Se connecterPOV: Rosanna Ysabelle CortezMay mga araw na gusto kong sisihin ang tadhana.At may mga araw namang gusto kong sisihin si Leandro Montemayor.Ngayong araw?Pareho."Mananatili ka rito."Napatingin ako kay Leandro na tila hindi ko narinig nang maayos ang sinabi niya."Excuse me?"Tahimik siyang nakatayo sa harap ko, parehong kamay nakalagay sa bulsa ng itim niyang pantalon. Walang bakas ng biro sa mukha niya."Nasa panganib ka pa rin.""At?""At dito ka muna."Napatingin ako sa malawak na mansion.Napakalaki.Napakatahimik.At higit sa lahat...Napakalapit kay Leandro."No.""Rosanna.""No.""Makinig ka muna.""Narinig ko na.""Then understand."Napairap ako."Leandro, hindi ako bata.""Alam ko.""May sarili akong bahay.""Alam ko.""May pamilya ako.""Alam ko.""May mga kaibigan ako.""Alam ko rin.""Kung ganoon, bakit kailangan kong dito tumira?"Lumapit siya nang isang hakbang."Dahil may mga taong gustong gamitin ka para makarating sa akin."Natahimik ako.Hindi ko alam kung bakit,
POV: Rosanna Ysabelle CortezHindi ko kailanman naisip na darating ang araw na mapipilitan akong tumira sa isang lugar na pag-aari ng pamilya Montemayor.Mas lalong hindi ko naisip na ang taong kasama ko roon ay ang lalaking ilang taon kong iniiwasan.Si Leandro Oliver Montemayor.Ang lalaking dati kong kinaiinisan.Ang lalaking minsang sumira sa pride ko.At ngayon...Ang lalaking sinasabing siya lamang ang makakatiyak na ligtas ako.Napatingin ako sa malaking gate habang unti-unting pumapasok ang sasakyan.Napapalibutan ng matataas na puno ang property. Malayo ito sa sentro ng lungsod, tahimik at halos walang ibang bahay sa paligid. May mataas na bakod, security cameras, at mga tauhang nakapuwesto sa iba't ibang bahagi ng lugar.Hindi ito ordinaryong vacation house.Para itong isang fortress."Seriously?"Napabuntong-hininga ako.Nasa tabi ko si Leandro, tahimik na nakatingin sa labas ng bintana."Temporary lang.""Temporary?""Hanggang mawala ang banta."Napalingon ako sa kanya."A
POV: ROSANNA YSABELLE CORTEZMay mga tanong na mas mabuting hindi na itanong.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko simula nang mapansin kong may ibang mukha si Leandro kapag akala niyang walang nakakakita.Hindi siya simpleng negosyante.Hindi lamang siya tagapagmana.May isang bagay sa likod ng malamig niyang mga mata na hindi ko maipaliwanag.At habang mas matagal ko siyang nakakasama, mas lalo kong nararamdaman na may bahagi ng buhay niya na pilit niyang itinatago sa akin.Ang problema?Mas lalo ko iyong gustong malaman."Rosanna."Napalingon ako.Nakatayo si Leandro sa likuran ko.Hindi ko namalayang pumasok siya sa library.Mabilis kong isinara ang folder na hawak ko."Anong ginagawa mo rito?""Mas magandang tanong," sagot niya, "ano ang ginagawa mo?""Wala."Tumingin siya sa folder na nasa mesa."Sigurado ka?""Oo."Lumapit siya.Isa.Dalawa.Tatlong hakbang.Hanggang sa nasa harapan ko na siya.Hindi ko maiwasang mapansin ang seryosong ekspresyon niya."Ano'ng hinaha
POV: Rosanna Ysabelle Cortez May mga bagay na mas mabuting manatiling lihim. Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang nakaupo ako sa likod ng sasakyan ni Leandro. Tahimik ang buong biyahe. Mula nang mangyari ang mga kakaibang insidente sa paligid ko, hindi na ako pinapayagan ni Leandro na umalis nang walang security. Hindi ko gusto. Pero mas ayaw kong aminin na mas kampante ako kapag alam kong may mga taong nagbabantay. Nakatingin ako sa labas ng bintana. Hindi ko alam kung saan kami pupunta. "Leandro." "Hmm?" "Saan tayo?" "May kailangan lang akong puntahan." "At bakit kailangan kong sumama?" Hindi siya sumagot agad. Maya-maya, tumingin siya sa akin sa rearview mirror. "Dahil hindi kita iiwan mag-isa." Napairap ako. "Kontrolado mo talaga." "Kapag tungkol sa kaligtasan mo, oo." "Hindi kita bodyguard." "Alam ko." "At hindi mo rin ako pagmamay-ari." Nanatiling tahimik ang sasakyan. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita. "Hindi ko sinabi iyo
POV: ROSANNA YSABELLE CORTEZMay mga taong kahit anong gawin mong pag-iwas, lalong lumalapit sa buhay mo.At may mga taong kahit ilang beses mong sabihin sa sarili mong huwag mong pagkatiwalaan...Unti-unti pa ring nakakahanap ng paraan para mapasok ang puso mo.Si Leandro Oliver Montemayor ang parehong klase.At iyon ang kinaiinisan ko sa kanya.Hindi ko na alam kung kailan nagsimulang magbago ang tingin ko sa kanya.Dati, kapag nakita ko siya, ang unang pumapasok sa isip ko ay ang nakaraan.Ang mga salitang sinabi niya.Ang kahihiyang naramdaman ko.Ang pride kong nasaktan.Pero ngayon...May mga pagkakataong nakikita ko siya at ang unang naiisip ko ay—Bakit parang may tinatago siya?Hindi ko alam kung bakit ko iyon napapansin.Siguro dahil masyado ko na siyang nakikita.Sa mga party.Sa mga business gathering.Sa mga charity event.Minsan, kahit hindi naman siya imbitado sa isang lugar na pupuntahan ko, bigla siyang naroon.At higit sa lahat...Palaging may mga taong nakapaligid s
POV: ROSANNA YSABELLE CORTEZ May mga taong hindi mo kailangang kilalanin nang matagal para husgahan. At isa si Leandro Oliver Montemayor sa mga taong iyon. Para sa akin, matagal nang malinaw kung sino siya. Mayabang. Malamig. Kontrolado. At higit sa lahat, isang lalaking hindi marunong umamin kapag siya ang mali. Iyon ang Leandro na nakilala ko. Iyon ang Leandro na kinamuhian ko. Ngunit nitong mga nakaraang araw, unti-unti kong nakikita ang isang bahagi niya na hindi ko kailanman napansin noon. At iyon ang nakakatakot. Dahil habang mas nakikilala ko siya... Mas nahihirapan akong patunayan sa sarili kong wala siyang magandang katangian. "Rosie!" Napalingon ako kay Bianca habang naglalakad kami sa loob ng isang exclusive shopping district. "Anong bibilhin natin?" "Regalo para kay Mommy." "Birthday niya?" Tumango ako. "Next week." Habang naglalakad kami, napansin kong may isang lalaki sa kabilang bahagi ng kalye na ilang beses nang tumitingin sa amin. Hindi ko iyon







