CHAPTER 5

ANDREA POV

Maaga akong gumising para mag-prepare ng mga pagkain ng mga bata dahil makakauwi na sina Alexa at ang mga pamangkin niya mula sa Pampanga.

Maya-maya, lumabas na si Alexa na naka-uniform na.

"Wow! Ang bango talaga ng luto ng chef namin!" papuri niya.

"Sus! Ham, bacon, egg, at hotdog lang 'yan," sabi ko.

Napangiti pa rin siya.

Maya-maya, bumaba na rin ang dalawang bata, sina Shawn at Lizzy.

"Good morning, Tita Andy!" sabi ni Shawn na nakangiti.

"Hmm, ang bango naman ng ham, Tita!" sabi ni Lizzy.

"Kayo talaga! O siya, kumain na kayo at may pasok pa kayo," sabi ko.

"Hindi ka ba sasabay sa amin, Andy?" tanong ni Alexa.

"Hindi pa kasi ako nagugutom. Baka mag-coffee na lang muna ako," sagot ko.

"Nga pala, kids, doon ko pa rin kayo susunduin sa malapit sa police station, ha? Medyo male-late lang si Tita, okay?" sabi ni Alexa.

Tumango naman ang dalawa.

Maya-maya, sabay-sabay na silang umalis para pumasok. Ako naman ang laging nahuhuli dahil ako ang nag-aasikaso ng mga naiwan. Tanghali na rin naman kasi ako pumupunta sa shop dahil madalas ay si Auntie Tisha at si Lorena ang nagbubukas nito.

Habang naghuhugas ako ng mga pinggan, may tumawag sa phone ko gamit ang unknown number.

Sino kaya ito?

Pinunasan ko ang mga kamay ko at sinagot ang tawag.

"Hello?"

"Andy, good morning!"

Napatingin ako sa number at muling inilapit ang phone sa tenga ko.

"Sino 'to?" tanong ko kahit alam ko na kung sino siya.

"Hindi mo ba talaga ako kilala?" tanong niya.

"Paano mo nakuha ang number ko, Asher Gray Valdez?" tanong ko.

"Nice improvement! Kabisado mo na ang pangalan ng future husband mo."

"Ang aga mong mag-joke! Teka nga, saan mo nakuha ang number ko at bakit ka tumawag?"

"Gusto lang kitang ayain ng date. I mean, lunch, kung hindi ka busy."

"Busy ako. Saka hindi mo sinagot ang tanong ko."

"I'm a boss, remember? Kaya kong makuha kahit ang simpleng contact number ng isang tao," sabi niya.

Napabuntong-hininga na lang ako.

"I-text kita later kung may free time ako. Alam ko kasing maagang uuwi si Lorena, ang kasama ko sa shop, kaya hindi ako sigurado."

"Okay, sabihan mo lang ako. See you!"

Sabi niya iyon bago tuluyang natapos ang tawag.

11:00 AM

Nasa shop na ako. Mukhang wala namang lakad si Lorena, at sinabi niyang hindi na niya kailangang umuwi nang maaga. Kaya kung matutuloy kami ni Asher sa lunch, puwede naman.

Maya-maya, nakita kong tumatawag siya.

"Yes?" sagot ko.

"I'm sorry, Andy. May kailangan akong daanan. Baka hindi ako matuloy today. Tumawag kasi ang pinsan ko at mukhang urgent. Babawi ako next time."

"Ano ka ba? Hindi naman importante. Okay lang."

"Okay. I promise, babawi ako next time. Bye!"

Sabi niya iyon bago tuluyang ibinaba ang tawag.

Napatingin naman ako sa shop at ipinagpatuloy ang pagdi-display ng mga bulaklak.

ASHER POV

Kasama ko ngayon si Karl. Tumawag kasi siya kanina at sinabi niyang nasa ospital si Mommy. Stable naman daw ang kondisyon nito at nagpapagaling na.

Bago kami tuluyang pumunta sa hospital, may dadaanan daw muna siya malapit sa school. Kaya nasa may gate ako ng school at dito ko raw siya hihintayin para sabay kaming pumunta sa hospital.

Hindi ko kasama ang mga guard ko dahil si Karl naman ang kasama ko.

Hindi ko alam kung matagal pa siya, kaya lumabas muna ako sa sasakyan para magpahangin.

Maya-maya, may nakita akong batang lalaki na umiiyak. Mga limang taong gulang siguro siya.

Dahil mukhang takot na takot, nilapitan ko siya.

"Hey, little boy, why are you crying? And where is the person you're with?" tanong ko.

Napatingin naman siya sa akin.

"Have you seen my auntie?" tanong niya.

"Umm, no, I haven't. I don't know her either, but I can help you find her if you come with me to the security guard or the police station. Are you lost, little boy?"

Bahagya siyang umatras palayo sa akin at tiningnan ako na parang maiiyak na naman.

"But my auntie said not to talk to strangers. She'll be mad if she finds out I talked to you. I'll be in trouble!"

Bahagya akong lumuhod para makausap siya nang maayos. Mukhang paiyak na talaga ang bata.

"Okay, little boy, relax. I'm not a bad person. I'm willing to introduce myself to you," sabi ko bago ko ipinakita ang ID ko.

"Okay, see this? This is my ID. I can give it to you until we get to the police or the guard. You just need to trust me. I only want to help you," paliwanag ko sa bata.

"I'm Asher Gray Valdez. Siguro naman, hindi na ako stranger sa'yo?" pagpapakilala ko.

"Yes! We're friends now!" sabi niya.

Hinawakan niya ang kamay ko at ngumiti.

"Ano nga palang pangalan mo?" tanong ko.

"I'm Shawn Nabb y Cortez."

"Okay, Shawn. Pumunta na tayo sa school guard ninyo. I'm sure na doon ka hahanapin ng auntie mo."

Habang naglalakad kami, nakita kong hinahatak-hatak niya ang damit ko.

"Mr. Asher, can you buy me a car balloon, please?" sabi niya sabay turo sa mga lobo.

Napatingin ako sa kanya at sa mga lobo na itinuturo niya. Napangiti naman ako at nagpasyang bilhan siya.

"Okay."

Nang mabili ko na ang lobo, iniabot ko iyon sa kanya.

Nakita ko ang magandang ngiti ni Shawn. Ang cute niya!

"Salamat po!" sabi niya bilang pasasalamat.

"Nagtatagalog ka?" tanong ko.

"Pilipino po ako," sagot niya.

Napangiti na lang ako sa kanya.

Nang makakita ako ng sorbetes, tinanong ko siya kung gusto niya. Tumango naman siya, kaya binilhan ko rin siya.

Nang maiabot ko iyon sa kanya, agad niya itong kinain.

"Shawn."

Napatingin naman siya sa akin.

"Next time, kapag naulit ito, huwag kang basta sasama sa ibang tao, ha? Hanapin mo ang guard o ang police. They can help you, and you'll be safe there. Not everyone is nice and kind, and not everyone is like Mr. Asher. So, whatever your aunt told you about not talking to strangers, you should always follow it, okay?" paliwanag ko.

Tumango naman siya.

Maya-maya, may dumating na lalaki. Halatang hinihingal ito dahil sa pag-aalala.

"Shawn!" tawag nito sa bata.

"Uncle Nestor!" tawag naman ni Shawn sa kanya.

Napatingin ako kay Shawn na agad yumakap sa tinatawag niyang uncle.

"Where have you been? Auntie Alexa and I have been worried about you. Even Auntie Andy has been looking for you!"

"I'm sorry, Uncle. I saw some balloons and followed them. Then I didn't know where I was anymore," sagot ng bata.

"It's okay, Shawn. Just don't do that again, okay? We were so worried about you," sabi ng uncle niya.

Habang nag-uusap sila, nakita kong nag-text si Karl.

Karl: Cuz, where have you been? Kanina pa ako nandito.

Nang mabasa ko iyon, agad na akong bumalik sa sasakyan. Tutal, okay naman na si Shawn at kasama na niya ang uncle niya.

Nang makarating ako sa sasakyan, agad kong nakita si Karl.

"Saan ka ba nagpunta?" tanong niya.

"Wala. May ginawa lang. Tara na," sabi ko.

Sumakay na kami sa sasakyan.

GENERAL HOSPITAL

"Anong room po ni Madeline Valdez?" tanong ni Karl sa nurse.

"Kaano-ano po ninyo ang pasyente?" tanong nito sa amin.

"Pamangkin po ako, at anak siya," sagot ni Karl.

"VIP patient po kasi ang pasyente. Puwede po bang makita muna ang mga ID ninyo?" tanong ng nurse.

Iniabot naman ni Karl ang ID niya, kaya kinapa ko ang bulsa ng tuxedo ko para kunin ang ID ko.

Pero wala iyon sa bulsa ko.

Kaya kinuha ko ang wallet ko para tingnan kung naroon, pero wala rin.

Napatingin sa akin si Karl.

"Nawawala ba ang ID mo?" tanong niya.

Napatingin ako sa kanya at doon ko naalala...

Ibinigay ko pala kay Shawn ang ID ko!