"เมียลับไร้ตัวตน"

ภายในห้องเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดบนตึกหรูใจกลางเมือง แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมกันอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน เสียงลมหายใจกระเส่าดังประสานไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง ร่างบางของ มินตรา สั่นสะท้านไปตามจังหวะที่โถมเข้าใส่ตามอารมณ์ดิบดิบของ ธันวา ประธานบริหารผู้เพียบพร้อมและไร้ที่ติในสายตาของคนทั้งโลก

"อ๊ะ... คุณธัน..."

"อื้อออ…จะ..เจ็บค่ะ"

"มิน..อย่าตอดถี่ขนาดนี้…อ๊าส์"

"อ๊ะ…อื้ออ"

มินตราครางแผ่ว จิกเล็บลงบนแผ่นหลังล่ำสันที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อและหยาดเหงื่อของชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ยามนี้บิดเกร็งด้วยความกระสันอยาก ธันวาก้มลงประกบริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ บดขยี้และสูบฉีดความหวานจากปากเล็กจนเธอแทบขาดใจตาย จังหวะรักลึกซึ้งและหนักหน่วงกดลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างบางโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ เธอพยายามยื่นมือไปกอดคอเขาเพื่อหาที่พึ่งพิง แต่เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปประสานไว้เหนือหัว ตรึงเธอไว้กับฟูกหนาอย่างสมบูรณ์แบบ

"ครางชื่อฉัน"

"อ๊ะ…คุณธัน"

"ตับ! ตับ! ตับ!"

"อ๊ะ อื้อ"

เรือนร่างเพรียวบางถูกเคี่ยวกรำจนถึงขีดสุด เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นแข่งกับเสียงแอร์เย็นฉ่ำ ธันวาเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งความนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยการครอบครองและตักตักเอาความสุขสมจนกระทั้งตัวเกร็งกระตุก ปลดปล่อยความร้อนผ่าวเข้าสู่ร่างกายของเธอทุกหยาดหยด

"อ๊าส์"

ทว่า... ความอบอุ่นวาบหวามนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ทันทีที่กิจกรรมบนเตียงสิ้นสุดลง ธันวาถอนกายออกอย่างไม่แยแส เขาผละตัวออกจากร่างที่นอนสั่นเทาของมินตราทันที ราวกับเรือนร่างที่เขาเพิ่งตักตักความสุขไปเมื่อครู่กลายเป็นสิ่งของไร้ค่า เขาเดินตรงไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมอย่างจัดระเบียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนโยน หรือแม้แต่สายตาที่จะหันกลับมามองเด็กสาวที่นอนหมดแรงอยู่ใต้ผ้านวม

มินตราพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ร่างกายบอบช้ำและชื้นเหงื่อ รอยแดงเป็นจุดทั่วผิวเนียนเตือนให้รู้ว่าบทรักเมื่อครู่ดุดันเพียงใด เธอเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ยังไม่หายสั่น

"คุณธันคะ..."

ธันวาหยิบซองยาหลังการร่วมเพศพร้อมแก้วน้ำที่จัดเตรียมไว้บนโต๊ะข้างเตียง วางลงตรงหน้าน้อยๆ เสียงแก้วกระทบโต๊ะหินอ่อนดัง ก๊อก ชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาเย็นชาราบเรียบ... สายตาแบบเดียวกับที่ใช้มองพนักงานที่ทำเรื่องผิดพลาดในบริษัท มาหยุดอยู่ที่เธอ

"กินซะ"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเย็นเยือกจนคนฟังหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"คุณธัน... แต่นี่มันยารวมครั้งที่สองของสัปดาห์นี้แล้วนะคะ มิน... มินเวียนหัว" 

มินตราพยายามอธิบายด้วยสายตาเว้าวอน ร่างกายของเธอรับมันไม่ไหว ด้วยอาการข้างเคียงที่เกิดจากการกินยาต่อเนื่องกันถี่เกินไป แต่อีกคนมีหรือจะสน ทุกอย่างในชีวิตของเขา รวมถึงคนที่วนเวียนอยู่รอบตัวเขา ต้องอยู่ในกรอบในเส้นที่เขาขีดเอาไว้เท่านั้น เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับมินตรา มือหนาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำอย่างเรียบร้อย ท่าทางของเขาสูงส่ง สง่างาม และสมบูรณ์แบบ ไร้รอยยับย่นแม้แต่น้อย เขามองเด็กมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายที่เป็นทั้งเด็กฝึกงานในบริษัทและเมียลับบนเตียงด้วยสายตาที่ปราศจากความรู้สึก

"ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม มินตรา" 

ธันวาเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไม่มีความอลุ่มอล่วยแม้แต่นิดเดียว 

"บริษัทของฉันไม่เคยรับความผิดพลาด และชีวิตส่วนตัวของฉันก็ยิ่งไม่มีพื้นที่ให้คนไร้ความรับผิดชอบ"

คำพูดนั้นเหมือนดั่งเข็มเล่มโตที่แทงเข้ากลางอกของมินตรา

"ถ้าแค่เรื่องควบคุมตัวเอง การจัดการผลกระทบง่ายๆ เธอยังทำไม่ได้... สัญญาระหว่างเราคงต้องจบลงตรงนี้ รวมถึงตำแหน่งเด็กฝึกงานในแผนกของเธอด้วย"

ธันวาสวมนาฬิกาเรือนหรูราคาแพงลิบลิ่วเข้าที่ข้อมือ สายตามองตรงมาที่เธอราวกับเธอเป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่งที่มีไว้เพื่อตอบสนองความต้องการ และพร้อมจะถูกทิ้งทันทีหากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย

"จำไว้ มินตรา... ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไร อย่าเสนอหน้าเอาความรู้สึกไร้สาระมาใช้กับฉัน คนอย่างเธอมีหน้าที่แค่ทำตามข้อตกลงและกินยาให้ครบ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง"

พูดจบ ประธานบริหารผู้แสนเพียบพร้อมก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มินตรานั่งกำแพงยาในมือแน่น หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงทรวงอก... ชัดเจนแล้วว่า สำหรับ คุณธันวา ของเธอ เธอไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเมียลับไร้ตัวตน ที่เขาพร้อมจะเขวี้ยงทิ้งได้ทุกเมื่อที่หมดประโยชน์ จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ลับๆนี้ เธอเองที่เป็นคนเสนอมัน