CHAPTER 5

Clara Beatriz Gonzales

Ang dagat sa madaling-araw ay kasing dilim ng nararamdaman ko. Amoy alat, malansa, at diesel ang hangin sa maliit na pantalan. Bawat paghinga ko ay mabigat, hindi lang dahil sa pagod kundi dahil sa matinding kaba na kumakawala sa dibdib ko. Sa bawat yabag ko sa mga nabubulok na kahoy ng dock, ramdam ko ang banta ng panganib sa likuran ko.

"Bilisan mo, iha! Aalis na ang bangka!" sigaw ng isang matandang mangingisda, si Mang Isko. Siya ang natatanging tao na pumayag na isakay ako kapalit ng lahat ng perang hawak ko.

Hindi na ako sumagot. Tumakbo ako nang mabilis kahit pa sumasakit na ang puson ko. Konting tiis pa, baby. Konting tiis pa.

Nang marating ko ang dulo ng pantalan, halos mahulog ako sa tubig dahil sa bilis ng pangyayari. May mga ilaw na biglang tumutok sa direksyon ko mula sa main road. Mga flashlight. Hindi lang basta flashlight—ang mga spotlight ng mga itim na SUV na pamilyar na pamilyar sa akin.

"Nasa pantalan! Nandoon siya!" Isang boses ng lalaki ang umalingawngaw sa katahimikan ng gabi.

Nanginig ang mga tuhod ko. Mabilis na lumingon ako sa likod at nakita ko ang tatlong sasakyan na huminto nang mabilis sa tapat ng entrance ng pier. Bumukas ang mga p***o. Lalaki ang mga lumabas—mga naka-suit, mga bodyguard, at sa gitna nila, si Damon.

Damon Ezekiel Romero.

Naka-tuxedo pa rin siya, bagaman lukot na lukot na ang tela at basa ang buhok niya mula sa ulan kanina. Bakas ang galit sa bawat galaw niya. Hindi siya tumatakbo, pero ang bawat hakbang niya ay may dalang bigat na kayang magpatigil ng mundo.

"Clara! Tumigil ka!" sigaw niya. Ang boses niya ay hindi lang basta utos; may halong desperasyon na hindi ko akalaing maririnig ko sa kanya.

"Huwag mong ituloy 'to, Clara! Babalik ka rito!" dagdag niya, mas malakas na ngayon.

Napatigil ako sa gitna ng pantalan. Ang distansya namin ay nasa limampung metro lang, pero pakiramdam ko ay isang malawak na karagatan ang naghihiwalay sa amin. Nakita ko ang mga mata niyang nag-aalab sa galit. Hindi ko alam kung galit siya dahil tinakasan ko siya, o galit siya dahil sa hindi niya inaasahang pag-alis ko.

Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa malaki at lumang bangka na nakadaong na sa gilid. Ang makina nito ay nagsisimula nang umugong, naglalabas ng makapal na usok.

"Hindi na ako babalik, Damon," bulong ko sa hangin, kahit alam kong hindi niya ako naririnig.

"Clara, nakikiusap ako!" muling sigaw niya. Ngayon, nakita ko siyang humahakbang nang mas mabilis, hindi na pinapansin ang mga tauhan niyang sumusunod sa kanya.

"Boss, delikado!" pigil ng isa sa mga bodyguards niya, pero tinabig lang sila ni Damon.

Tumalon ako sa loob ng bangka. Madulas ang sahig at halos bumagsak ako, pero mabilis akong inalalayan ni Mang Isko. "Tago ka sa loob, iha! Bilis!"

Pumasok ako sa maliit na bodega ng bangka, sa gitna ng mga lambat at mga empty ice chest. Nanginginig ang buo kong katawan habang naririnig ko ang yabag ng mga paa sa pantalan.

"Nasaan siya?!" narinig kong boses ni Damon. Mura siya nang mura. "Hanapin niyo ang lahat ng bangka! Huwag ninyong hayaang makalayo ang sinumang sasakyan dito!"

"Sir, paalis na 'yung isa!"

Nakasilip ako sa siwang ng p***o. Nakita ko si Damon na tumakbo sa pinakagilid ng pantalan, kung saan direkta na siyang nakaharap sa bangka namin na nagsisimula nang humiwalay sa pier.

Doon, nagtama ang aming mga mata.

Sa gitna ng kadiliman, sa kabila ng ingay ng makina, sa kabila ng lahat ng nangyari—nagtagpo ang paningin namin. Kitang-kita ko ang mukha niya. Wala na ang malamig at business-like na ekspresyon na nakasanayan ko. Ang nakikita ko ngayon ay isang lalaking nawawalan ng kontrol. Puno siya ng poot, pero higit sa lahat, nakikita ko ang pagkalito. Nakikita ko ang taong hindi sanay na may humihindi sa kanya.

Hindi ako umiwas ng tingin. Gusto kong makita niya. Gusto kong maramdaman niya na kahit sa huling pagkakataon, hindi ako natatakot.

"Clara!" tawag niya uli, pero this time, parang basag na ang boses niya. Itinaas niya ang kamay niya, parang may gustong abutin sa hangin, pero wala na siyang mahahawakan.

Unti-unting lumayo ang bangka. Ang liwanag ng pantalan ay unti-unting lumalabo habang tinatahak namin ang gitna ng dagat.

Patuloy akong nakasilip sa siwang. Nakita ko si Damon na hindi man lang kumukurap. Hindi siya gumagalaw. Nananatili siyang nakatayo sa dulo ng pantalan habang ang mga tauhan niya ay nagkakagulo sa paligid niya, may mga tumatawag na sa radio, may mga nag-aabang ng signal.

Pero si Damon, nakatingin lang sa direksyon ng bangka ko.

Habang lumalayo kami, unti-unti nang naglalaho ang anino niya sa dilim ng gabi. Ang huling nakita ko ay ang paghawak niya sa kanyang buhok at ang pagbagsak ng balikat niya—isang senyales ng pagkatalo na hindi ko inakalang makikita ko sa isang katulad niya.

Ang ingay ng makina ng bangka ang tanging naririnig ko ngayon. Ramdam ko ang paghampas ng alon sa katawan ng barko. Ligtas na ako. Sa ngayon.

Pero alam ko, hindi pa tapos ang laban. Ang taong nasa pantalan—ang lalaking minahal ko nang higit pa sa buhay ko—ay hindi isang taong sumusuko nang basta-basta. Kilala ko siya. Alam ko kung paano mag-isip ang isang Damon Ezekiel Romero.

Ngayon pa lang niya sisimulan ang paghahanap.

Isinandal ko ang ulo ko sa malamig na pader ng bodega at hinawakan ang tiyan ko. "Baby, kailangan nating maging matapang."

Sa pantalan, habang unti-unting naglalaho ang bangka sa dilim, si Damon ay nanatiling nakatayo. Hindi na siya sumisigaw. Hindi na siya nag-uutos. Ang mukha niya ay naging kasing-lamig na muli ng yelo, pero ang mga kamao niya ay nakakuyom nang mahigpit hanggang sa pumuti ang mga buko nito.

Tinignan niya ang mga tauhan niya na naghihintay ng utos. Walang emosyon sa kanyang boses nang magsalita siya, pero ang bawat salita ay may dalang sumpa.

"Hanapin niyo siya," mahinang sabi niya, halos pabulong pero sapat na para manginig ang lahat ng nakarinig. "I-lockdown ang lahat ng pier, lahat ng paliparan, at bawat kanto ng bansang ito. Wala siyang mapupuntahan na hindi ko alam."

Huminga siya nang malalim, ang dibdib niya ay mabilis na tumataas at bumababa. "At kapag nahanap niyo siya... siguraduhin niyong hindi niya ako malalampasan muli."

Lumingon siya palayo sa dagat, ang kanyang mga mata ay nakapako sa malayo, nangangakong babaligtarin niya ang buong mundo mahanap lang ang babaeng tumakas sa kanya.