Chapter 2

MASAYA si Loyalty nang umuwi sa bahay ng tiyahin niya. Nabugaran niya agad ang tiyahin na nakatayo sa pintuan.

"Ano, Loyalty, may nakuha ka na bang trabaho? Aba, ilang buwan ka na rito sa bahay palamunin ka pa rin. Nakiusap ang Inay mo sa akin na rito ka tumira sa bahay ko. Pero hindi ko sinabi na isasahog kita sa pagkain namin. Ang mahal ng bilihin ngayon..." putak ni Tiya Belen kay Loyalty. Nakapameywang ito at nakataas ang isang kilay.

"May trabaho na po ako, tiya. Huwag na po kayong mag-alala sa kakain ko dahil itong buwan tiyak na sasahod na ako."

Nanlaki ang mga mata ni Tiya Belen at napangiti nang malawak.

"Magkano ang sasahurin mo sa isang buwan, Loyalty? Mga dalawampung libong piso ba?" Mga tanong niya, hindi pa rin nawawala ang ngiti at nagniningning ang mata pagdating sa pera.

"Hindi ko pa po alam. Pero malaki pong kompanya ang inapplayan ko..." sagot ni Loyalty.

Nawala ang ngiti ni Belen. Napaismid ito. "Hmmp... Loyalty, tandaan mo ang bayad natin sa kuryente at tubig. Huwag mong kakalimutan mag-ambag. Gumagamit ka ng kuryente at tubig... mga limang libo para sa ambag mo."

Sa loob-loob ni Loyalty, pera lang talaga ang gusto ni Tiya Belen. Ang akala nila ng inay niya na magiging maayos siya kapag tumira kasama nito. Pero kabaliktaran ang inaasahan niya. Ayaw niya rin magsumbong sa inay niya dahil baka mag-alala pa ito. Gusto niyang makatapos ng pag-aaral para makatulong sa pagtataguyod ng kanyang mga kapatid.

Kaya ngumiti na lang si Loyalty kahit masakit na sa loob niya. “Opo, Tiya. Mag-aambag po ako kapag nakasahod na ako,” mahina niyang tugon, sabay yuko ng ulo.

“Tandaan mo ‘yan ha, Loyalty. Ayoko ng paasa. Marami ka nang utang sa kabutihan ko,” dagdag pa ni Belen habang naglalakad papasok ng bahay.

Tahimik lang si Loyalty na sumunod. Pumasok siya sa maliit na silid na tinutuluyan niya sa likod ng bahay. Isang kwartong gawa sa pinagtagpi-tagping playwud at may manipis na kurtinang nagsisilbing pinto.

Pagkaupo niya sa kama, napahinga siya nang malalim. Pinunasan niya ang pawis sa noo, saka ngumiti nang marahan. Kahit gaano kahirap, masaya pa rin siya. Dahil ito na ang simula ng katuparan ng mga pangarap niya.

Binuksan niya ang bag at kinuha ang isang lumang larawan ng pamilya nila. Nakangiti siya habang pinagmamasdan iyon.

“Konting tiis pa, Inay at mga kapatid ko. Gaganda rin ang buhay natin,” mahinang sabi niya.

Kinagabihan, bago siya matulog, pinangarap niya kung paano magiging maayos ang lahat kapag nagsimula na siyang magtrabaho. Hindi niya alam kung gaano kabigat o kahirap ang trabahong papasukin niya. Pero handa siyang harapin iyon para sa pamilya niya.

Maagang nagising si Loyalty dahil unang araw ng kanyang trabaho. Hindi pa niya alam ang dress code nila sa kompanya. Panggabi pa naman ang pasok niya sa University. Kaya pagkatapos sa trabaho ay didiretso na siyang pumasok sa eskwelahan.

"Mag-almusal ka muna, Loyalty. Baka sabihin mo napakasama kong tiyahin sa'yo. Tignan mo ipinagluto pa kita." Pagmamayabang na sabi ni Belen.

"Salamat po, tiya. Pero sa opisina na lang po ako mag-aalmusal." Tanggi ni Loyalty. Alam naman niya na may kapalit ang pagmamagandang-loob ng kanyang tiyahin.

"Aba, Loyalty... tinatanggihan mo ba ang pinaghirapan kong lutuin? Napakawalang-pakunswelo mo naman. Gumising pa ako ng maaga para umabot bago umalis."

"E, sino naman po kasing may sabi na ipagluto n'yo ako ng almusal?"

Napataas ang kilay ni Tiya Belen. “Aba, aba! Sumusagot ka na ngayon, ha? Ganyan ka ba pinalaki ng Inay mo?” madiin nitong sabi, sabay hampas ng sandok sa mesa.

Agad namang natahimik si Loyalty. “Hindi po, tiya… Pasensya na po. Nagmamadali lang po talaga ako,” mahinahon niyang sagot.

“Hmp! Kung nagmamadali ka, e ‘di sige. Pero tandaan mo, Loyalty, ang mga taong marunong tumanaw ng utang na loob, ‘yan ang pinagpapala. Sana hindi mo makalimutan kung sino ang tumulong sa’yo noong wala ka pang trabaho.”

Tumango na lang si Loyalty kahit gusto na niyang pumikit sa inis. Bitbit ang kanyang lumang sling bag at folder ng mga requirements, nagpaalam na siya. “Aalis na po ako, tiya. Baka ma-late pa ako.”

“’Wag kang magpapahiya, ha! Huwag mong sabihin sa opisina n’yo na sa bahay ko ka nakatira. Baka isipin nila pinapabayaan kita dito,” pahabol pa ni Tiya Belen habang nag-aayos ng pinggan.

Napahinga nang malalim si Loyalty paglabas ng bahay. Inilabas niya ang maliit na panyo sa bulsa at pinunasan ang pawis sa leeg. Mainit na agad kahit maaga pa. Habang naglalakad papunta sa sakayan, pinilit niyang ngumiti.

“Kayang-kaya ko ‘to,” bulong niya sa sarili. “Para kay Inay. Para sa mga kapatid ko.”

Pagdating niya sa kompanya, napanganga siya sa laki ng gusali. Makintab ang sahig, may mga receptionist na nakaayos ang uniporme at bawat empleyado ay abala sa kani-kanilang mga laptop. Napalunok siya at nanginginig ang kamay habang inabot ang ID sa guard.

“First day mo?” tanong ng guard, sabay ngiti.

“Opo,” mahina niyang tugon. “Ako po si Loyalty Sarmiento.”

“Ah, oo. Nasa listahan ka. Sa HR ka muna pumunta sa third floor, ‘yung opisina sa dulo.”

“Salamat po,” sabi niya, sabay ngiti.

Habang paakyat ng hagdan, bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi dahil sa kaba lang, kundi sa saya at pag-asa. Ito na ‘yung simula ng bagong yugto sa buhay niya. Kahit may mga taong kagaya ni Tiya Belen na laging bumubunganga, hindi iyon makakabura sa pangarap niyang balang araw, siya naman ang tutulong sa iba, lalo na sa Inay niya.

Pagpasok niya sa HR office, sinalubong siya ng babaeng nakangiti. “Hi, you must be Loyalty Sarmiento?”

“Yes, ma’am,” sagot niya, mahina pero puno ng respeto.

“Welcome to Marasigan Corporation,” sabi nito, sabay abot ng kamay. “We’re glad to have you on board.”

Napangiti si Loyalty. Parang nagbalik sa kanya ang mga araw na sobrang hirap na hirap siya sa paghahanap ng trabaho. Pero ngayon, ramdam niyang worth it lahat ng kanyang pagod.

“Thank you po, ma’am,” sagot niya habang nakangiti.

"May susundo sa'yo at dadalhin ka sa totoong trabaho mo..."

"H-Ho? A-Ano po 'yon?" tanong niya na parang mali ang kanyang dinig.