All Chapters of Call You Mine by Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 3): Chapter 1 - Chapter 10

May mga salitang kahit ilang taon na ang lumipas, nananatili pa ring sariwa sa isip. Mga salitang minsang binitawan nang walang pag-iisip, ngunit iniwan sa akin ang sakit na hindi madaling burahin. Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang tono ng kanyang boses, ang mga matang walang pakialam, at ang mga salitang tumama sa aking pagkatao. Maaaring para sa kanya, isa lamang iyong simpleng sandali na matagal nang nakalimutan. Pero para sa akin, iyon ang araw na natutunan kong hindi lahat ng sugat ay nakikita. At kahit ngumiti ako ngayon, may bahagi sa aking puso na hindi pa rin nakakalimot. May mga salitang mabilis lamang binibitawan, pero mabagal na namamatay sa isip ng taong nakarinig nito. Isang salita lang ay sapat nang baguhin ang paraan ng pagtingin mo sa sarili. Isang pangungusap ang maaaring maging dahilan para pagdudahan mo ang iyong ganda, halaga, at kakayahan. Para sa iba, simpleng biro lamang iyon. Pero para sa akin, naging sugat iyon na matagal kong itinago. Hindi ko naka

POV: Leandro Oliver Montemayor Hindi ako sanay na may taong tumitingin sa akin na parang isa akong salot. Karamihan ay umiiwas, gumagalang, o pilit na naghahanap ng paraan para mapalapit sa akin. Pero si Rosanna? Para bang bawat paghinga ko ay isa nang kasalanan. Hindi ko maintindihan kung saan nagmumula ang ganoon katinding galit niya. Karamihan sa mga nakakasalamuha ko ay magalang. Ang iba ay natatakot. “Napansin ko lang, parang weird. Hindi kasama si Severino,” saad ko habang napapailing. Natawa kaming lahat. Simula nang makilala niya ang babaeng taga-probinsya, bigla siyang nanahimik. Dati, siya ang pinakamaingay sa grupo. Ngayon, parang nawawala ang mundo niya kapag naroon ang babae. Halatang patay na patay. Hindi ko maiwasang mapangiti. Mukhang ako naman ang susunod na magiging biktima. Ang iba naman ay pilit na gustong mapalapit. Sanay na akong sinusundan ng mga tingin, hinahangaan, at nilalapitan ng mga taong may sariling pakay. Pero si Rosanna? Kabaligtaran siya ng

POV: Leandro Oliver MontemayorHindi ako sanay na binabalewala. Tumingin ako sa paligid, ngunit hindi ko nakita si Severino kasama ng grupo. Kumunot ang noo ko. May kakaibang katahimikan sa pagitan namin, na para bang may bagay silang pinag-uusapan na ayaw nilang ipaalam sa akin. Hindi ako sanay sa ganoon. Sa mundo ko, ako ang unang nakakaalam ng lahat—at hindi ako papayag na manatiling clueless.Sa mundo ng negosyo, kapag may gusto akong makuha, pinagpaplanuhan ko iyon hanggang sa maging akin.Sa mundo ni Leandro, walang puwang ang pagkatalo. Kapag may gusto siya, ginagawa niya ang lahat upang makuha iyon. Ngunit si Rosanna ay ibang klase ng hamon—hindi natatakot, hindi nagpapadala, at lalong hindi madaling mapasunod. Habang tinatanggap niya ang laro, hindi niya alam na ang babaeng nais lamang niyang mapaibig ay unti-unting magiging pinakamapanganib na kahinaan ng kanyang puso.Sa mundo ng mafia, hindi sapat ang tapang para manalo. Kailangan mong maging mas matalino kaysa sa kalaban

POV: Rosanna Ysabelle Cortez May mga pagkakataong pakiramdam ko ay may matang nakamasid sa bawat galaw ko. Kahit saan ako pumunta, parang may presensyang hindi ko makita pero ramdam ko. Kapag lumilingon ako, wala naman akong nakikita kundi mga taong abala sa kani-kanilang ginagawa. Yet somehow, I couldn't shake the feeling that someone was watching me. Sinubukan kong isipin na baka pagod lang ako o nag-o-overthink. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas lalo itong lumalakas. Every step, every place, every person I meet—parang may matang sumusunod sa akin. At ang pinakanakakatakot? Hindi ko alam kung sino ang nagmamasid. Hindi ko na alam kung ano talaga ang gusto niya sa akin. Every time he looks at me, parang may gusto siyang sabihin, pero pinipili niyang manahimik. Minsan, he annoys me on purpose. Minsan naman, tahimik siyang nag-aalala kapag may problema ako. Hindi ko maintindihan kung laro pa rin ba ito para sa kanya o may totoong nararamdaman na siya. Kung gusto niya

POV: Rosanna Ysabelle Cortez Minsan... Mas delikado ang taong hindi nagsasalita. Hindi dahil wala siyang sasabihin, kundi dahil mas marami siyang napapansin kaysa sa ipinapakita niya. Tahimik siyang nakikinig, nagmamasid, at iniipon sa isip ang bawat salita at kilos ng mga tao sa paligid niya. Hindi mo alam kung ano ang iniisip niya, kung ano ang nararamdaman niya, o kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin. Minsan, ang katahimikan ay hindi kahinaan. It is patience. It is control. At kapag dumating ang tamang oras, hindi na niya kailangang magsalita para ipakita kung gaano kalalim ang galit, sakit, o paghihiganti na matagal niyang itinago. Tatlong araw na ang lumipas mula nang iligtas ako ni Leandro sa charity gala. Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari. I remember how he stood in front of me without hesitation, protecting me from the spilled wine. Simple lang iyon, pero somehow, it stayed with me. Hindi ko maintindihan kung bakit ko i