SIMULA

Tagaktak ang pawis kong tinatahak ang maliit na kubo ng aking nobyo. Hindi alintana ang maputik na pilit nilulubog ang dalawa kong paa. 

May iilang putik na tumalsik sa mukha ko.

Nagkukumahog akong umakyat sa kawayan na hagdan nila.

"Dante! Mahal... ako to si Eden!" sigaw ko, katok ng katok at desperadang makita siya na lalabas sa lumang p***o.

Nagbabasakali ako nandiyan pa siya.

"Dante-" Bumukas ito at hinanda ko ang aking mga braso upang dambahin siya ng yakap. Ngunit napawi ang aking ngiti. Binaba ang dalawang braso.

"Ano ba? Masisira mo itong pintuan namin. May pera ka bang ipapagawa dito, Ha?" Si Aling Lydia, matalim ang mga mata na pinukol sa akin. Nanay niya ang nakaharap ko.

"Aling Lydia, si Dante ho nariyan ba siya hindi ba? Sabihin niyo naman po gusto ko siyang makausap-" parang tigre na humakbang siya papalapit sa akin. Napaatras ako sa takot.

"Wala na siya dito. Makakaalis ka na." asik nito.

Hindi iyon totoo.

Nangako siya kahapon.

"Parang awa niyo na po. Huwag niyo po siyang itago sa akin." lumuhod ako, inaabot ang kanyang duster, patuloy na tumutulo ang aking luha. Nagulat siya sa ginawa ko.

"Bingi ka ba? Umalis na siya dito lumuwas ng ibang lugar." aniya. 

Diring diri ang kanyang tingin ng makita akong nagmamakaawa.

"Kalimutan mo na ang anak ko Eden. May pangarap siya at hindi ka kasama na..." 

"Aling Lydia hindi pwede. Nangako siya sa akin na sisiputin ako sa kasal namin-"buong tapang kong sabi sa kanya. Lumaki lalo ang mata niya sa narinig. Bumaba ang mata niya sa suot ko.

"Kasal? Hala nahihibang ka na dai, kaya ba suot mo ang lumang yan?" huminto siya at tinawanan ako.

Binaba ko ang aking tingin sa suot kong puting bestida, na ginawa kong wedding dress.

"Ang badoy naman ng wedding dress mo at ano? Kasal? Nungka papayag ako, ni hindi sinabi ng anak kong pakakasalan ka."

Nasasaktan ako sa mga salitang binato niya. Nanginginig ang kalamnan ko.

Hindi. Mas kilala ko ng tunay si Dante. 

Ayaw man ng nanay niya na magkatuluyan kami, hindi niya ako bibiguin sa araw nato.

Pero bakit hindi niya ako sinipot? 

Bakit???

"Eden-" sabay kaming napalingon sa paparating na nanay ko. Dinaluhan niya ako para mapatayo. Puno ng pag-alala ang magandang mukha.

Tumawa ng pagak si Aling Lydia. 

Si nanay naman ay makikita sa mukha ang poot at inis.

Napahalukipkip si Aling Lydia tinignan kaming mag-ina.

"Hoy Alejandra mabuti naman narito ka na, Iyan!" dinuro niya ako habang katabi ang nanay ko.

"Iyang anak mo nag e-eskandalo sa pamamahay ko. Bitbitin mo yan pabalik at itali sa beywang mo... nang hindi na maghahabol sa anak-"

"Tumahimik ka" pagalit na sigaw ng nanay ko. 

"Nay' huwag po." humagolhol akong pinigilan ang braso niya.

Napatagilid ang mukha ni Aling Lydia sa natamong sampal ni nanay. Gulat niya kaming hinarap, hawak ang namumulang pisnge na sinampal.

"Aba-"

"Sige! Lumapit ka at nang maingudngod ko iyang pagmumukha mo sa sahig. Hayop ka Lydia. Wala kang karapatan na duru-duruhin ang anak ko-"

Napaatras si Aling Lydia ng akmang susugod siya. 

Nanlabo ang dalawa kong mata. Ang sakit!

Bigla akong napahawak sa naninikip kong dibdib. Tinalo ng dilim ang aking paningin.

Panay ang batuhan nila ng salita pero hindi ko na maririnig ng maayos.

Si Dante.

Ang mahal kong nobyo. Nasaan ka na mahal ko.

"E-eden" malakas na pagyugyog ang aking naramdaman.

"Nay." 

"Oo nak nandito lang ako." dumaosdos ako sa katawan niya.

Mahigpit na yakap ang bumalot sa basa kong katawan.

"Gising Eden-"

"Huwag niyo pong hayaan mawala sa akin ang mahal kong-"

Nanghihina ang katawan kong papikit-pikit.

Hinihila ang natitirang diwa ko.

"S-si Dante..." Mahinang sabi ko. 

"Bukas na bukas papakasalan kita mahal kong Eden." Nakangiting sabi niya.

He promised me.

Ngumiti ako ng mapait pilit binabalik-balikan ang huling boses niya bago ako hinila ng dilim

"Ay jusko nahimatay!"

"EDEN!!!"