may isang lalaking sanay mangwasak ng mga tao nang hindi man lang nadudumihan ang kamay niya.

Tinawagan ko si Mara.

“Isla,” antok na sagot niya. “Alam mo ba kung anong oras na?”

“I know, sorry,” sabi ko. “But I think I found

something.”

“Something good, or something that gets us sued or killed?”

“Both.”

Natahimik siya. “Start talking.”

“Romano,” sabi ko. “Sebastian Romano.”

Matagal ang katahimikan sa linya.

“Isla,” maingat niyang sabi, “that’s not a name we touch lightly.”

“I met him,” dagdag ko. “Tonight.”

“You what?” bigla siyang nagising. “Are you insane?”

“Maybe,” sagot ko. “But there’s something there. Ramdam ko.”

“Feelings don’t keep you alive,” mariin

niyang sabi. “Evidence does.”

“I know. And I’ll get it.”

Isa pang katahimikan. Mas mabigat.

“Just… be careful,” sabi niya sa wakas.

“Some men don’t need guns to destroy people.”

Hindi ako agad nakatulog.

Kahit nakahiga na ako, paulit-ulit sa isip ko ang boses niya.

Last chance.

Parang babala.

Parang paanyaya.

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Ang sikat ng araw ay pumasok sa bintana, parang walang pakialam sa kaguluhang nasa loob ng ulo ko.

Nagtimpla ako ng kape at binuksan ko ulit ang aking laptop. Mas determined na ako ngayon.

Nag-research ako.

Old articles.

Archived reports.

Mga kasong biglang nagsara.

Mga negosyong tahimik na napunta sa iisang pangalan. Fronts, sabi ng isang anonymous forum post.

Romano Holdings.

Romano Shipping.

Romano Development.

Legal sa papel. Malinis sa records. Pero masyadong perpekto.

Sa newsroom, ramdam ko agad ang bigat sa dibdib ko.

“Uy, puyat ka,” sabi ng isa kong katrabaho. “Deadline ba?”

“Something like that,” sagot ko.

Umupo ako sa desk ko at naglabas ng mga printouts.

Charts.

Timelines.

Parang puzzle na kulang pa ang gitna.

“Isla,” tawag ni Mara mula sa opisina niya. “My room. Now.”

Pumasok ako at isinara ang pinto.

“Sabihin mo sa akin na hindi mo siya hahabulin,” diretsong sabi niya.

Hindi ako nakasagot agad.

Napabuntong-hininga siya. “Damn it.”

“I’ll be careful,” sabi ko. “Promise.”

“You always say that.”

“And I always come back,” sagot ko, kahit hindi na ako sigurado.

Paglabas ko ng opisina, may kakaibang pakiramdam akong hindi ko maipaliwanag. Parang may matang nakatingin.

Parang may aninong sumusunod.

Paglingon ko, wala naman.

Pero sa bulsa ko, biglang nag-vibrate ang phone ko.

Unknown Number

You didn’t listen.

I said leave.

Nanlalamig ang dugo ko.

Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang number ko.

Hindi ko alam kung babala ba iyon o paalala.

Ang alam ko lang, hindi na ako nag-iisa sa story na ito.

At sa bawat hakbang na gagawin ko mula ngayon,

alam kong may isang lalaking nagbabantay—

hindi bilang source…

kundi bilang panganib na hindi ko na kayang iwasan.