Library
Search
Home / Romance / Carrying My Ex-Boss Child / Chapter 112

Share

Chapter 112

Author: Bluish Blue
last update Last Updated: 2026-01-31 01:42:38

Ilang araw na rin ang lumipas mula nang mapanood namin ang balita tungkol sa pagbabalik ni Javier sa El Zamora. Ang bawat araw ay tila magkakapareho ang anyo—parehong umaga ng pag-inom ng gamot, parehong hapon ng pahinga, parehong gabi ng tahimik na pagdarasal na sana ay hindi na lumala ang kondisyon ni Janine. Ngunit kahit magkakapareho ang takbo ng oras, ramdam kong may unti-unting nagbabago sa loob ng bahay.

Mas madalas nang magtanong si Janine.

Mas madalas na rin akong walang maibigay na sa
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter
Locked Chapter

Latest chapter

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 147

    “Bakit ngayon mo lang sinabi?”Hindi ko na tinangka pang itago ang bahagyang panginginig sa ilalim ng boses ko. Hindi iyon takot. Hindi iyon galit. Isa iyong pagkayamot na matagal nang nakatago—at ngayon lang nabigyan ng pangalan.Nakahawak pa rin ako sa malamig na bakal ng pinto nang lumingon ako kay Lucien. Nasa likod niya sina Caius at Morpheus, parehong tahimik, parehong nagmamasid na parang nag-aabang kung sasabog ba ako o hindi.“May magbabago pa kung sinabi ko agad?” sagot ni Lucien.Diretso. Walang pag-ikot.Isang tanong na mas matalim pa kaysa sa akin. Sandaling natigil ang mundo ko sa pagitan ng tanong niya at ng sagot na hindi ko mabuo.May magbabago ba?Kung sinabi niya noon pa—noong unang beses kong nakita ang apelyido ni Leon sa file, noong unang beses kaming nagkatitigan sa isang gala, noong unang beses kong naramdaman ang kakaibang paghila sa dibdib ko nang magkita kami sa isla na iyon—may magbabago ba?Marahil iiwas ako. Marahil hindi ko siya hahayaang tumagal sa pani

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 146

    “So paano ako magiging bahagi nila?”Hindi ako kumurap habang nakatingin kay Lucien. Walang pag-aalinlangan sa boses ko. Kung may kaba man, hindi iyon makikita sa mukha ko. Matagal na akong naturuan kung paano isara ang mga bitak sa loob bago pa ito makita ng iba.“Simple lang,” sagot ni Caius.Hindi siya ngumiti. Hindi siya kailanman ngumiti kapag may plano siyang ilalatag. “Maging secretary ni Leon El Zamora.”Sandaling tumigil ang oras.“Secretary?” ulit ko, mabagal.Hindi bilang pagtutol. Kundi bilang pagproseso.“Leon El Zamora recently expanded his corporate arm,” paliwanag ni Morpheus. “May bagong foundation. May bagong advisory board. At may bagong personal assistant na nag-resign dalawang linggo na ang nakalipas.”“Coincidence?” tanong ko.“Never,” sagot ni Caius.Lumapit si Lucien sa screen. Nag-flash ang profile ni Leon.Age. Educational background. Public affiliations. Business acquisitions. Philanthropic footprint.Walang bahid ng krimen. Walang direktang koneksyon sa con

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 145

    Hindi ako madalas pinapatawag sa pinakaitaas na palapag ng punong gusali ng Astra Noctis.Kapag may kailangang ipasa na intel, encrypted file lang ang dumadaan. Kapag may bagong target, brief lang sa secure room. Kapag may kailangang baguhin sa identity ko, may logistics na gumagalaw.Pero kapag ang tatlong head na mismo ang magpapatawag—Ibig sabihin may bagay na hindi kayang idaan sa ordinaryong utos.Dumating ang mensahe isang oras matapos ang ulat ko tungkol sa senador.Priority Alpha. Physical presence required.Walang detalye. Walang oras ng diskusyon.Isang oras lang ang pagitan bago ako umalis. Hindi ako nagtanong. Hindi ako kailanman nagtatanong kapag ganitong klaseng tawag.Ang punong gusali ng Astra Noctis ay hindi nakarehistro sa anumang mapa. Sa papel, isa itong data storage facility. Sa ilalim ng lupa, ito ang pugad ng mga aninong gumagalaw para pabagsakin ang mga makapangyarihang hindi kayang hawakan ng batas.Sa elevator pababa, naramdaman ko ang bahagyang paglamig ng

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 144

    Dumating ang araw ng misyon na parang ordinaryong umaga lamang.Walang kulog. Walang babala. Walang senyales na may isang buhay na magtatapos bago pa lumubog ang araw.Nagising ako bago pa tumunog ang alarm. Hindi dahil kinakabahan ako—hindi ako kinakabahan sa mga ganitong bagay—kundi dahil sanay ang katawan ko na gumising bago pa ako utusan.Tahimik ang kwartong inuupahan ko sa lungsod. Isang pansamantalang tirahan na walang personal na gamit. Walang litrato. Walang alaala. Isang kama, isang mesa, isang salamin, at isang bag na puno ng kagamitan.Tumayo ako at diretso akong humarap sa salamin.Hindi ako ngumiti. Hindi ako nag-ayos ng buhok para gumanda. Tiningnan ko lang ang sarili ko para tiyakin na wala akong emosyon na mababasa.“Focus,” bulong ko sa sarili.Ngayon ang araw ng surveillance at posibleng eliminasyon.Ang target: Senador Ignacio Valderama.Public image: tagapagtaguyod ng transparency. Totoong mukha: broker ng armas, facilitator ng illegal asset transfer, tagapagtago

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 143

    Hindi ako tinatawagan nang walang dahilan.Sa mundong ginagalawan ko, ang bawat tawag ay may kapalit. Oras. Dugo. Katahimikan.Nasa ikatlong gabi na ako sa isla nang dumating ang mensahe.Isang simpleng vibration mula sa encrypted device na nakatago sa ilalim ng sahig ng cottage. Hindi ito konektado sa anumang public network. Hindi ito ginagamit para sa personal na komunikasyon. Ito ay para lamang sa kanila.Sa organisasyon.Ang simbolo na lumitaw sa maliit na screen ay pamilyar—isang estilong pakpak na hinati sa gitna ng isang patayong guhit.Astra Noctis.Hindi iyon ang pangalang ipinapahayag nila sa mundo. Wala silang website. Wala silang manifesto. Ngunit sa underground intelligence circuits, may mga bulong tungkol sa isang anino na sumisingit sa mga sistemang nabubulok. Isang kamay na hindi nakikita pero may kakayahang pumatay ng senador, maglabas ng classified documents, magwasak ng financial empire sa loob ng ilang oras.Ang layunin nila ay malinaw.Putulin ang ugat ng katiwali

  • Carrying My Ex-Boss Child   Chapter 142

    Hindi ako sanay magpahinga.Ang pahinga, sa mundo ko, ay kahinaan. Ang paghinto ay pagkakataon para maunahan ka ng bala.Pero sa loob ng tatlong araw bago ang susunod na misyon, pinili kong huwag magbilang ng target. Pinili kong huwag mag-assemble ng baril. Pinili kong huwag magbasa ng intel.Pinili kong mawala.Hindi dahil kailangan ko ng bakasyon.Kundi dahil may kung anong gumugulo sa isip ko mula nang makita ko ang larawan ng mansion na iyon.Kaya narito ako ngayon.Sa isang isla na tila hiwalay sa mundo.Hindi ito kabilang sa mga sikat na destinasyon. Walang malalaking resort. Walang neon lights. Simpleng dalampasigan, malinaw na tubig, at mga kubo na gawa sa kahoy at pawid.Ang hangin dito ay may amoy ng asin at araw. Ang alon ay hindi sumisigaw—bulong lang.Umupa ako ng maliit na cottage sa gilid ng dalampasigan. Walang nakakaalam kung sino ako. Hindi ako Nyx dito. Hindi rin ako assassin. Isa lang akong babaeng gustong magpahinga.Sa unang araw, naglakad lang ako sa buhanginan.

More Chapters

You may also like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status