บทที่ 1

บทที่ 1

พิ้งค์วางกล่องของขวัญไว้บนชั้นที่เคยเก็บกล่องของขวัญกล่องอื่น ๆ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วมองกล่องพวกนั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หากแต่สมองกำลังคิดวิเคราะห์ในสิ่งที่เจอมาเมื่อครู่ กล่องเหมือนกันทุกครั้ง ไม่มีข้อความและไม่มีสีสันอะไรเลย ก็แค่กล่องที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลที่ไม่รู้ว่าข้างในนั้นใส่อะไรไว้เพราะเธอไม่เคยคิดจะเปิดดู

“ปีหน้าก็คงจะได้แบบเดิม” เธอทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเชิงตัดพ้อแล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน นั่งกินหนังไก่ทอดจนหมดแล้วค่อยเปิดอ่านข้อความจากไลน์กลุ่มเพื่อน ๆ

H (โฮป) : โอเคไหม

P (พิ้งค์) : โอเคดิ แล้วกลับกันยังไง

W (วอร์) : กลับรถไอ้โฮปอะ เออแล้วทะเลาะกับพี่เทนต์ไหมเนี่ย

วอร์พิมพ์ข้อความนั้นถามพิ้งค์ในแช็ตกลุ่ม

P (พิ้งค์) : เปล่า

O (ไออุ่น) : งั้นพรุ่งนี้แก้มือไหม เดี๋ยวอุ่นเลี้ยงเอง

P (พิ้งค์) : เอาดิ อยากกินอยู่เหมือนกันแต่ก็กลัวอ้วน

W (วอร์) : อย่ามาพูดเลย เมื่อตอนเที่ยงยังกินไม่บันยะบันยังอยู่เลย

P (พิ้งค์) : 5555 อืม ๆ ไปอาบน้ำแล้วนะ

แช็ตส่วนตัว H (โฮป)

พิ้งค์ : แกถามไรหน่อยดิ

โฮป : ไง ไมไม่พิมพ์ในแช็ตกลุ่ม

พิ้งค์ : มีเรื่องอยากถามนิดหน่อยอะ

โฮป : ว่ามาเลย

พิ้งค์ : ถ้าผู้ชายให้ของขวัญเราทุกปี ๆ และให้เนื่องในวันพิเศษแบบนี้เขามีใจปะ

โฮป : มองได้หลายมุม

พิ้งค์ : ยังไง

โฮป : ขอโทร.แล้วกัน ขี้เกียจพิมพ์แล้วมันยาว

Rrr

สายเรียกเข้าจากโฮป เธอกดรับสายพร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบหูด้วยท่าทางสบาย ๆ

“ว่าไง มีกี่มุมนะ”

(มองได้สองมุมอะพิ้งค์ หนึ่งคือให้เพราะอยากให้ เนื่องจากแสดงความยินดีกับทุกโอกาสของเรา สองคือให้เพราะรู้สึกดี อยากให้ของขวัญกับคนพิเศษคนสำคัญอะไรแบบนั้นมั้ง) โฮปพูดกำกวมจนพิ้งค์ขมวดคิ้วมุ่นเพราะไม่เข้าใจที่เพื่อนบอกเท่าไหร่

“แล้วแบบนี้เราควรคิดไปทางไหน”

(ก็อยู่ที่ว่าใครให้ แล้วใครให้ของขวัญเรา)

“เปล่า แค่ถาม”

(อืม ๆ ไปพักผ่อนไป พรุ่งนี้เจอกัน)

“ขอบคุณนะ” หญิงสาวเอนหลังกับพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปมองตู้เก็บกล่องของขวัญที่ได้รับจากเทนต์ “ไม่แกะหรอก อยากให้ก็ให้ไปดิ ใครอยากได้กัน” เธอไม่ได้ร้องขอให้เขาทำตามสัญญา และไม่ต้องการของขวัญสักชิ้นจากเขา

วันต่อมา

ร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเดินลงมาจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าสะพายคู่ใจ เธอถอนหายใจพรืดใหญ่แล้วก้าวเท้าลงจากบันไดขั้นสุดท้าย

“เทนต์”

“วันนี้นายใหญ่ให้ผมไปส่งคุณหนูที่มหา’ลัยครับ”

“ให้คนอื่นไปส่งก็ได้” เธอหลุบตามองพื้นแล้วเดินผ่านเขามา

“นายสั่งเอาไว้ ผมไม่กล้าขัดคำสั่ง”

“โอเคค่ะ ถ้ามันเป็นคำสั่งที่ขัดไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

“…”

“งั้นพิ้งค์จะขับรถไปเอง”

“ไม่ได้ครับ มันอันตราย”

“แต่พิ้งค์โตพอที่จะทำอะไรเองได้แล้วนะ ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย”

“งั้นให้ผมขับ” สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องยอมอ่อนข้อให้เขาจนได้ เทนต์เดินไปหยิบกุญแจรถแล้วเดินลงไปรอหญิงสาวที่หน้าบ้าน ขณะที่คนตัวเล็กกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“น่ารำคาญ!”

มหา’ลัย

สามหนุ่มเดินตะเล็ดเตร็ดเตร่มาจนถึงโต๊ะที่ประจำแต่จังหวะจะนั่งลงกลับมีรถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดเทียบฟุตพาทตรงหน้า คนที่เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วก้าวออกมาจากรถคือพิ้งค์

“อ้าว ไงได้นั่งรถคันนี้มา” วอร์เป็นคนถามก่อน ไออุ่นพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนส่วนโฮปมัวแต่จ้องคนขับจึงไม่ได้หันมาสนใจสนทนากับเพื่อน

“ป๊าไม่อยู่เลยอยากนั่งรถคันใหม่มาเรียน” เธอตอบเสียงหน่าย ระหว่างนั่งรถมามหา’ลัย ภายในรถก็เงียบเฉียบจนน่าอึดอัด

“นั่นพี่เทนต์ปะ?” โฮปหันมาถามพิ้งค์พร้อมทั้งชี้ไปที่รถยนต์ซึ่งกำลังเคลื่อนตัวออกไป พิ้งค์ไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่พยักหน้าให้เป็นคำตอบ เธอมองรถที่เคลื่อนตัวออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “อย่าบอกนะว่าทะเลาะกันอีกแล้ว ดูทำหน้าเข้า”

“เปล่า แค่เบื่อ”

“ไอ้เบื่อที่ว่านี่เบื่อพี่เทนต์คนเดียวไหม เห็นบอกว่าเบื่อ ๆ ตอนพี่เทนต์มาส่ง มารับตลอดเลย” วอร์ตั้งข้อสงสัยและหรี่ตาจับผิดพิ้งค์แต่เธอไม่แสดงอาการผิดสังเกตเลย “ก็น่าจะเป็นเรื่องอื่น” วอร์เปลี่ยนเรื่องแล้วหยิบอมยิ้มให้พิ้งค์หนึ่งอัน

“ไม่เอา เดี๋ยวฟันผุ”

“จะได้อารมณ์ดีไง กิน ๆ ไปเถอะ” พิ้งค์พยักหน้าหงึก ๆ แล้วแกะอมยิ้มกินไปพลางหันไปมองใต้ถุนอาคารซึ่งรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้

“สวัสดีครับคนสวย”

“มาอีกแล้วเหรอ” หญิงสาวมองใบหน้าของคนที่ทักทายผ่านสีหน้าไร้ความรู้สึก อลินรุ่นพี่ปีสามที่ตามตื๊อตามจีบเธอ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะจีบทั้งที่ถูกสามยอดกุมารเล่นงานไปหลายครั้งแล้ว แต่เหมือนเขาจะยิ่งชอบและท้าทายอำนาจสามยอดกุมารไม่เลิก

“เห็นหน้าพี่เหมือนเห็นผีเลยนะหนูพิ้งค์”

“พิ้งค์ไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อนั้น ถ้าไม่สนิท” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่เพียงแต่ไม่สนใจแต่กลับไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตาเลย นอกเสียจากผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาหาตอนนี้ เพียงกลิ่นน้ำหอมที่ลอยมาตามสายลมพัดผ่านเธอก็จำได้ว่านั่นคือเทนต์ พิ้งค์หันไปมองลูกน้องผ่านรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“คุณหนูลืมหูฟังไว้ในรถครับ” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับยื่นหูฟังให้หญิงสาว โฮปที่กำลังหรี่ตามองอย่างจับผิดก็เอ่ยถามขึ้น

“นี่พี่เทนต์ใส่ใจเพื่อนผมมากเลยนะครับ ไม่เสียแรงที่ป๊าแฟรงค์ส่งมาให้ดูแลพิ้งค์ของเรา”

“…” มือขวาคนสนิทมาเฟียไม่ได้หันไปมองโฮปที่เอ่ยชมเขาตรง ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม แม้ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้เขาก็พอเดาสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ได้ กลุ่มรุ่นพี่หันมาจ้องหน้าเทนต์เขม็งแล้วเดินออกไปทันที

“เฮ้อ!” หญิงสาวทรุดนั่งลงที่เดิม ปรายตามองลูกน้องหนุ่มที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ “จะมาเรียนด้วยกันเหรอ ถึงยังไม่กลับไปสักที”

“ครับ”

“ปากร้ายนักนะตัวเล็ก” โฮปยื่นมือมาบีบแก้มเพื่อนรักอย่างหยอกล้อแต่ทว่าโฮปกลับถูกมองด้วยสายตาดุดันจากคนที่กำลังจะหันหลังเดินออกไป ชายหนุ่มชะงักค้างแล้วรีบชักมือกลับมาเมื่อตนเผลอสบตากับเขา “น่ากลัว”

“อะไรของมึง” ไออุ่นถามเพื่อนหน้าเครียด จู่ ๆ โฮปบอกน่ากลัวแล้วยังมองตามหลังเทนต์ไม่ยอมละสายตาอีก

“ก็พี่เทนต์มองกูเมื่อกี้ไง ไม่เห็นเหรอ”

“ไม่”

“เขามองแบบไหน” พิ้งค์กอดอกถามพลางหันไปมองคนที่เดินออกไปแล้ว ก่อนจะดึงสายตากลับมามองโฮป

“ก็ทำแบบนี้” ชายหนุ่มทำหน้าขรึมแล้วทำตาดุดันเลียนแบบเทนต์ให้เพื่อน ๆ ดู ทว่าพวกเขากลับขำพรืดใหญ่แถมยังส่ายหัวไปมาเบา ๆ

“ไร้สาระ” วอร์ยิ้มขบขันยกมือขึ้นมาผลักศีรษะเพื่อนเบา ๆ “เอาเวลาไปทำงานส่งอาจารย์เหอะมึงอะ จะได้เอฟมาแดกกันยกกลุ่มอยู่แล้ว”

“เออ…ทำอยู่เนี่ย”

“รีบเลยนะ ส่วนของพิ้งค์ทำเสร็จแล้ว” ไม่ว่าเปล่าเธอยังส่งงานที่ทำเสร็จให้เพื่อนดู ทุกคนเกาหัวแกรก ๆ แล้วรีบทำในส่วยของตัวเองอย่างขะมักเขม้นโดยมีพิ้งค์นั่งฮัมเพลงกดดันอีกทีหนึ่ง