02: Divorce

"A-ayaw kong mag-alala ka kaya ayaw kong sabihin sayo..." kinakabahang sabi ko ngunit nanatili lang ang malamig niyang titig sa akin.

"Don't lie to me, woman. You're not sick. Your temperature is normal. And, do you think I can't tell when you're lying?" He said seriously.

Nanlamig ako. Kahit na nakabukas ang aircon dito sa kusina ay para akong pagpapawisan sa titig niya.

Gosh! Hinawakan niya nga pala ang noo ko kanina!

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. My ghad, what should I do? I'm really terrible at lying!

"I-I, i-it's a secret!" Nauutal kong sabi.

Nanliit ang mga mata niya.

"Our anniversary is next week and I-I want to surprise you! I asked for help kina Manang and told them not to tell you, b-but now you already know..." Sabi ko. I tried so hard na huwag mautal and made it sound like I'm telling the truth.

His face hardened with my lie.

Bumaba ang kaniyang tingin sa kaniyang pagkain at nagsimula nang magsandok ng pagkain.

"You don't need to do that." Malamig niyang sabi at inilagay sa plato ko ang sinandok niyang kanin.

Kumunot ang aking noo.

"W-why?" Tanong ko.

Tumigil siya sa pagsasandok sa plato ko at seyosong sinalubong ang aking tingin.

"We're getting a divorce." He said.

I froze.

Tama ba ang narinig ko?

"W-what?" Hindi makapaniwalang tanong ko.

"Erah is back. I don't need you anymore." He coldly said.

Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko. My chest tightened. Si Erah, hanggang ngayon, siya pa rin ang mahal niya.

"Y-you're kidding, right?" Mahinang sabi ko ngunit seryoso niya lamang akong tinitigan.

"No." He ruthlessly said.

Nanlumo ako.

Buntis ako. P-paano ang baby namin?

Bumaba ang aking kamay sa aking tiyan kasabay ng pangingilid ng mga luha ko ngunit pinigilan ko ang sarili kong umiyak.

He can't see me crying just because he chose the girl he really loves.

Bumaba ang kamay ko sa aking mga hita. Mahigpit kong pinisil ang mga ito para pigilan ang sarili ko sa pag-iyak.

Marahan akong tumango at mapait na ngumiti.

"O-okay. W-where's the divorce paper? I'm going to sign it now." Sabi ko. He looked at me coldly like he was reading my expression but I didn't hold back. I tried so hard to keep my emotions from showing and firm my calm face.

"I'm still working on it. I will send it to you later when it's done." Sabi niya na marahan kong ikinatango. Binaba ko ang aking tingin sa aking pagkain.

Parang gusto ko nang umiyak ngayon pa lang pero hindi ko kayang makita niya akong mahina.

"I will leave this house to your name. You can stay here after our divorce." Sabi niya na bahagya kong ikinatigil. Nilingon ko siya.

"No, you don't have to do that. This is your house before we even get married. I don't want this. I will move out." Mariing sabi ko.

"You can have this. This has been your house for almost three years." Sabi niya. Humigpit ang hawak ko sa aking kutsara.

I chuckled, "You don't have to do that, Zeke. Besides, I don't wanna live here when we're already done." Malamig kong sabi at saka tumayo na sa aking upuan.

"Wala na akong ganang kumain. I'm going upstairs." Sabi ko at mabilis siyang tinalikuran.

Narinig ko pang tinawag niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa. Ang kaninang mga luhang kanina ko pa pinipigilang tumulo ay hindi ko na nakayanang itago.

Pagdating ko sa kwarto ay mabilis akong tumakbo sa aming kama at doon ay napahagulhol na ako ng iyak.

Sa loob ng halos tatlong taon naming pagsasama ay hindi niya talaga ako minahal.

Hanggang ngayon, si Erah pa rin ang hinahanap niya. At ngayong nandito na ulit siya, hindi niya na ako kailangan pa!

Sa kakaiyak ay hindi ko na namalayang nakatulog na pala ako. Nagising lang ako nang maramdaman ko ang mumunting haplos sa aking pisngi.

Iminulat ko ang mga mata ko at bumungad sa akin si Ezekiel.

"I’m sorry, did I wake you up?" He said softly.

Mabilis akong napabalikwas, nang mapatingin ako sa labas ng bintana ay halos manlaki ang mga mata ko. It’s already dark outside!

Ilang oras akong tulog?

Kinusot ko ang mga mata bago ko muling hiarap si Ezekiel, “I’m sorry, medyo napahaba ang tulog ko…” Mahinang sabi ko sapat lang para marinig niya.

Tumango lang siya at saka tumayo sa kama. Doon ko lang napansin na nakasuot siya ng damit niya pang-opisina. Kumunot ang aking noo, did he just came from work?

“It’s alright. I had already prepared your dinner downstairs. You didn’t eat your lunch, you have to eat now.” Seryosong sabi niya habang inaayos ang necktie niya.

Did he cook for me? Hindi ko alam pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko pero nang makita kong ayusin niya ang kaniyang relo ay nanghina ako. Lalabas ba siya?

“Hindi ka ba sasabay sa akin magdinner? A-are you going out?” Marahang tanong ko. Pinilit kong itago sa boses ko ang pagkadismaya pero nautal pa rin ako.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko nang bahagya siyang natigilan sa tanong ko.

I want to eat with him…

Seryoso niya akong tinitigan na para bang binabasa niya ang mukha at nasa isip ko bago siya nagsalita.

“I’m going out to have dinner with Erah,” he said.

My heart sank.

Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig na yelo. Para akong sinampal ng reyalidad. It’s Erah, again. It’s always been her.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin sa kaniya nang maramdaman ko ang pag-init ng magkabilang gilid ng mga mata ko.

Marahan akong tumango, “O-okay, e-enjoy kayo.” Nauutal kong sabi kasabay ng pagpatak ng luha ko.

Muli kong kinagat ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang sarili ko sa paghikbi. Agad kong pinunasan ang luhang dumaloy sa pisngi ko.

Why did he even bother to cook for me?

Why does he still act like he cares for me?

What for? We’re already getting a divorce!

Binagsak ko ang katawan ko sa kama at muling nahiga. Ayoko nang makita pa siya! Pero habang tahimik akong umiiyak sa gilid ay biglang bumalikd ang sikmura ko ng maamoy ko ang pabangong palagi niyang ginagamit tuwing umaalis siya.

Mabilis akong napabangon sa kama at agad na tumakbo sa banyo para magsuka.

“Vhianne!” Baritong boses ni Ezekiel sa likod ko.