03: Perfume

Bumuhos ang luha ko habang nakaluhod na sumusuka sa toilet. Hindi ko na kaya pa ito, my stomach hurts and my emotions are overwhelming!

Nang bahagya akong matigil sa pagsusuka ay napahagulhol ako sa iyak pero wala pang ilang segundo ay bumaliktad ulit ang sikmura ko ng maamoy ko si Ezekiel sa likod ko.

Fuck!

Muli kong hinarap ang toilet para muling dumuwal. Sa gilid nang nanlalabo kong mata dahil sa luha ay nakita kong lumuhod siya sa tabi ko pero hindi niya pa ako nahahawakan ay agad ko na siyang itinulak.

“Get out!” Sigaw ko pero parang wala siyang narinig. Imbes na gawin ang gusto ko ay sinikop niya ang buhok ko para hindi ito bumagsak sa mukha ko at mas lalong gumulo.

Marahan niyang hinagod ang likod ko habang walang tigil pa rin ang pagduwal ko. At nang matigil na ako sa pagsusuka ay mabilis niya akong inilalayan dahil muntik ko nang hindi mabalanse ang katawan ko sa panghihina.

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang bibig ko.

Muling nag-init ang mga mata ko sa ginawa niya. We’re getting a divorce, why is he still treating me like this?

“I hate you..” nanghihinang sabi ko na bahagya niyang ikinatigil sa pagpupunas ng mga namuong pawis sa aking noo.

Ang palaging malamig niyang mga mata ay pumungay nang salabungin niya ang mga titig ko.

My tears fell.

“I know.” Malamig niyang sabi at pinunasan ang luha sa mga mata ko.

Napahawak ako nang mahigpit sa kaniyang leeg nang i-angat niya ako sa ere at buhatin papunta sa aming higaan. Dahan-dahan at maingat niya akong binaba sa kama bago niya ako tinalikuran para kuhanin ang cellphone niya at nagtipa roon.

He’s probably going to text his precious Erah why he’s late to their dinner date. Kumirot ang dibdib ko.

“You can go now. I’m sorry for making you late with your date.” Malamig kong sabi na ikinalingon niya sa akin.

Kumunot ang kaniyang noo bago niya muling ibinalik ang kaniyang tingin sa kaniyang cellphone.

“I’m calling the doctor–” My eyes widened. Bago niya matapos ang sasabihin niya ay pinutol ko na siya.

“You can’t!” Pigil ko sa kaniya.

He can’t call a doctor! Hindi niya pa pwedeng malaman na buntis ako!

Bumangon ako at mabilis na tumayo papunta sa kaniya para kuhanin ang cellphone niya.

“I’m fine now–” Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko ay bigla kong naamoy ulit ang perfume niya na muntik ko na muling ikinaduwal. Mabilis kong tinakpan ang ilong ko at umatras sa kaniya.

Kumunot ang kaniyang noo, mukhang naguguluhan na siya sa kinikilos ko.

“What now?” He coldly asked.

Bumaba ang kaniyang tingin sa kaniyang suot at nakita ko ang palihim niyang pag-amoy sa kaniyang sarili.

“Y-your clothes, i-it’s stinky!” Walang pagdadalawang isip kong sabi.

Umigting ang kaniyang panga sa sinabi ko.

“What’s wrong with your sense of smell? I’m using the same perfume I use everyday, woman.” Seryosong sabi niya pero hinubad niya pa rin ang suot niya.

“I-I don’t l-like the smell…” Nauutal kong sabi na ikinaliit ng kaniyang mga mata.

“I’ve been using that since we got married just because you like it. What made you hate it that you even threw up to yourself?” He asked suspiously.

Unti-unting bumaba ang kanyang mga mata sa aking katawan, hanggang tumigil siya sa aking tiyan.

Napalunok ako.

Binaba ko ang mga kamay ko para takpan ang tiyan ko mula sa titig niya. Hindi pa naman malaki ang tiyan ko pero sa titig niya, pakiramdam ko ay kaya niyang makita ang sikreto ko!

No!

He can’t!

Habang hindi pa kami divorce, hindi niya dapat malaman. Kailangan kong gumawa ng paraan para hindi siya maghinala sa akin.

Bago pa siya muling makapagsalita ay mabilis akong lumapit sa kanya. Kinuha ko kamay niya at ibinalik sa kanya ang cellphone niya.

Ngumiti ako, “Okay na ako. Hindi mo na kailangan pang tumawag pa ng doctor. Thank you for worrying about me, Mr. Hudson.” Sabi ko at tatalikuran ko na sana siya ng hulihin niya ang kamay ko.

Bumilis ang tibok ng puso. Bumaba ang mata ko sa kamay niyang nakahawak sa akin bago ko siya muling hinarap.

His face hardened.

“Mr. Hudson?” Natatawang sabi niya pero nahihimigin ko ang iritasyon sa boses niya.

Tumango ako at muling ngumiti.

“Yes, since maghihiwalay na tayo, dapat masanay na akong tawagin ka no’n para hindi na tayo mahirapan pa.” Mapaklang sabi ko na ikinadilim ng kanyang ekspresyon.

Umigting ang panga niya, “You really can’t wait until our divorce, huh?"

Ako pa ngayon ang hindi makapaghintay? Eh, siya nga itong kating-kati na makasama ang kabit niya kahit na kasal pa kami!

Ngumisi ako para itago ang pait sa boses ko, “You asked for it. I’m just making it easier for both of us.” Tinalikuran ko siya palabas ng pintuan.

Pinalis ko ang luhang tumulo sa mga mata ko nang salabungin ako ni Manang Selya habang pababa ako ng hagdanan. Mabilis siyang lumapit sa akin para alalayan ako.

Ngumiti ako sa kanya kahit sobrang bigat pa rin ng dibdib ko sa sama ng loob kay Ezekiel.

“Nag-away ba kayo Ezekiel, hija?” Tanong niya na ikinasimangot ko.

Matagal nang nagtatrabaho dito si Manang Selya. Bata pa lang si Zeke ay nangagamuhan na siya sa kanila kaya nang maikasal kami ay ginawa namin siyang Mayordoma dito sa mansyon.

“Naku, kung ano man ‘yang hindi niyo pagkakaintindihan, pag-usapan niyo. Lalo na ngayon, bawal kang mastress dahil makakasama ‘yan sa bata. Alam kong mahirap pigilan ang emosyon ng mga buntis pero lawakan mo rin ang pang-unawa mo. Pagka-uwi niya kanina galing sa opisina, dahil tulog ka pa, ipinagluto ka niya. Sabi ko nga, ako na ang magluluto. Pero ayon, gusto niyang siya raw ang magluluto nang kakainin mo.” Mahabang sabi ni Manang na ikinalaki ng mga mata.

Sa dami ng sinabi niya, isa lang ang pumasok sa utak ko.

She knows about my pregnancy!

Did Dona tell her?!

Nanginginig ang mga kamay kong hinawan siya, “Manang, p-paano mo nalamang buntis ako? S-sinabi mo ba kay Ezekiel?” Kinakabahang tanong ko.