Prologue

LIMANG TAON. 

 Ganoon katagal ang inaksaya ni Selene Flores sa lalaking akala niya ay magiging forever niya.

 Pero sa gabing 'yon na dapat ay ipagdiriwang nila ang fifth anniversary nila—nalaman niyang limang taon lang pala siyang nag-aksaya ng oras.

 Nakatayo si Selene sa harap ng pinto ng condo ni Tristan, hawak pa niya 'yung paper bag na puno ng surprise. May wine, may pagkain na paborito nito, at may maliit na box na naglalaman ng limited edition cufflinks na matagal na niyang pinagipunan at yung binili niyang lingerie.

 Akala niya, ngayong gabi, mag-propose na si Tristan.

 Limang taon na sila. Tangina, sobrang tagal na noon. Lahat ng kakilala nila, either kasal na o nag-propose na. Sila lang ni Tristan ang parang stuck sa limbo. Boyfriend-girlfriend lang. Walang usad.

 Pero okay lang daw, sabi niya sa sarili niya. Mahal naman niya si Tristan eh. Mahal naman niya siya.

 O baka sadyang tanga lang siya.

 Binuksan niya 'yung pinto gamit ang spare key niya. Tahimik siya pumasok kasi gusto niya talagang surprise. Imagine niya, makikita ni Tristan 'yung effort niya, tapos kikiligin, tapos...

 Narinig niya 'yung ingay mula sa living room.

 Una, akala niya TV lang 'yun. Siguro nanonood ng something si Tristan. Pero habang papalapit siya, mas lumilinaw 'yung tunog.

 Ungol.

 Daing.

 'Yung tipong... 'yung tipong hindi mo dapat maririnig sa TV.

 Napatigil si Selene sa gilid ng hallway. Parang may kumulo sa dibdib niya. Parang alam na niya kung ano 'yung makikita niya, pero ayaw pa ring maniwala ng utak niya.

 ‘Please, hindi 'to 'yun’, sabi niya sa sarili. ‘Please, please, please—’

 Pero nung sumilip siya at nakita niya 'yung living room...

 Nahulog 'yung paper bag na hawak niya.

 CRASH.

 'Yung wine bottle, nabasag sa marble floor. Red wine everywhere. Pero mas red flag pa 'yung nakita niya sa couch.

 Si Tristan.

 At si Ashley.

 Naka-hubad.

 Naka-patong si Ashley sa boyfriend niya, tangina. Naka-patong si Ashley kay Tristan, mga mukha nila halos magkadikit, mga katawan nila magkasama, at—

 Fuck.

 Fuck, fuck, fuck.

 Napatingin silang dalawa kay Selene. Nanlaki 'yung mga mata ni Ashley. Sumigaw siya, sabay takip ng throw blanket sa katawan niya. 'Yung blanket na binigay ni Selene kay Tristan last Christmas.

 Tangina talaga.

 Si Tristan, tumayo. Naka-hubad pa rin. Walang kahihiyan. Nag-panic lang ng kaunti, pero mas mukhang...

 Mukhang inis siya.

 Inis na nadisturbo sa ginagawa nila.

 "Selene—" sabi ni Tristan, tapos naglakad papunta sa kaniya.

 Pero umurong si Selene. Hindi niya kayang tingnan si Tristan nang diretso. Kasi alam niya, kapag tiningnan niya, iiyak siya. At ayaw niya. Ayaw niyang makita ni Tristan na nasasaktan siya.

 Kasi tangina, sobrang sakit.

 "Baby, wait!" sigaw ni Tristan. "It's not what it looks like!"

 Napatigil si Selene. Hindi dahil naniwala siya.

 Kundi dahil natawa siya.

 Natawa siya kasi tangina, gano'n ba talaga? Gano'n ba ka-cliché ang buhay niya? Parang pelikula lang? Parang sa story lang na binabasa niya?

 ‘It's not what it looks like.’

 Bitch, huwag nga siya.

 Nakita niya. Nakita niya lahat.

 Kaya tumalikod na si Selene. Naglakad siya pabalik sa pinto. Iniwan niya 'yung basag na wine bottle, 'yung pagkain, 'yung cufflinks. Iniwan niya 'yung lahat.

 Kasama na si Tristan.

 "Sel, please! Let me explain!" sumigaw ulit si Tristan sa likod niya.

 Pero hindi na siya lumingon.

 Lumabas si Selene ng condo. Sinara niya nang malakas ang pinto. Tapos naglakad siya papuntang elevator nang mabilis, kasi parang konting segundo na lang, babagsak na siya.

 Pagpindot niya ng button, nanginginig 'yung kamay niya.

 Pagbukas ng elevator, blurred na 'yung paningin niya.

 Pagpasok niya, pumatak na 'yung luha.

 Tangina.

 Limang taon.

 Limang taon na binigay lahat kay Tristan. 'Yung oras niya, 'yung effort niya, 'yung tiwala niya. Limang taon niya dinefend si Tristan sa mga kaibigan niya na sinasabing babaero 'yung lalaki, na hindi siya magiging faithful.

 Limang taon niya sinabihan ang sarili niya na, "No, si Tristan, special. Si Tristan, magbabago para sa akin."

 Pero gago lang pala siya.

 Pagdating niya sa parking lot, tumakbo siya papunta sa kotse niya. Sumakay, lock agad ng pimto, saka niya hinayaang lumabas lahat.

 Umiyak si Selene nang malakas. 'Yung tipong halos hindi na siya makahinga. 'Yung tipong parang gusto niyang mamatay sa sakit.

 Pero hindi.

 Kasi mas galit pa siya kaysa nasasaktan.

 Galit kay Tristan na niloko siya. Galit kay Ashley na kinabet siya. Pero mas galit siya sa sarili niya.

 Kasi bakit? Bakit hinayaan niya? Bakit pinilit niya pa ring maniwala?

 Alam naman niya. Alam niya naman na may mga babae si Tristan. Marami. Ilang beses na niya nahuli. Pero pinipatawad niya. Paulit-ulit. Kasi sabi niya sa sarili niya, "Mahal niya ako. Magbabago siya."

 Pero hindi.

 Hindi nga.

 Ilang minuto siyang umiiyak sa loob ng kotse bago niya napansin ang phone niya. Tumutunog. Ilang missed calls na.

 Tristan.

 Ashley.

 Mika.

 'Yung ibang kaibigan.

 Pinindot ni Selene 'yung power button. Saka in-Off. Ayaw niyang pakialaman siya ngayon.

 Nag-start siya ng kotse. Nagdrive. Walang patutunguhan. Basta gusto niya lang lumayo.

 Dumaan siya sa EDSA. Sa Makati. Sa BGC. Ang daming tao. Ang daming kotse. Lahat sila, parang normal lang ang buhay. Parang walang problema.

 Inggit siya.

 Nag-stop siya sa red light, tapos nakita niya 'yung sign sa kanan.

 **Eclipse.**

 'Yung club na palagi niyang nadadaanan pero hindi niya kailanman pinasok. Kasi ano, expensive. Sosyal. Hindi klase ng lugar papasukin niya.

 Pero ngayong gabi...

 Ngayong gabi, wala siyang pakialam.

 Gusto niya lang makalimot. Gusto niyang lunurin ang sarili niya sa alak. Gusto niyang maging ibang tao. 'Yung tipong hindi 'yung Selene na good girl, 'yung Selene na palaging mauunawain, 'yung Selene na palaging talo.

 Gusto niya maging 'yung Selene na walang pakialam sa kahit sino. Kaya pumasok siya.