บทที่ 2

บทที่ 2

17:00

พิ้งค์เดินโงนเงนเข้ามาในบ้านพร้อมกับปิดปากหาวหวอด ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าสองเท้าต้องหยุดชะงักกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

“เที่ยวไหนมาอีก แม่ได้ข่าวว่าลูกเลิกคลาสเร็วกว่าทุกวันนะ” พราวดาวกดเสียงต่ำถามลูกสาวที่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ขณะเดียวกันผู้เป็นพ่อก็เดินเข้ามาโอบไหล่ลูกสาวไว้

“หม่าม้าทำหน้าเครียดมากเดี๋ยวริ้วรอยขึ้นนะ” แฟรงค์เย้าหยอกภรรยาเพื่อเบี่ยงความสนใจของพราวดาวมาที่ตัวเอง

“กองหนุนมาแล้วนี่ แม่ไม่ดุแล้วก็ได้” เมื่อแม่ทำท่าจะงอนเธอจึงรีบเดินไปกอดเอวแม่ไว้

“โอ๋..ไม่งอนหนูนะคะ หนูแค่ไปเที่ยวเล่นกับพวกสามผู้พิทักษ์มาเอง”

“โฮป วอร์ ไออุ่นน่ะเหรอ” แฟรงค์เลิกคิ้วถามลูกสาว

“ใช่ค่ะ พวกเขาดูแลหนูดีมาก ๆ เลยนะคะ”

“อืม ป๊าไว้ใจสามคนนั้น” แฟรงค์ลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู นัยน์ตาดุดันฉาบด้วยความอ่อนโยนในยามที่จดจ้องใบหน้าจิ้มลิ้ม “ไปพักเถอะ เดี๋ยวป๊าเคลียร์กับหม่าม้าหนูเอง”

“ค่ะ” หญิงสาวขยิบตาส่งสัญญาณให้ผู้เป็นพ่อแล้วจึงรีบเดินออกมาจากตรงนั้น จังหวะที่จะก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดขั้นแรกหางตากลับเหลือบเห็นเทนต์ที่กำลังเดินมาทางนี้เธอจึงหันหน้าไปมองเขา “โฮปบอกว่าเทนต์มองเขาด้วยสายตาดุ ๆ ทำแบบนั้นกับเพื่อนพิ้งค์ทำไม” หญิงสาวกอดอกถาม

“ผมก็มองทั่วไป ไม่ได้เจาะจงมองแต่คุณโฮปคนเดียว”

“ไม่จริง”

“…” ชายหนุ่มตวัดสายตามองคนตรงหน้าแล้วเดินผ่านเธอไป ทว่ากลับถูกดึงมือไว้

“ยังไม่ตอบหนูเลยนะ”

“ต้องการคำตอบจากผมทั้งที่เชื่อสนิทแล้วว่ามันเป็นแบบนั้น? ไร้สาระ” เขาปัดมือเธอออกแล้วหันมามองหน้าพิ้งค์ตรง ๆ “ผมไม่มีเวลาเล่นกับเด็กหรอกนะครับ”

“คำก็เด็กสองคำก็เด็ก เด็กก็มีความรู้สึกเหมือนกันนะ คนที่ไร้สาระคือคนแก่นั่นแหละ คนแก่บ้า!” เธอพ่นคำหยาบใส่เขาแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้าน เทนต์ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วรีบไปทำงาน

เที่ยงคืนกว่า ๆ พิ้งค์เดินลงมาจากบ้านหมายจะเดินไปเปิดรถเอาเอกสารที่ลืมไว้ในนั้น แต่เพียงเท้าเธอแตะพื้นหน้าบ้านบอดี้การ์ดคนอื่นก็เดินเข้ามาล้อมไว้ หนึ่งในนั้นคือเทนต์ที่กำลังสั่งงานลูกน้องก่อนที่เขาจะเข้าไปพักผ่อนในบ้าน

“ดึกขนาดนี้จะไปไหนครับ” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามคนที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่

“เกี่ยวอะไรกับเทนต์”

“ดึกแล้ว ลงมาในสภาพแบบนี้คงไม่เหมาะ”

“แล้ว...” หญิงสาวชะงักค้างกับการกระทำต่อมาของเจ้าของคำพูดนั้น เสื้อสูทแขนยาวสีดำคลุมลงที่ไหล่เธอ กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ เคล้ากับกลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ลอยมาตามลม พิ้งค์ตัดสินใจหันหน้ามามองเเจ้าของแววตาดุดัน เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรง ๆ

“สิ่งนี้คืออะไร” เธอเหลือบตามองเสื้อที่ชายหนุ่มถอดมาคลุมให้

“เอาปิดไว้ดีกว่า ใส่ชุดแบบนี้ลงมาข้างล่างคนเดียวมันไม่เหมาะ”

“จะบอกว่าหวงหนูเหรอ”

“…” เทนต์ปิดปากเงียบแล้วเดินผ่านหน้าพิ้งค์ไปที่โรงจอดรถ เขาหยิบกุญแจไปเปิดรถพร้อมกับหันมามองหญิงสาว “เอกสารอยู่ตรงไหน”

“รู้ได้ไงว่าพิ้งค์มาเอาเอกสาร”

“เอกสารอยู่ตรงไหน” เทนต์กดเสียงต่ำถาม

“เบาะหลัง ในซองสีน้ำตาล” เขาเปิดประตูรถแล้วก้มลงไปหยิบซองเอกสารให้เธอ ตอนก้มลงไปพิ้งค์กลับเห็นโทรศัพท์มือถือที่เทนต์เอาใส่กระเป๋ากางเกงด้านหลังไว้พอดี เธอจึงถือวิสาสะหยิบโทรสัพท์มือถือเขาออกมา

“นั่นคิดจะทำอะไรครับ”

“ไหนดูหน่อยว่าเทนต์บันทึกเบอร์หนูว่ายังไง” ว่าจบก็เลื่อนหน้าจอหารายชื่อจนเจอ และเขาบันทึกชื่อเธอไว้ว่า ‘คุณหนูพิ้งค์’ “เชยมากนะ คุณหนูพิ้งค์มันดูห่างเหินไป” ระหว่างที่พูดเทนต์ก็ไม่ละความพยายามที่จะแย่งโทรศัพท์จากมือพิ้งค์มา เธอก้มตัวหลบเขาจนในที่สุดก็พิมพ์ชื่อใหม่และบันทึกเสร็จ

“ทำอะไรครับ”

“อ๊ะ!” ร่างเล็กถูกรวบไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นไปนั่งท้ายรถโดยที่เทนต์ยืนอยู่ตรงกลางหว่างขาด้วยท่าทางล่อแหลม “ทะ..ทำอะไร” เธอเอ่ยถามพร้อมกับเสสายตามองทางอื่น หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้าจนในที่สุดเทนต์ก็ได้โทรศัพท์คืน

“จุ้นจ้าน”

“ไม่รู้แหละ หนูชอบชื่นนี้ห้ามลบด้วยนะ ถ้าเห็นว่าลบหนูโกรธจริง ๆ”

“Baby?”

“ค่ะ Baby ของเทนต์” ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจแล้วอุ้มเธอลงจากท้ายรถ “ห้ามลบนะ โกรธจริงนะ” ก่อนจะถือเอกสารเดินจากไปเธอก็ไม่ลืมขู่เขาฟ่อราวกับลูกแมวน้อย พอพิ้งค์กลับขึ้นบ้านแล้วเขาค่อยยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่ออีก มุมปากหนายกยิ้มอย่างผิวเผิน

“จุ้น!” เทนต์ปิดหน้าจอแล้วเดินออกมาจากโรงจอดรถ ระหว่างทางกลับไปที่ห้องพักซึ่งอยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังใหญ่ เขาหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองไปที่หน้าต่างห้องหญิงสาว คนตัวเล็กรีบหลบสายตาเขาและดึงผ้าม่านปิดหน้าต่าง

“คนบ้า ชอบทำให้งอนแล้วก็มาทำให้ใจสั่น” การกระทำเมื่อครู่ที่อยู่ในโรงจอดรถ ยอมรับว่ามีผลต่อการเต้นของหัวใจมาก ถึงตอนนี้จะไม่ได้สบตากับเทนต์ตรง ๆ แต่ใจก็ยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ “คอยดูนะ ถ้าเปลี่ยนชื่อเราเมื่อไหร่จะโกรธไปสามวันเจ็ดวันเลย!” ไม่ว่าเปล่าเธอยังคลี่ผ้าม่านและมองลงไปข้างล่าง เมื่อไม่เห็นเทนต์ยืนอยู่แล้วเธอค่อยกล้าเปิดผ้าม่านออกกว้างโดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มยืนดูอยู่อีกมุมหนึ่งซึ่งมีเพียงเทนต์เท่านั้นที่สามารถมองเห็นคนที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงได้ฝ่ายเดียว

เช้าวันต่อมา

“วันนี้เราขับรถคันนี้ไปดีไหม” เสียงหวานเอ่ยบอกลูกน้องหนุ่มที่เพิ่งเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง เทนต์จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มแล้วพยักหน้ารับ เขากลับไปเอากุญแจรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูให้หญิงสาว แต่พิ้งค์กลับเปิดประตูด้านหน้าก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปนั่งเบาะที่นั่งข้างคนขับ “ยืนทำหน้าแบบนั้นทำไม หนูมีเรียนเช้านะ เข้าเรียนสายเทนต์รับผิดชอบไหวเหรอ” รอยยิ้มที่มาพร้อมแววตาซุกซนนั้นเขาไม่อาจเดาทางเธอได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

พอเปิดประตูเข้ามานั่งประจำที่คนขับแล้วมือเรียวบางก็เลื่อนมาจับประสานกับมือเขา

“ทำอะไรครับ”

“แค่จับมือเอง จับไม่ได้เหรอ”

“มันไม่เหมาะ”

“เนี่ยแหละ เหมาะสุดแล้วค่ะ อีกอย่างมือข้างนี้เทนต์ก็ว่างอยู่พอดีนี่นะ จับมือพิ้งค์ไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่…หรือหวงตัวเหรอ” ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มอย่างพอใจที่ชายหนุ่มไม่ขัดขืนแม้จะเห็นเขาลอบทำท่าทางเหนื่อยใจใส่แต่เธอไม่เก็บเอามาใส่ใจ

เทนต์ขับรถออกมาจากบ้านโดยมือข้างซ้ายเขาถูกมือเรียวบางจับกุมไว้ตลอด

“ทำอะไรครับ” เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อหันมาเห็นเธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาคล้ายจะถ่ายรูป

“ถ่ายรูปเก็บไว้ค่ะ เก็บไว้ดูคนเดียว” ประโยคสุดท้ายเธอเงยหน้าบอกเขาเสียงดังฟังชัด พอได้ฟังแบบนั้นเขาจึงไม่คิดห้ามและขับรถต่อจนมาถึงมหา’ลัย “อยากได้กำลังใจก่อนเข้าเรียนจัง”

“ตั้งใจเรียนครับ จะได้ช่วยนายใหญ่ทำงาน"

“พูดแบบนี้หมดกำลังใจเลยนะ”

“…” มือขวามาเฟียละสายตาจากกลุ่มเพื่อนเธอหันมาจ้องมองเจ้าของดวงตากลมโตที่จ้องมองด้วยความกดดันที่อยากได้กำลังใจจากเขา

“ทำแบบนี้เป็นไหมคุณมาเฟีย"

“ทำแบบไหน” จู่ ๆ คนตัวเล็กก็ยกมือข้างซ้ายที่เพิ่งผละออกจากกันขึ้นไปวางบนศีรษะตัวเอง “ตั้งใจเรียนนะครับเบบี๋ ทำแบบนี้อะ” เทนต์ถอนหายใจแล้วชักมือกลับ

“ไปเรียนได้แล้วครับ"

“ไม่ทำเหรอ นิดหน่อยก็ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ครับ”

“โอเค แต่วันนี้ก็คุ้มแล้วแหละ” ได้จับมือกับเขาวันนี้ก็พอหักลบกันได้ ถ้าเขาจะไม่ทำตามสิ่งที่เธอขอก็พอให้อภัยได้นิดหน่อย พิ้งค์เปิดประตูก้าวลงจากรถแล้วรีบเดินไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ริมฟุตพาท

“ไมมาเช้าจัง เรามีเรียนตอนสิบโมงไม่ใช่เหรอ” โฮปเลิกคิ้วถามพลางหันมองเทนต์ที่ีกำลังขับรถออกไป

“อยากมากินข้าวที่โรงอาหารกับพวกแก วันนี้เราเลี้ยงเอง"

“อารมณ์ดีแฮะ” ไออุ่นส่ายหน้าอย่างยิ้ม ๆ ก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินตรงไปยังโรงอาหาร

“หึ! จุ้นจ้าน” เขามองออกตั้งแต่เธอให้เปลี่ยนรถเมื่อเช้าแล้ว แผนแค่นี้ทำไมเขาจะดูไม่ออก