Masuk[Part Plernta]
หลังจากเลิกงานฉันก็บึ่งรถมาหาเพื่อนรักเพียงค
หลายสัปดาห์ผ่านไป…การฝึกงานดำเนินมาจนถึงวันสุดท้ายสักที เป็นวันที่ฉันหายใจได้โล่งที่สุด ในรอบสามเดือน“เพลิน”ฉันละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ไปหาเจ้าของเสียงเรียกมาแต่ไกล“หัวหน้าให้มาตามไปเข้าห้องประชุมน่ะ” พี่ฟ้าว่า“อ๋อ…ค่ะ” ฉันลุกขึ้นสาวเท้าไปยังจุดหมายด้วยความเร่งรีบ ใจสั่นแบบอธิบายไม่ถูก เริ่มมีการสูบฉีดของเลือดในร่างกายมากขึ้น ก็มีชนักติดหลังนี่เนอะ…จะออกอาการก็ไม่แปลก ถึงจะคิดว่าเป็นเรื่องของการเซ็นผ่านฝึกงาน แต่วูบหนึ่งมันก็ยังมีเรื่องกฎของบอร์ดบริหารแทรกเข้ามาก๊อกๆๆกำปั้นเล็กยกขึ้นเคาะประตูกระจกเพื่อส่งสัญญาณตามมารยาทก่อนจะเป็นเข้าไป น้ำลายถูกกลืนลงคออึกใหญ่ เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมา บรรดาหญิงชายสูงวัยไม่คุ้นหน้าคร่าตานั่งห้อมล้อมโต๊ะประชุมขนาดใหญ่จนเต็มทุกพื้นที่ ดูเหมือนในห้องนี้จะมีแค่คุณหัวหน้าเดือนอ้ายเท่านั้นที่ฉันรู้จัก“เธอคือนักศึกษาฝึกงานของปีนี้ใช่ไหม”“ค่ะ” ฉันหันไปตอบรับ
“มันก็ไม่ต่างนะ” แววตาเขาดูหม่นหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมองท้องฟ้ากว้างไร้จุดหมายฉันประคองใบหน้าคมกลับมาสบตา “ต่างค่ะ เฮียยังมีเพื่อน มีท่านประธาน มีน้องๆ อีกตั้งหลายคน อีกอย่าง ตอนนี้เฮียมีเพลิน แล้วก็มีป๊ากับม้าด้วย”“...” เขาฉีกยิ้มบาง ยกมือขึ้นทาบทับหลังมือฉันข้างหนึ่งแล้วเบี่ยงองศาเข้าหา ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจเป่ารดใจกลางฝ่ามือ เขาประทับจูบลงบนส่วนนั้นซ้ำๆ สิ่งนี่ทำให้ใจฉันสั่นได้เหมือนกันนะ“หะ…ให้เพลินเข้าไปอยู่ในโลกของเฮียด้วยได้ไหม” ฉันแค่ไม่อยากให้เขารู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพังในนั้น“ไม่” เขาปฏิเสธทันควัน ใจฉันแป้วลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ละความพยายาม“งั้นให้เพลินพาเฮียออกมานะ”เขาเลื่อนมองฉัน “เธอพาฉันออกมาแล้ว”“เพลินชอบเวลาเฮียยิ้มแบบนี้จัง” ใช่เขากำลังยิ้ม และฉันอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“ฉันก็ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน”ใบหน้าฉันถูกรั้งเข้าหาในเวลาต่อมา เฮียฟิวส์จุ
เวลายังคงดำเนินผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ซึ่งฉันทำภารกิจเสร็จไปหลายอย่าง รวมถึงเล่นเกมไปหลายสิบตา แต่…ผู้ชายที่ร้องบอกว่ายังไงก็จะไม่ดูหรอก ซีรีส์เกาหลีบ้องแบ๊วนั่นน่ะ ยังนั่งจ้องหน้าจอที่ฉายภาพและเสียงจากประเทศเกาหลีอย่างชัดเจน อยู่ในมุมเดิม ดีที่มีการขยับเปลี่ยนท่าบ้าง เพราะตอนแรกฉันกลัวแทบแย่ว่าเขาจะเป็นแผลกดทับเฮ้อ…คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย“เฮีย จะดูซีรีส์ข้ามปีรึ” ฉันถาม ขณะเดินอ้อมไปโอบกอดรอบคอเขาจากด้านหลัง“ใกล้จะจบแล้ว” แน่นอนว่าสายตาเขายังอยู่ที่เดิม“จบตอน?” ฉันเอียงคอมอง“จบเรื่อง”“จะบ้ารึไง มันยังเหลืออีกตั้งเป็นสิบตอนนู้นน่ะ” เพราะฉันดูแล้ว เลยรู้ว่าตอนที่เขากำลังดูอยู่มันยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย“ใช่เรอะ…” เขาหันมาทำหน้าตกใจใส่ฉันแวบหนึ่ง ย้ำว่าแวบเดียว เรียกว่าเสี้ยววินาทีจะดีกว่าฉันถอนหายใจทิ้งหนึ่งครั้ง ก่อนจะเริ่มอธิบาย“เฮียรู้ใช่ไหม ว่ามันสามารถกดหยุดแบบนี้” ฉันเอื้อมหยิบรีโมทขึ้นมาทำให้สิ่งที่พูด “
[Part Plernta] เช้าวันสิ้นปี…ฉันถูกปลุกมาแต่เช้าเพื่อทำบุญใส่บาตรส่งท้ายปี เฮียฟิวส์ทำทุกอย่างเหมือนที่ม้าเคยพาทำ ป่านนี้พ่อแม่และน้องของเขาคงมีความสุขมากขึ้นแล้ว ที่เห็นบุคคลอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวบนโลก เริ่มกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันได้สักที ถึงแม้จะยังไม่เต็มร้อย แต่แค่นี้ก็ถือว่าเกินความคาดหมายหลังจากนั้นเรายังมีกิจกรรมสร้างสัมพันธ์อีกหลายอย่างที่เราแพลนไว้ ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร ตกแต่งบ้าน ดูหนัง หรือแม้กระทั่งเล่นเกมตอนนี้เราอยู่ที่กิจกรรมแรกมาเกินครึ่งชั่วโมงได้แล้ว ทั้งที่ฉันอยากสมัครเป็นลูกมือเขา แต่กลับถูกปฏิเสธแบบไม่ไยดี“เฮีย เพลินช่วยหั่นอันนี้” ฉันพูดพร้อมกับหยิบแครอทมาถือไว้ในมือ เซฟใหญ่ที่ยืนหน้าเตาสวนกลับมาทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า อันนี้ ที่ฉันหมายถึงคืออะไร“ไม่ต้อง”“แต่เพลินอยากช่วย” ฉันขยับก้าวไปยืนขนาบข้าง พร้อมกับเอียงคอมองเฮียฟิวส์เอื้อมไปปิดเตาตรงหน้าที่มีหม้อซุปตั้งอยู่ ก่อนจะโน้มลงมาหอมแก้มฉันครั้งหนึ่ง
“คิดอะไรอยู่” ผมเอ่ยถาม หลังจากที่เห็นคนตัวเล็กนั่งเหม่อลอยอยู่หลายนาที คนถูกทักท้วงหันกลับมาพร้อมกับอมยิ้มจนแก้มบุ๋ม ก่อนจะขยับริมฝีปากตอบ“คิดถึงวันแรกที่เราเจอกัน” พูดจบ ใบหน้าหวานหันมองตรงอีกครั้ง ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วลากสายตาไปโฟกัสจุดเดียวกับเธอ บริเวณกลางสระน้ำที่ตอนนี้เป็นศูนย์รวมของไอ้พวกเวรทั้งหลายพากันเปลือยท่อนบน อวดซิกแพคล่อหน้าล่อตา ถึงจะมีพุ่มไม้มาบดบัง แต่ก็ยังพอมีช่องว่างให้ส่องได้อยู่ดี พอเห็นแบบนั้น ก็รู้สึกหงุดหงิดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน หัวคิ้วเริ่มย่นเข้าหากันคล้ายกับไม่พอใจที่ยัยหมาน้อยนี่เอาแต่สนใจผู้ชายคนอื่นผมยกแขนพาดบนบ่าคนตัวเล็กข้างๆ แล้วแนบฝ่ามือบนแก้มเพื่อบังคับให้เธอหันกลับมา ก่อนจะดีดนิ้วลงไปกลางหน้าผากมนเป๊าะ!“อ๊ะ…! เจ็บนะ” เจ้าของใบหน้ามุ่ย ยกมือขึ้นลูบบริเวณที่ถูกกระทำป้อยๆ“ก็เธอทะลึ่ง”“ทะลึ่งอะไรก่อน”“เธอแอบมองซิกแพคไอ้พวกนั้น”“ไหน?” ไม่ถามเปล่า ยัยตัวแสบจงใจจะยั่วโมโหผมด้วยการหันไปมองไอ้สิ่งที่ถ
“เพราะ?”“เพราะกูหาเธอเจอแล้วไง” ผมเงยหน้าขึ้นตอบคำถามของไอ้วาโย ซึ่งมันยังทำหน้าไม่เก็ทผมเลยหันไปหาความหวังของกลุ่ม นายแพทย์หนุ่มแสนฉลาดเริ่มเบิกตากว้างพลางยกนิ้วชี้ไปด้านในบ้าน“เชี่ย.!! มึงอย่าบอกนะว่า…”“ใช่ เพลินตาคือเด็กคนนั้น”“นี่กูควรตกใจกับความโลกกลม หรือตกใจกับพรหมลิขิตที่มีจริง” น้ำเสียงบวกกับสีหน้าไอ้วาโยตอนนี้ มันดูช็อกจริงๆนั่นแหละ แต่ผมยังมีประเด็นที่สำคัญกว่า…“พวกมึงอย่าเพิ่งตกใจ กูยังมีอีกเรื่อง”“...” ทั้งสองตัวเลิกคิ้วมองผม ด้วยสถานการณ์ที่ดูตึงเครียดมากขึ้น ทำให้ไอ้วาโยอยู่ไม่นิ่ง มันขยับย้ายมายืนอยู่ด้านหน้าผมแทน เพื่อเพิ่มอรรถรสในการสนทนา“การที่กูไม่ฝันถึงเด็กคนนั้น หลังจากที่กูรู้ว่าเด็กคนนั้นคือใคร มันแปลว่า…”“มึงไขปริศนาที่ติดอยู่ในใจได้” ไอ้หมอไวน์สวนขึ้นทันควัน ความฉลาดก็สมกับที่เรียนมาตั้งหลายปีอยู่หรอกผมพยักหน้ารับ ขณะที่ไอ้วาโยยกมือขึ้นลูบปลายคางตัวเองขณ
ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากหันมองตามแผ่นหลังเขาไปจนประตูปิดลง เม็ดเหงื่อผุดซึมออกตามกรอบหน้า มือที่กอบกุมกันไว้เย็นเฉียบยิ่งกว่าแอร์ในห้องความรู้สึกกดดันมันก่อขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ อารมณ์แบบโดนเรียกเข้าห้องปกครองตอนทำความผิดนี่ฉันคงไม่ได้ทำอะไรผิดตั้งแต่วันแรกที่มาฝึกงานหรอกใช่
พอเวลาเริ่มงานใกล้เข้ามา พื้นที่ในออฟฟิศแคบลงชั่วพริบตา ฉันที่เพิ่งเคยอยู่ในสถานที่ทำงานเป็นครั้งแรก มีความรู้สึกม้วนท้องแปลกๆ เกิดขึ้น อาจเป็นเพราะยังไม่ชินกับบรรยากาศชวนอึดอัด พวกเขาเล่นไม่คุย ไม่ทักทาย มาถึงก็ตรงเข้าประจำที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองอย่างเดียวเลย แต่ฉันแอบเห็นว่ามีบางคนก็เดิ
[Part Plernta]หลายวันต่อมา….@พีพีเอ็น07:50 น.ป้ายห้อยคอที่มีโลโก้พีพีเอ็นกำกับบ่งบอกถึงสถานะเจ้าของได้อย่างชัดเจนถูกชูขึ้นกลางอากาศพร้อมกับมือถือที่เตรียมบันทึกภาพ ไม่นานรูปก็แ
“เพราะงั้นมึงเลยต้องมีตัวช่วยไง ฟังกูดีๆนะ ถึงกูจะไม่ได้มาสายจิตแพทย์และกูก็ไม่ได้เก่งทางด้านนี้ แต่กูก็รู้ว่าไอ้สิ่งที่มันจมลึกเข้าไปในใต้จิตสำนึกมึงมานานเกือบยี่สิบปี มันไม่ได้หายวับภายในคืนเดียว”“ก็ใช่ไง” มันก็ดูเข้าใจที่ผมพูดนะ“มึงยังไม่รู้ความหมา







