CHAPTER 4

Clara Beatriz Gonzales

Ramdam ko ang bawat kabog ng puso ko sa bawat ikot ng gulong ng laundry van. Hindi ako mapakali sa loob ng madilim na espasyo, nakayakap sa aking sarili habang nakasilip sa maliit na siwang ng pintuan. Ang amoy ng mga panlinis at basang tela ay nakakahilo, pero mas matimbang ang takot na baka anumang oras ay maharang kami.

Dumaan ang sampung minuto na parang sampung oras. Rinig ko ang ingay ng mga sasakyan sa labas. Mula sa siwang, nakita ko ang mga naglalakihang digital billboard ng EDSA—ang mga mukha ng mga pulitiko, ang mga anunsyo ng mga produkto, at doon, sa isang malaking screen, ang mukha ni Damon Ezekiel Romero.

Romero Group shares rise after successful charity gala.

Napahawak ako sa dibdib ko. Success. Siguro nga naging successful ang gala nila, pero ang buhay ko, gumuho na. Habang busy sila sa pagdiriwang, busy naman sila sa pagpapakalat ng mga tauhan nila para hanapin ako. Sigurado akong bawat CCTV sa kalsada, bawat checkpoint, ay babantayan na nila.

Huminto ang van sa isang malaking intersection. Mabilis akong gumapang patungo sa pintuan at binuksan ito nang kaunti habang trapik. Tumalon ako palabas nang hindi man lang napapansin ng driver na abala sa pakikipag-usap sa radyo.

Diretso ako sa isang mataong bus terminal. Pinili ko ang terminal na papunta sa probinsya, ang lugar kung saan hindi nila ako agad maiisip. Ang aking diskarte: kailangan kong maging ordinaryo. Hindi ako pwedeng magmukhang takot. Hindi ako pwedeng magmukhang hinahabol.

"Isang ticket po para sa biyaheng pa-Bicol," sabi ko sa tindera ng ticket. Nakasuot ako ng malaking shades at nakasuot ng cap para matakpan ang mukha ko.

Habang nagbabayad ako, biglang may tumunog na malakas sa loob ng terminal.

"Attention! Please be advised that we are looking for a woman, possibly wearing a black dress, currently suspected of trespassing at the Grand Plaza Hotel. If you see this person, please notify security immediately."

Kasabay noon, ang mga guard sa terminal ay nagsimulang mag-ikot, may dalang mga litrato na naka-print sa bond paper. Litrato ko.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga palad. Ang bilis nila.

Hindi ako pwedeng pumunta sa window ng bus. Siguradong hinarangan na nila ang bawat gate ng terminal. Tumingin ako sa paligid. May mga tindahan ng souvenir, mga kainan, at isang malaking grupo ng mga turista na papuntang pier.

Pier.

Kailangan kong baguhin ang strategy ko. Kung inaasahan nilang sasakay ako ng bus, doon sila magbabantay. Pero paano kung ibang ruta ang gamitin ko?

Napansin ko ang isang matandang babae na may dalang malaking basket ng prutas at nakasuot ng makapal na cardigan. Lumapit ako sa kanya at nagkunwaring nagtatanong.

"Nay, sorry po, nakita niyo ba yung anak ko? Nakasuot siya ng pulang damit, baka po nakita niyo?" tanong ko, pilit na ginagawang paos ang boses ko.

"Ay, hindi ko nakita, iha. Bakit, nawawala ba?"

"Opo, Nay. Pwede po bang makahiram ng scarf niyo? F-feeling ko po kasi nilalamig ako," pakiusap ko. Binayaran ko siya nang mas malaki kaysa sa halaga ng scarf.

Pagkapasa niya ng scarf, mabilis ko itong ibinalot sa ulo ko na parang hijab o tradisyonal na headwear, at kinuha ko ang isang lumang dyaryo mula sa upuan para takpan ang mukha ko. Tinanggal ko ang itim na dress at sa ilalim nito ay nakasuot na pala ako ng t-shirt at maong na inihanda ko bago ako tumakas.

Naglakad ako nang mabilis patungo sa exit na hindi masyadong binabantayan—sa likod ng mga tindahan ng pagkain. Sa labas, may mga tricycle na naghihintay.

"Manong, sa pier po tayo. Mabilis lang," sabi ko habang nakayuko.

Habang nasa tricycle, nakita ko ang isang convoy ng mga itim na SUV na pumasok sa terminal. Kilala ko ang plaka ng mga sasakyang iyon. Kay Damon iyon.

Damon.

Ramdam ko ang aura niya kahit nasa loob ako ng tricycle. Alam kong narito siya. Alam kong nagwawala na siya sa galit.

"Manong, paki-bilisan po! May hinahabol lang po ako!" sigaw ko sa driver.

"Ma'am, traffic po sa unahan, pero dadaan tayo sa eskinita," sagot ng driver.

Habang dumadaan kami sa maliit na eskinita, nakita ko mula sa side mirror na may isang itim na SUV ang huminto sa tapat ng terminal na pinanggalingan ko. Bumaba si Damon. Hindi ko siya nakita nang direkta, pero ang tindig niya, ang paraan ng paglakad niya—siya iyon.

Napahawak ako sa tiyan ko. Baby, kapit lang.

Hindi ko pwedeng hayaang mahuli niya ako. Hindi ko pwedeng hayaang mawala ang kalayaan ko. Habang papalayo ang tricycle, lumingon ako sa likod. Nakita ko ang isang lalaki na pamilyar sa akin—si Leo, ang kanang-kamay ni Don Fernando, na may hawak na phone at nagsasalita nang may halong galit.

Sigurado akong nag-uutos na sila na i-block ang pier.

Pero hindi ako hihinto. Kung hindi ako pwedeng mag-bus at kung magbabantay sila sa pier, kailangan kong humanap ng paraan para makasakay sa isang pribadong bangka. May alam akong maliit na daungan na hindi madalas gamitin ng mga malalaking barko, at doon, kahit papaano, ay makakalayo ako nang walang record.

Kinuha ko ang phone ko at binura ang lahat ng traces ng calls at messages. Ipinasok ko ito sa isang plastic bag para hindi mabasa, at saka ko ito itinapon sa isang basurahan habang dumaan kami sa isang mataong palengke.

Hindi nila ako matutunton sa GPS.

Habang papalapit kami sa dagat, nakita ko ang liwanag ng buwan na tumatama sa tubig. Ang simoy ng hangin ay amoy alat, amoy kalayaan. Pero alam ko, ang bawat minutong lumilipas ay bawas sa oras ko bago nila malaman ang plano ko.

Hanapin niyo ako, Damon. Pero hindi niyo ako makukuha.

Tumigil ang tricycle sa isang maliit na tindahan malapit sa pampang. Bumaba ako, iniwan ang bayad, at naglakad patungo sa mga mangingisdang nag-aayos ng kanilang lambat.

Kailangan kong makasakay. Kahit ano, kahit saan, basta malayo sa mga Romero. At habang tinitignan ko ang mga bangka, nakita ko ang isang lumang barko na mukhang aalis na patungo sa katimugang bahagi ng bansa.

Ito na ang pagkakataon ko. Tumakbo ako patungo sa pantalan, ang bawat hakbang ay puno ng determinasyon. Hindi ako lilingon. Hindi ako hihinto. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang batang nasa sinapupunan ko—ang batang ilalayo ko sa mundong punong-puno ng kasinungalingan at kapangyarihan.