The Mafia Boss Substitute Bride

Prologue

I've been reading a lot of books containing this kind of scene. At hindi ako makapaniwala na isa ako sa mga makakaranas ng ganito. I woke up early because I have plans to surprise him like I usually do since today is his birthday. Pero iba ang nangyari.

Ako ang nasurpresa!

I've been hearing a lot of rumors that Hugo and Sthepanie is dating privately, doing nasty things behind my back, at ang cliché kasi diba usually sa mga bida pinapatawad nila ang boyfriend o asawa o fiance after interogation? Then they will feed you some lies dahilan para hindi ka maniwala sa naririnig mong usap usapan? And we call them stupid for not believing the people na siyang nakakakita? Oh, geez!

And that's what I did, for so long.  Ngayon ko tatawagin ang sarili kong estupida para hindi maniwala sa bestfriend kong si Vanessa.

She warned me once but because I was blinded by my love of Hugo, maging siya na bestfriend ko nilayuan ko dahil hindi ako naniwala sa kanya. O diba? Wala akong pinagkaiba sa mga bida sa libro na tinawag kong estupida!

Their moans went heavier and louder, bigla akong tinubuan ng pandidiri sa katawan.

Parang nakakadiri pakinggan na habang ginagawa namin ni Hugo ang bagay na iyon ay ganito rin pala ang ginagawa niya sa ibang babae.

That makes me shiver.

Umangat ang kamay ko sa doorknob at pinihit iyon. Hearing their moans is already a confirmation yet it didn't satisfy me at hindi ko alam kung bakit.

Nang buksan ko ang pinto, Steph was bouncing up and down above Hugo habang ang isa ay pikit na pikit ang mga mata, nilalasap ang bawat pagtaas baba ni Steph sa ibabaw niya.

I entered the room without noticing them, nakakadiri mang tingnan at bastos man din tingnan wala na akong pakialam.

I took my phone out of my bag, took a picture of them secretly, and send it to our batch gc, matapos gawin ang dapat gawin ay muli kong ibinalik ang cellphone ko sa bag at nanatiling nakatayo doon.

I made my face stoic and look at them disgustingly.

Steph shouted in so much pleasure. Hugo did the same.

Nang buksan niya ang kanyang mga mata at dumako ang tingin niya sa akin ay walang pasubali niyang naitulak si Steph na hindi pa yata nakakababa mula sa climax ng p********k nila.

"Fuck! Lorraine!" His eyes went big, shock na shock ang expression ng mukha niya.

Steph on the other hand smirk at me, trying to send a silent message that he won but instead of bugging them and curse them to death for betraying me, I smiled at them sweetly.

"L-lorraine, w-what are you doing here?"

I rolled my eyes on him.

"Well, I was planning to surprise you because it's your birthday, but it seems like you celebrated it already with Steph, buti na lang di ako nagpagawa ng cake may itatapon sana ako sa inyo." I licked my lower lip.

"Sayang," i dissapointedly uttered. "But that will be fine, but I hope you two will enjoy my gift for you,"

"Gift?"

"Hmm," i hummed. "Check the Gc."

After saying the last words I immediately walk out of Hugo's unit. Saktong isinara ko ang pinto ng unit niya ay narinig ko pa ang pagtawag ni Hugo sa pangalan ko.

"Lorraine, wait!"

"Bitch!" Steph shouted but I didn't care.

Rolling my eyes upward and smirk. Agad kong narinig ang pagtunog ng notificafion sa cellphone ko. Nang tingnan ko ito'y nagpang abot ang mga mensahe mula sa group chat ng batch namin.

But one message took my attention.

Vanessa: Meet me up in my bar. Let's celebrate.

I pouted my lips, after two years of not seeing each other, for not sending messages to each other hindi ko inaasahan na si Van pa ang unang magmemessage sa akin after I turned my back on her. Nakakahiya ang ginawa ko.

Lorraine: be there in any moment. Sent.

After sending my reply agad akong pumasok sa kotse ko. Hindi ko pinaandar ang kotse agad, sandali akong natigil sa kinauupuan. The scene I witnessed plays in my mind for a lot of times. Para itong sirang plaka na paulit ulit na nagpe-play, and I can hear their groans and moans inside my head.

Which hurt me. My tears flowed down to my cheeks.

Ngayon ko naramdaman ang sakit. What I did was bravery yet it pained me big time.

Pinunasan ko ang luha na naglandas sa pisngi ko at mariin na hinawakan ang manebela ng kotse. Binuhay ko ang makina saktong lumabas si Hugo na nakabihis na. He looks frustrated while looking from left and right, tila may hinahanap. Nang dumako ang tingin niya sa kung saan nakapark ang kotse ko'y mabilis at malalaki ang kanyang hakbang na naglakad patungo sa gawi ng kotse ko.

As he reach my car spot he immediately knock on my window. Pero hindi ko ito binuksan, tiningnan ko lang siya ng maigi. Hindi tinted ang bintana ng kotse ko kaya nakikita namin ang isa't isa.

Muli na namang tumulo ang luha ko and I know Hugo saw it. He stilled and stop from knocking. Sinimulan kong paandarin ang kotse, doon mukhang natauhan si Hugo at muling kinatok ang bintana ng kotse ko.

Habang papaalis ang kotse ko sa parking lot ay pinilit ni Hugo na habulin ako. But to no avail he didn't make it dahil mas binilisan ko pa ang takbo ng kotse.

The scene I've seen is enough for me to eat up all his lies. Isang bagay ang pumasok sa isip ko.

Alak.

I need to unwind, I need to do something to forget this excuriating pain I felt.

I blew a harsh breath. Muling pumasok sa isip ko ang message ni Vanny. Mukhang kailangan ko nga si Vanny ngayon. Pati na ang mga alak sa bar niya.

And also, I need to say my sorry to my bestfriend.

-