OWNED (TAGALOG)

"Sa malamig na silid ng ospital, tanging tunog ng makinang sumusukat sa tibok ng puso ang tangi kong naririnig—mahina, paputol-putol, tila nagbibilang ng nalalabing sandali ng buhay ng aking ama.

“Nagkakagulo na ang lahat sa emergency room at marami ng mga nurse ang nakapalibot sa aking ama.

"Kailangan nating i-intubate, mabilis! Bumababa ang oxygen level niya."

"Prepare 5cc epinephrine, stat! Hindi siya magtatagal kung hindi tayo kikilos ngayon."

Mga ilang linyang naririnig ko habang nakaupo sa gilid at ilang minuto lang ay tumahimik ang lahat na nagbigay kaba sa aking dibdib.

Makalipas ang limang minuto ay isang doctor ang lumabas.

Miss Laura... kailangan nating mag-usap."

Tumayo ako agad, parang sasabog ang dibdib ko.

"Ano pong lagay ni Papa, Dok?"

"Matindi ang pinsala sa kanyang atay. Kailangan niya ng liver transplant sa lalong madaling panahon,bukas, kung maaari. Kung hindi natin mahanapan ng donor at mailipat agad ang organ... baka hindi na siya umabot." bigla akong napaluhod ng marinig ang sinabi nito

Hindi ako agad nakasagot. Parang may pumunit sa puso ko.

"Transplant? Bukas? Paano...? Saan ako kukuha ng ganung kalaking pera?" mga tanong sa isip ko

"Miss, hindi ko gustong dagdagan ang bigat na dinadala mo, pero... malaki ang kailangan natin. Ang initial na halaga ay aabot sa kalahating milyon. Hindi pa kasama roon ang post-operation care at gamot. Alam kong mabigat... pero oras na lang ang kalaban natin."

"Dok... isang araw lang po ang meron ako?" Nangiginig at naiiyak kong sagot

"Isang araw, Miss Laura… pasensya at baka huli na ang lahat pag hindi mo ito magawa." sagot ng doctor at ramdam kodin ang awa ito

“Isang araw, kalahating milyon, at saan naman ako kukuha nito. saad ko sa sarili ko habang nakaupo sa gilid

Sinubukan kong tawagan ang ilan naming kamag anak pero ni isa walang sumagot. Sinubukan kodin humiram ng pera sa mga iba kopang kilala pero wala talaga silang pera maipapahiram.

“Paano nako nito? Tanong ko sa sarili ko

Naisipan kong umuwi para makahiram sa iba nameng kapitbahay.

“Mainit ang sikat ng araw. Malamig ang hangin pero mabigat sa dibdib ni Laura ang pag-uwi. Bitbit ang lumang bag, mabilis ang hakbang niya sa makipot na daan. Sa malayo, tanaw na niya ang kanilang barung-barong. Subalit may kakaiba. May isang matandang babae, galit at pasigaw na paulit-ulit ang pagtawag.”

Mang Ernesto! Alam kong nandiyan ka! Lumabas ka! Tatlong buwan na akong nagpapabalik-balik dito!" Sigaw ng isang matandang babae na ngayon ko lamang nakita sa aming baryo

Nagmadaling lumapit si Laura, hingal, litong-lito.

Inang? Ano pong kailangan niyo kay Papa?" Tanong ko at napatigil ito

"Ikaw si Laura, ‘di ba? Anak ka ni Mang Ernesto?"

"Opo. Bakit po? Ano pong kailangan niyo?"

"Ang tatay mo may malaking utang sa akin. Tatlong buwan na siyang hindi nagbabayad. Sabi niya, sa susunod na buwan babayaran niya ako, pero hanggang ngayon wala pa rin. Akala niya makakatakas siya, ha?" Masungit at nagtataasan ang kilay nito

"Utang? Pero... wala pong nabanggit si Papa sa akin." Pagtataka ko

ang matanda ay may papel na inilabas galing sa dala nitong bag.

"Pinapirma ko pa nga ‘yan oh—at alam mo ba, ginamit pa niyang kolateral ang bahay n’yo. Hindi mo ba alam? Ipinagbili niya na sa akin ‘tong lupa’t bahay para pambayad sa utang. May papel akong hawak. Legal ito, hija." Namutla ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa mga sinabi nito

"...Ipinagbili na po ‘yung bahay?"

"Oo. Kaya kung wala kang pambayad, kailangan n’yong lumikas. Pasensya na. Matagal ko na ‘tong hinihintay. Ako rin ay may pamilya. Hindi ko na kayang ipagpaliban pa."

“Pero…

“Wala nakong magagawa hija…kukunin Kona ang bahay ngayong linggo. saad nito at umalis agad

“papa bakit hindi mo saaken sinabi ito.

Bigla kong naaala na malaki pala ang binayaran ko sa school noong ako ay nag aaral pa Kaya siguro dito dinala ni papa ang pera.

Parang gumuho ang mundo ko. Wala na kaming bahay. Wala akong pera. At ang buhay ni Papa ay nakasabit sa oras.

Doon ako naalalang lumapit kay Aling Mercy, ang kapitbahay namin.

“Aling Mercy… may alam po ba kayong trabaho? Kahit ano… kailangan ko lang talaga ng malaking pera.”

“May offer ako… waitress sa bar, maganda kang bata, makinis at maputi panigurado marami kang makukuhang tip sa mga customers. Pero every 15 days ang sahod. Hindi mo agad magagamit ang kita.”

Umiling ako, naiiyak.

“Kung gano’n… may alam akong mas mabilis ang kita. Malaki talaga. Pero… ang pamangkin ko lang ang nakakaalam ng detalye. Gusto mong makausap siya?”

Napatingin ako sa kanya. Sa dami ng problema ko, parang wala na akong ibang mapipili.

“Kahit ano, Aling Mercy. Basta… mailigtas ko lang si Papa.”

“oh sige, puntahan monalang si isabel ngayon ito ang address isinulat ko medyo malayo yon sa baryo natin, may pamasahe kaba.

“ahh kaso aling mercy…

“oh ito pamasahe mo puntahan muna ngayon si isabel, panigurado gabi kana niyan makakarating tutal gabi naman nag bubukas ang bar kong saan nagtratrabaho si isabel.

“Maraming salamat po aling mercy, mauna napo ako.

“Oh sige mag iingat ka laura.

(Mainit ang loob ng bus at halos sumasakit ang ulo ni Laura sa ingay ng mga pasahero. Nang bumaba siya, sinalubong agad ng malalakas na tugtugin mula sa isang bar na puno ng kumukutitap na ilaw.)

“Ito naba yong tunutukoy ni aling mercy? Saad ko habang nakatingin sa address na ibinigay nito

(Huminga siya nang malalim, pinunasan ang pawis, at maingat na lumapit.

Paglapit pa lang niya sa pinto, dalawang lasing na lalaki ang agad na umakbay sa kanya.)

“Hi, miss… samahan mo naman kami. Ang ganda mo!” lasing na wika ng isa, sabay ngiti na may bahid ng kalaswaan.

“Pakibitiwan niyo po ako. May hinahanap lang ako,” madiin ngunit magalang na sagot ko habang pinipigilan ang kaba.

Ngunit lalo pang lumapit ang isa. “Sama ka na, saglit lang, sayang naman sagot kona drinks mo tapos kwarto natin.

(Napalunok si Laura. Hindi siya sanay sa ganitong klaseng kapaligiran na maingay, puno ng sigawan, at halakhakan ng mga lalaking amoy alak. Bago pa lumala ang sitwasyon, may lumabas na babaeng naka-maikling palda at nakapulupot ang buhok.)

“Hoy! Tigilan niyo nga ’yan. Customer yan, baka palabasin kayo ng bouncer,” sigaw ng babae.

Nagkatinginan ang dalawang lalaki at nag-atrasan, nagmumura pa.

Napabuntong-hininga ako at agad na lumapit sa babae. “Pasensya na po… kayo po ba si Isabel?” Tanong ko habang inaayos ang damit

Tinitigan ako nito mula ulo hanggang paa, halatang nagtataka. “Oo. Sino ka naman?”

“Ako po si Laura… pinadala ako dito ni Aling Mercy. May kailangan po akong trabaho, kahit ano. Kailangan ko lang po ng pera… ngayon na.”

Bahagyang napangisi si Isabel, parang alam na niya kung bakit naroon ang dalaga. Lumapit ito ng kaunti at bumulong:

“Kung pera ang hanap mo, nandito ka sa tamang lugar. Pero, Laura… sigurado ka ba sa papasukin mo? Hindi basta-basta ang bar na ’to.”

Nanlamig ako, Kahit nanginginig, tumango na lamang ako. “Kahit ano po… basta maisalba ko si Papa.”

Pumasok silang dalawa sa loob ng bar. Mas malakas ang tugtugin, mas matalim ang amoy ng alak, at halos hindi marinig ni Laura ang sarili niyang hinga. Sa bawat mesa ay may mga lalaking lasing na nakapalibot sa mga babaeng nakaayos nang seksing-seksi.

Lumapit si Isabel sa isang bakanteng mesa, saka umupo at tinapik si Laura na sumunod. “Dito muna tayo. Makinig kang mabuti, Laura, kasi isang maling desisyon lang, pwede kang madapa rito.”

Tahimik na umupo si Laura, mahigpit ang hawak sa lumang bag niya. “Ano po ba talaga ang trabaho dito?”

Tumawa si Isabel, medyo mapait. “Waitress, entertainer, minsan tagapakinig ng mga lalaking sugapa sa alak. Pero higit pa doon… depende kung hanggang saan ka papayag.”

Napatigil si Laura, nanlalamig ang mga palad. “Ibig sabihin po…?”

“Kung magaling kang makisama, malaki ang tip. Pero kung papasok ka sa private room… mas malaki ang bayad.” Tahimik na tumingin si Isabel sa kanya, parang sinusukat ang tapang niya.

Napayuko si Laura. Naiisip niya ang mukha ng kanyang amang nakaratay sa ospital, ang bawat segundo’y maaaring maging huli. Naramdaman niyang bumigat ang dibdib niya, pero pinilit niyang tumingin kay Isabel.

“Tatanggapin ko. Kahit gaano kahirap. Wala akong ibang pagpipilian.”

Sandaling natahimik si Isabel bago muling nagsalita. “Kung gano’n, sundan mo ako. Ipapakilala kita sa manager. Pero tandaan mo, Laura… pag pumasok ka rito, wala nang atrasan.”

Habang naglalakad sila papunta sa madilim na hallway sa likod ng bar, pakiramdam ni Laura ay para siyang pumapasok sa pintuan ng impyerno. Ngunit wala na siyang oras para matakot.

Sa madilim na hallway, dinala ni Isabel si Laura sa isang silid na may malaking salamin. Sa loob, nakaupo ang isang lalaking naka-itim na amerikano, hawak ang isang basong may mamahaling alak. Ang tingin nito’y matalim at malamig.

“Laura,” maingat na sabi ni Isabel, “siya si Manager Rodel. Lahat ng babae rito, dumadaan muna sa kanya.”

Itinaas ni Rodel ang kanyang mata at ngumiti nang mapanukso. “Baguhan, ha? Maganda. Malinis pa ang aura. Sigurado akong mabebenta ka agad.”

Napakunot ang noo ni Laura. “Ibig niyo pong sabihin… waitress lang ba talaga ito? O… may iba pa?”

Tumawa ng mahina si Rodel. “Waitress? Pwede. Pero kung gusto mong kumita nang mabilis, isang gabi lang makikipagtalik ka sa mga customer. Iba-iba sila, depende kung sino ang magbabayad.”

Nanlaki ang mata ni Laura, parang nabasag ang hangin sa paligid niya. “Ano po? Hindi… hindi ko kaya ‘yon…” bulong niya, nanginginig.

Ngunit bago pa siya makapagsalita ulit, lumapit si Isabel at mahigpit na humawak sa kanyang kamay. “Laura, makinig ka. Alam kong mabigat, pero may mas malaki pang offer.”

Napatingin si Laura, litong-lito. “Anong ibig mong sabihin?”

Sumandal si Rodel, saka ngumisi. “Bawat linggo, may isang lalaking dumadating dito. Isang Mafia. Bumibili siya ng babae isang milyon kapalit ng buong pagkatao. Isang gabi lang, makikipagtalik ka sa kanya. Pagkatapos nun… kanya ka na. Hindi ka na makakabalik sa dati mong buhay. Pag-aari ka na niya at ipapasa kung kanino man niya gusto.”

Nanlamig ang buong katawan ni Laura. Para siyang binuhusan ng yelo.

“Isang milyon… sapat para mailigtas ang ama mo,” dagdag pa ni Isabel, mabigat ang tono. “Pero Laura… kapalit niyan, mawawala ka na bilang ikaw.”

Parang sumabog ang utak ni Laura. Pipikit siya, iiyak, pero iisa lang ang tanong na paulit-ulit sa isip niya:

Kaya ko bang ibenta ang sarili ko… kapalit ng buhay ni Papa?

Nanlumo si Laura, nanginginig habang nakikinig sa bawat salita ni Rodel. “Isang gabi lang, isang milyon kapalit ng pagkatao mo. Mamaya may darating na mafia siya ang bibili sa’yo.” Wala siyang nagawa kundi tumango. Naalala niya ang ama, ang sakripisyong ginawa nito para sa kanya noon lahat ng pagod, lahat ng pawis. Ngayon, siya naman ang kailangang magsakripisyo.

“Pipirmahan mo ‘to ngayon,” dagdag ni Rodel, sabay abot ng kontrata. Pinahid ni Laura ang luha, nilagdaan iyon at napapikit nang mahigpit. Para kay Papa… kahit mawala ako, basta siya’y mabuhay.

Habang hawak ni Rodel ang kontrata, hindi nito maiwasang titigan si Laura. Kita sa mga mata niya ang pagnanasa. Dahan-dahan itong tumayo, nilapitan si Laura, at hinaplos ang pisngi nito.

“Sayang naman… bago pa dumating ang mafia, bakit hindi ko muna malasahan ang binayaran niya?” bulong nito, habang pilit na ibinababa ang kamay.

Napaatras si Laura, nanginginig, halos mawalan ng boses. Ngunit mabilis na pumasok si Isabel at tinulak palayo si Rodel. “Hoy,boss Rodel! Huwag mong gagalawin. Ibebenta natin siya. darating

Gusto mo bang mabuwisit sa’yo ang mafia pag nalaman niya na mas mauuna ka ngayong gabi.

Napailing si Rodel, ngumisi ng mapait. “Tsk. Ang ganda pa naman… pero sige. Mamayang gabi, wala na siyang kawala. Mukang malaki ang hatian dahil mukang magugustuhan niya ito.

Lumipas ang ilang minuto, dinala ni Isabel si Laura sa isang maliit na silid sa likod ng bar. Doon, pinaghanda niya ito ng damit isang maiksing palda at manipis na sando na halos bumabakat ang dibdib. Nang isuot ni Laura, hindi siya mapakali; pakiramdam niya’y hubad na hubad siya sa harap ng mundo.

Maingat na nilugay ni Isabel ang buhok nito, hinagod ng suklay habang tinititigan ang repleksiyon sa salamin. Napasinghap siya. “Grabe, Laura… ang kinis ng balat mo, parang porselana. Ang bata pa ng katawan mo, naiinggit tuloy ako.” Pag ngiti nito

Napayuko si Laura, nahihiya at natatakot. Sa isip niya’y iisa lang ang pumipintig. “Para kay Papa… kahit gaano kasakit.

Sa labas, lalong lumalakas ang ugong ng mga sasakyan,senyales ng pagdating ng mafia.

Habang nag-aayos pa si Laura sa harap ng salamin, dumating si Isabel na may dalang baso ng tubig. Nakangiti itong iniabot ang isang maliit na kapsula.

“Inumin mo ’to, para mas gumaan pakiramdam mo ngayong gabi,” sabi niya, malumanay ang tinig.

Walang kamalay-malay si Laura, ininom niya agad ang kapsula. Ilang minuto lang, nagsimulang uminit ang pakiramdam niya, parang lumulutang at hindi na malinaw ang bawat iniisip. Hindi niya alam, ang gamot na iyon ay para mawala siya sa sarili para hindi na makaramdam ng takot, at para mas “ma-enjoy” ang gabing iyon.

Isabel tumingin sa kanya nang matagal, huminga nang malalim. “Pasensya ka na, Laura… pero ito lang ang paraan para kayanin mo.”

Nang maramdaman ni Rodel na umepekto na ang gamot, marahan niyang inalalayan si Laura palabas ng silid. Halos lutang na ang dalaga, nanginginig ngunit hindi na makapag-isip nang malinaw.

“Halika na, Laura,” bulong ni Rodel, may halong ngisi. Dinala niya ito sa pinakaloob na kwarto ng bar isang kwartong walang ilaw kundi isang ilaw sa sulok na halos hindi maaninag ang paligid.

Pagpasok nila, bumungad ang malamig na katahimikan.

Ang tanging nakikita ni Laura ay ang anino ng isang matangkad na lalaki, nakaupo sa upuan. Malakas ang pintig ng dibdib niya, pero mahina ang katawan, halos wala na siyang kontrol.

“Eto na siya, boss,” sabi ni Rodel, halos mayabang. “Presko, malinis, at handang-handa.”

Mula sa dilim, marahang tumayo ang lalaki. Hindi man makita ang mukha nito, ramdam agad ni Laura ang bigat ng presensya—mabigat, nakakatindig-balahibo, parang isang halimaw na tao.

Unti-unting lumapit ang anino sa kanya, at lalo siyang nanlumo, habang lumulubog pa sa epekto ng gamot.

Mula sa dilim, lumakad ang anino papalapit. Mabigat ang bawat yabag, parang tinatamaan ang dibdib ni Laura sa bawat hakbang. Nang magsalita ang lalaki, malamig ngunit malalim ang boses, parang dumadagundong sa loob ng kwarto.

“Ngayon… ikaw na ba ang kapalit ng isang milyon?”

Nanlumo si Laura, halos wala sa sarili dahil sa gamot, pero naroon pa ang munting katinuan na kumakapit sa alaala ng kanyang ama. Napakagat siya sa labi, hindi makasagot.

Lumapit ang lalaki, bahagyang nasilayan ni Laura ang mga mata nitong matalim at nagliliyab—mata ng isang halimaw na sanay sa pag-angkin. Ngunit nang hawakan siya nito, nagulat ang lalaki. Ang katawan ni Laura, baguhan, hindi pa nadungisan.

“Vir…gin?” bulong nito, ngunit hindi sumagot si laura kaya akala kagaya lang din ito sa ibang babae sa bar.

“Come closer to me.” Bulong nito at hinila ito papalapit sa kanyang muka

“I like your lips”. Agad nitong hinalikan si laura, napansin nitong pumapakawala ito kaya mas lalo nitong diniinan ang halik.

Ang nasa isip lamang ngayon ni laura ay ang pambayad sa kanyang ama kaya sa takot nito ay wala nalang din siyang nagawa kundi ang ibigay ang kanyang sarili.

Naramdaman niya ang paghubad sa kanyang mga suot at ang pag himas sa kanyang dibdib na para bang gutom na gutom ang mga kamay nito.

tuluyan ng umepekto ang drugs kay laura kaya mas lalo itong naging wild, napangisi na lamang ang lalaki ng maramdaman ang gigil ni laura sa katawan nito. Napahawak ng mahigpit si laura sa kamay ng lalaki ng tuluyan ng nakuha ang virginity nito.”

“So you’re virgin.” saad nito habang nakatingin sa mga naluluhang mata ni alora

“Promise me, na gagaling ang papa.”