CHAPTER 3

Clara Beatriz Gonzales

Bumuhos ang malakas na ulan habang nanginginig akong naglalakad sa madilim na eskinita. Basang-basa na ang damit ko, pero hindi ako pwedeng huminto. Naisip ko agad ang susunod na mangyayari—tiyak na ipapahanap ako ni Don Fernando sa buong lungsod, at siguradong malalaman din ito ni Damon kapag napansin niyang hindi ako pumasok sa trabaho.

Pero may isa akong malaking oportunidad.

Ngayong gabi gaganapin ang taunang *Romero Group Charity Gala* sa Grand Plaza Hotel. Ako ang nag-organisa ng programang iyon bilang personal secretary ni Damon, kaya kabisado ko ang bawat pasikot-sikot ng hotel—mula sa VIP holding rooms hanggang sa mga sikretong service exit sa basement na hindi binabantayan ng mga guard.

At higit sa lahat, alam kong naroroon ang wallet na naglalaman ng nakatagong emergency cash na inipon ko, kasama ang passport ko na nasa loob ng safe sa aking opisina sa kwarto ng hotel staff.

Kung gusto kong makalayo nang tuluyan sa Maynila, kailangan ko ang mga gamit na iyon. Ito na ang pinakamalaking peligro na gagawin ko, pero wala na akong ibang pagpipilian.

Pumasok ako sa staff entrance ng hotel gamit ang duplicate ID card na laging nasa pondo ng bag ko. Nagpalit ako ng ekstrang uniporme na nakatabi sa locker room—isang simpleng itim na dress ng banquet staff at tinalian ang buhok ko nang mahigpit. Naglagay rin ako ng makapal na makeup at sumbrero para hindi agad makilala.

Pag-akyat ko sa grand ballroom floor, bumungad sa akin ang kumikislap na mga ilaw, mga mamahaling alak, at ang elitistang lipunan ng lungsod. Sa gitna ng napakalaking bulwagan, nakatayo si Damon Ezekiel Romero.

Napakagwapo niya sa kanyang tailored black tuxedo, hawak ang isang baso ng champagne habang nakikipag-usap sa ilang investors. Malamig ang kanyang mga mata, seryoso, at puno ng kapangyarihan.

Agad kong iniiwas ang tingin ko bago pa niya maramdaman ang titig ko. Dahan-dahan akong humakbang sa tabi ng mga waiter, bitbit ang isang tray ng mga inumin para magpanggap na naglilingkod.

Habang naglalakad ako paitaas patungo sa mezzanine hallway papunta sa staff safe room, narinig ko ang boses ng security head na si Leo na nakikipag-usap sa pamamagitan ng kanyang earpiece.

"Nakatakas si Clara sa apartment niya," galit na bulong ni Leo habang nakatayo sa isang sulok ng p***o. "I-lockdown niyo ang lahat ng pampublikong sakayan. Huwag niyong hahayaang makalabas ng lungsod ang babaeng 'yan bago nating malaman kung buntis nga siya."

Lumikot ang mata ko sa kaba. Alam na nila. Mabilis akong sumilip sa ibaba at nakitang umaakyat na si Leo papunta sa kinaroroonan ni Damon para mag-report.

Ito na ang pagkakataon ko. habang abala ang lahat sa pagsisimula ng programa, mabilis kong tinungo ang staff office room. Ginawa ko ang passcode ng safe—ang birthdate ni Damon na kabisado ko pa rin kahit gusto ko na itong limutin.

Click.

Bumukas ang safe. Kinuha ko agad ang passport ko, ang natitirang cash na may kabuuang limampung libong piso, at mabilis na isiniksik sa maliit kong pouch undergarment.

"Clara?"

Napatigil ang tibok ng puso ko. Sa p***o ng silid, nakatayo ang isa sa mga junior assistant ni Damon. Nanlaki ang mga mata nito nang makilala ako sa kabila ng aking disguise.

"Anong ginagawa mo rito? Kanina ka pa hinahanap ni Sir Damon—"

Bago pa siya makapagtawag ng guard sa radio, mabilis kong itinulak ang heavy wooden trolley ng mga linen papunta sa kanya. Nawalan siya ng balanse at natumba sa sahig, dahilan para maglagablab at matapon ang mga gamit.

"Pasensya na!" sigaw ko habang patakbong lumabas ng kwarto.

Agad na tumunog ang fire alarm dahil sa pagkakabunggo ng trolley sa emergency sensor. Umalingawngaw ang matinding siren sa buong hotel, at nagsimulang magkagulo ang mga bisita at staff. Dumilim nang kaunti ang paligid nang magsimulang gumana ang emergency sprinklers.

"Clara!"

Isang matipuno at maawtoridad na boses ang sumigaw mula sa dulo ng mahabang hallway.

Napaigtad ako at napalingon. Nakatayo roon si Damon. Nakaangkin ang galit at pagtataka sa kanyang mukha habang nakatitig sa akin sa gitna ng usok at sumasabog na tubig ng sprinkler. Nakita niya ako.

"Clara, huwag kang gumalaw!" sigaw uli ni Damon habang mabilis na humahakbang patungo sa kinaroroonan ko. "Anong ginagawa mo? Bakit ka nagtatago?!"

Hindi ako sumagot. Titig na titig ako sa kanya habang umaagos ang tubig sa aking mukha. Sa huling pagkakataon, nakita ko ang lalaking pangarap ko sana, pero ang lalaking iyon din ang gustong kumuha sa buhay na nasa loob ng tiyan ko.

Huminga ako nang malalim at mabilis na tumalikod.

Tumakbo ako nang buong lakas patungo sa may service stairs na papunta sa basement parking. Rinig na rinig ko ang yabag ng mga sapatos ni Damon at ng kanyang mga security guard na mabilis na humahabol sa akin mula sa likuran.

"Hulihin niyo siya! Huwag ninyong saktan, pero huwag ninyong papatakasin!" galit na utos ni Damon sa kanyang mga tauhan.

Pababa ako ng hagdanan, tatlong baitang bawat hakbang, balewala ang dulas at panganib. Pagdating ko sa basement exit, binuksan ko ang heavy steel door at mabilis na lumabas sa maulang gabi sa likod na bahagi ng hotel.

May isang delivery van ng laundry services na nakahinto sa gilid at kakaalis lang ng driver para mag-load ng panibagong bag. Gumapang ako pabalik sa madilim na bodega ng van at pumasok sa loob, sabay hila sa pintuan nito para sumara nang bahagya.

Ilang segundo lang ang lumipas, bumukas ang steel door ng basement at patakbong lumabas si Damon kasama ang limang armadong tauhan. Basang-basa na ang kanyang tuxedo at bakas ang matinding galit at pagkalito sa kanyang mukha habang inililibot ang tingin sa buong kalsada.

Pumunta ang driver ng van sa pintuan ng driver's seat, pinaandar ang makina, at dahan-dahang umalis ang sasakyan habang nakatago ako sa ilalim ng mga bunton ng maruruming kumot.

Nakasilip ako sa maliit na siwang ng pintuan sa likod ng van. Nakatayo pa rin si Damon sa ilalim ng malakas na ulan, hawak ang kanyang wet hair habang galit na sumisigaw sa kanyang mga tauhan.

Unti-unting lumayo ang sasakyan at naiwan si Damon sa gitna ng dilim, nangangatal ang aking buong katawan habang nakahawak ako sa aking tiyan.