Chapter 7

Hindi na nga nagtagal pa si Kath sa pananatili sa ospital. Kinabukasan rin ay tuluyan na siyang pinayagan ng doktor upang umuwi dahil wala namang nakitang injury sa kaniya. Sadyang nawalan lang talaga siya ng malay dahil sa pinaghalong gutom at pagod.

Nang mga oras nga na iyon ay patungon na sila ni Silvia sa bahay nito. Naging seryoso nga ito sa pagkupkop sa kaniya dahil marahil ay naawa ito sa kalagayan niya dahil sino ba naman ang hindi maawa sa kaniya kung sariling pamilya niya mismo ay itinakwil na siya ng tuluyan at wala na rin talaga siyang iba pan mapuntahan.

Hindi naman siya pumayag na basta na lamang kupkupin ni Silvia, syempre kahit papano ay tumatanaw siya ng utang na loob rito kaya ipinangako niya rito na siya na ang bahala sa lahat ng gawaing bahay kapalit ng pagpapakain at pagpapatira nito sa kaniya sa bahay nito.

Sobra pa sa sobra ang pasalamat niya rito dahil kahit hindi sila magkaano- ano ay hindi ito nagdalawang isip na tulungan siya. Ngayon niya lang napatunayan na totoo pala ang sabi- sabi na kung sino pa ang hindi mo kadugo ay siya ang mas tutulong sayo kaysa sa kadugo mo mismo.

Kung sino pa kasi ang kadugo niya ay siya pa ang nagtakwil sa kaniya at ni hindi man lang inisip ng mga ito na wala siyang ibang mapupuntahan idagdag pa na walang- wala siyang pera nang mga oras na iyon. Ni hindi man lang inisip ng mga ito ang kalagayan niya. Ni katiting na awa ay wala man lang ipinakita ang mga ito sa kaniya..

Gusto niya tuloy kwestyunin kung totoo nga bang magkakamag- anak sila at bakit ganuon na lamang ang trato ng mga ito sa kaniya. Mas mainam pa sana na alam niyang ampon siya para wala siyang hinanakit na maramdaman pero alam niyang anak siya ng kaniyang ama kaya sobra- sobra ang hinanakit na nararamdaman niya.

Galing siya sa isang mayaman at kilalang pamilya pero ganuon ang naging kinahinatnan ng buhay niya. Kulang na lamang ay mamalimos na siya sa daan kung wala lang ang katulad ni Silvia na tumulong sa kawawang katulad niya. Daig pa niya ang basang sisiw dahil sa naging sitwasyon niya.

“Nandito na tayo.” sabi ni Silvia sa kaniya na ikinahila niya mula sa kaniyang pag- iisip.

Nakatigil na pala ang sasakyan ng mga oras na iyon na hindi niya napansin dahil sa malalim na iniisip niya. Ilang sandali pa nga ay pinagbuksan na sila ng driver ni Silvia na ipinakilala niyang si Mang Juan.

Agad naman silang lumabas mula sa kotse at tahimik siyang sumunod lamang rito. Si Mang Juan na ang bumitbit ng kaniyang bag dahil kailangan pa daw niyang magpahinga ayon kay Silvia. Napatingala siya sa bahay ni Silvia, napakalaki nito. Hindi kaya may asawa ito at mga anak? Ano na lamang ang sasabihin ng mga ito kapag nalaman nila na inampon siya nito at hindi man lang sinabi sa mga ito?

Paano na lamang siya? Saan na naman siya pupunta kapag nagkataon? Habang nag- iisip ng kung ano- ano ay tahimik siyang sumunod kay Silvia papasok ng bahay. Sa loob ay walang tao kundi isang naka- unipormeng kasambahay lamang ang sumalubong sa kaniya.

Nang makita sila ng kasambahay ay agad itong ngumiti. Tumigil sa paglalakad si Silvia at pagkatapos ay humarap sa kaniya.

“Ito nga pala si Kath, Nina.” pagpapakilala ni Silvia sa kaniya.

Isang ngiti ang sumilay sa mga labi nito at pagkatapos ay nginitian siya.

“Magandang umaga Miss Kath.” saad nito sa kaniya.

“Naku, Kath na lang po ate Nina.” nahihiyang saad niya rito dahil sa pagtawag nito sa kaniyang Miss.

Napaka- feeling niya naman kung magpapatawag siya rito ng Miss sa mantalang magiging palamunin lang din naman siya sa bahay na iyon pero syempre ay tutulungan niya si Nina sa mga gawaing bahay.

Mas lumawak naman lalo ang ngiti nito dahil sa tinuran niya.

“Halika at ipapasyal kita sa magiging silid mo.” sabi sa kaniya ni Silvia kaya agad na siyang nagpaalam kay Nina upang sumunod rito.

Tinungo nito ang hagdan kung saan ay tahimik lang siyang nakamasid sa kaniyang bagong magiging tahanan. Akala niya tyaka lang niya makikita ang mga pamilya ni Silvia kapag nasa pangalawang palapag na sila ng bahay ngunit wala siyang nakita kahit isang tao sa pangalawang palag kaya hindi na niya naiwasan ang magtaka.

Ilang sandali pa nga ay nagbukas na ito ng isang silid at pagkatapos ay pumasok kung saan ay agad naman siyang sumunod rito. Namangha naman siya dahil sa luwang ng magiging silid niya. Pero syempre ay mas maluwang pa rin ang silid nila ni Noah kumpara rito pero mas masaya na siya doon kesa sa maluwang na silid kasama niya naman ay isang halimaw at itaong walang puso.

“Nagustuhan mo ba?” rinig niyang tanong nito sa kaniya na ikinalingon niya rito.

“Opo, napakaganda.” nakangiting saad niya rito.

Naramdaman niya ang paglapit nito sa kaniya at pagkatapos ay muling hinaplos ang kaniyang buhok.

“Dito magiging payapa na ang buhay mo.” sabi pa nito na mas lalo lamang niyang ikinangiti.

“O siya, magpahinga ka na muna. Tatawagin na lang kita mamaya kapag kakain na.” sabi nito sa kaniya at akmang aalis na sana ngunit nalingon niya ito.

“Teka lang po, Miss Silvia.”

Napatigil naman ito kaagad sa paglalakad at pagkatapos ay napalingon sa kaniya na nakataas ang kilay, naghihintay kung ano ang sasabihin niya.

“Napansin ko lang po, wala po ba kayong pamilya? Parang wala po kasi akong ibang nakitang tao na —”

“Mag- isa lang akong nakatira rito.” nakangiting sabi nito.

Isang tango ang ginawa niya at pagkatapos ay tuluyan ng lumabas ng silid na ikinatampal naman niya sa kaniyang noo dahil parang pakiramdam niya ay mali ang naging tanong niya. Pakiramdam niya ay tila ba na- offend niya ito dahil sa ginawa niyang pagtatanong at hindi niya naman iyon sinasadya.

Napapailing na lamang siya na napaupo sa kama at pagkatapos ay napahiga bago tuluyang napapikit at napabuntung- hininga.