CHAPTER 2

Clara Beatriz Gonzales

Pagkababa ko ng taksi sa tapat ng maliit kong apartment sa QC, nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Pumasok ako sa loob at mabilis na isinara ang p***o. Ini-lock ko ito nang tatlong beses at ibinaba ang latch bago ako tuluyang napaupo sa sahig, nakasandal sa malamig na p***o.

Dito ako tuluyang naiyak. Bumigat ang buo kong katawan habang sinusubukang pigilan ang lakas ng hagulhol ko. Napakahirap tanggapin na ang lalaking minahal ko nang patago sa loob ng dalawang taon, ang lalaking inakala kong may kaunting pagtingin din sa akin, ay tingin lang pala sa akin ay isang bagay na madaling bayaran at itapon.

Convenient.

Iyon lang pala ako para kay Damon Ezekiel Romero. Isang pampalipas-oras. At ngayon na nabuo ang anak namin, balak pa niyang agawin sa akin ang iisang bagay na mag-uugnay sa amin—ang iisang bagay na akin talaga.

"Hindi ko ibibigay ang anak ko sa inyo," bulong ko sa gitna ng kadiliman ng apartment ko, habang hawak ang tiyan ko. "Hinding-hindi."

Pero nang magsimula akong mag-isip ng hakbang, doon ako totoong pinasok ng labis na takot. Reality hit me hard.

Wala akong pamilyang pwedeng takbuhan. Patay na ang mga magulang ko at wala akong kapatid. Ang kakaunting kaibigan na mayroon ako ay mga katrabaho ko rin sa Romero Tower, kaya paniguradong una silang tatanungin at gagamitin ni Damon kapag napansin niyang nawawala ako.

Kinuha ko ang phone ko mula sa bag para tingnan ang savings account ko sa mobile app. Nang lumabas ang balanse sa screen, lalo akong nanghina.

Mayroon lang akong higit-kumulang tatlumpung libong piso. Iyon lang ang naiipon ko dahil karamihan sa sweldo ko noon ay napunta sa pagpapagamot ng nanay ko bago siya pumanaw. Sa panahon ngayon, gaano kalayo ang mararating ng tatlumpung libo para sa isang babaeng buntis na nagtatago sa isang tulad ni Damon?

Si Damon na may kakayahang magpalabas ng milyun-milyong piso sa loob lang ng isang minuto. Si Damon na kilala ang matataas na opisyal ng pulisya at may koneksyon kahit saang sulok ng bansa.

Biglang umilaw ang screen ng phone ko.

Damon Ezekiel Romero Calling...

Napatitig ako sa pangalan niya. Mabilis na tumibok ang puso ko sa kaba. Bakit siya tumatawag? Nalaman na ba niya agad? May nakakita ba sa akin sa labas ng opisina niya kanina?

Hinayaan kong mag-ring ang phone hanggang sa mamatay ang tawag. Pero pagkalipas lang ng ilang segundo, muli itong tumunog. Kasunod noon ay ang sunod-sunod na text message mula sa kanya.

Damon: Clara, where are you? You missed our 2 PM briefing.

Damon: Answer your phone.

Damon: Is something wrong?

Malamig ang tono ng mga text niya, tulad ng dati, pero ramdam ko ang pressure. Kung sasagutin ko ang tawag, baka mabalitaan niyang nanginginig ang boses ko. Baka mahalata niya na may alam na ako.

Habang nakatitig ako sa phone, may biglang kumatok nang malakas sa p***o ng apartment ko.

*TOK! TOK! TOK!*

Napatayo ako sa gulat at halos hindi makahinga. Napawak ako sa dibdib ko sa sobrang kaba.

"Clara? Clara Gonzales?" boses ng isang lalaki mula sa labas. Hindi iyon boses ni Damon, pero pamilyar ang awtoridad sa pananalita nito.

Lumapit ako nang dahan-dahan sa p***o at sumilip sa maliit na peephole.

Dalawang lalaking nakasuit ang nakatayo sa labas. Mabilis kong nakilala ang isa sa kanila—si Leo, ang personal security head ni Don Fernando Romero. Ang lalaking laging kasama ng ama ni Damon kapag may ginagawang maruruming trabaho ang pamilya.

"Clara, alam naming nasa loob ka. Ipinapadala kami ni Don Fernando," sabi uli ng lalaki sa labas. "Kailangan mong sumama sa amin sa ospital para sa isang agarang check-up. Huwag ka nang mag-alala sa trabaho mo sa opisina, naayos na ng Don ang lahat."

Napakapit ako nang mahigpit sa dingding.

Nalaman na nila. Hindi pa man ako nakakahinga mula sa katotohanan, nandito na agad sila. Hindi lang pala simpleng pag-uusap ang narinig ko kanina—seryoso silang kontrolin agad ang buhay ko bago pa ako makagalaw. Ang agarang check-up na sinasabi nila ay paniguradong paraan lang para makumpirma ang pagbubuntis ko at tuluyan akong ikulong sa ilalim ng kontrol nila.

"Clara? Pagbuksan mo kami ng p***o. Mas madali para sa atin kung magco-cooperate ka," dagdag pa ng security.

Naramdaman ko ang panlalamig ng buo kong katawan. Pakiramdam ko ay pinaliligiran ako ng matataas na pader at unti-unting nawawalan ng hangin. Cornered. Wala akong kakampi, wala akong sapat na pera, at nasa labas lang ng p***o ko ang mga tauhan ng pamilyang gustong kumuha sa anak ko.

Sina Damon at ang pamilya niya—may pera sila, may kapangyarihan, at may kakayahang burahin ako sa buhay ng sarili kong anak. Kapag sumama ako sa kanila ngayon, hindi na ako makakalabas pa. Magiging isang bilanggo ako hanggang sa maipanganak ko ang sanggol, at pagkatapos noon, itatapon nila ako na parang walang nangyari.

Lumipat ang tingin ko sa maliit na bintana sa may kusina na nakabukas nang bahagya. May fire escape sa labas niyon na paitaas patungo sa bubong at pababa sa kabilang eskinita.

Pumatak ang isang mainit na luha sa pisngi ko, pero sa pagkakataong ito, mabilis ko itong pinunasan. Ang dating takot at kawalan ng pag-asa ay unti-unting napalitan ng isang matinding paninindigan.

Maliit man ang tsansa kong makaligtas, at kahit wala akong sapat na pera o kakampi sa mundong ito, hindi ko hahatinggapin ang itinadhana nila para sa akin.

Inabot ko ang maliit kong backpack mula sa gilid ng kama. Isiniksik ko roon ang wallet ko, ang mga importanteng dokumento, at ang maliit na sobre ng ultra-sound result. Walang mga damit, walang ibang gamit. Bawat segundo ay mahalaga.

Narinig ko ang kalansing ng mga susi sa labas. Gamit ng mga tauhan ni Don Fernando ang master key ng landlord para buksan ang p***o ko.

Mabilis akong lumakad nang walang tunog patungo sa bintana ng kusina. Dahan-dahan kong itinulak ang salamin at gumapang ako pabasas patungo sa bakal na hagdan ng fire escape habang naririnig ang pagkalikot ng keyhole sa p***o ng apartment ko.

Nang tuluyang mag-click ang lock ng p***o at bumukas ito, dahan-dahan kong isinara ang bintana mula sa labas at mabilis na bumaba sa madilim at mabahong eskinita sa likod ng gusali.