Charlotte: Fated to the White Dragon

Chapter 1

Sky POV

“Hoy, girl… ilan ang customer mo kagabi?” tanong ng isa kong kasamahan sa club habang nag-aayos kami sa dressing room.

“Lima,” maikli kong sagot, walang emosyon.

Napanganga siya. “Grabe ka… hindi ba namamaga ‘yang gitnang bahagi mo?” biro niyang may halong paghanga.

Umiling lang ako. “Hindi.”

Totoo naman ang sagot ko. Sa apat na taon ko sa ganitong buhay, ni minsan ay hindi ko hinayaang galawin nila ako. May sarili akong paraan—isang sikreto na ako lang ang nakakaalam. Pinapatulog ko sila gamit ang kung anong kaya kong gamitin, at saka ko ginagawa ang kailangan para makuha ang bayad. Walang emosyon. Walang koneksyon. Trabaho lang.

Sa mundong kinalakihan ko, hindi uso ang awa. Kailangan mong lumaban kahit marumi ang paraan.

Oo, aamin ako… isa ako sa mga babaeng nagbebenta ng laman. Isang babaeng hinuhusgahan ng lipunan kahit hindi nila alam ang buong kwento.

Pero kung may isang bagay akong pinanghahawakan—hindi ko kailanman ibibigay ang sarili ko nang buo.

Dahil sa mundong ‘to, kapag ibinigay mo ang lahat… wala nang matitira sa’yo.

“Sky, ikaw na!” sigaw ng leader namin mula sa gilid. “Good luck! Maraming bigating customer ngayon!” sabay tapik niya sa balikat ko.

Huminga ako nang malalim bago isuot ang maskarang nakatakip sa kalahati ng mukha ko. Hindi para magtago—kundi para makalimot. Sa likod nito, hindi ako si Sky. Isa lang akong anino sa gabi.

Naglakad ako papunta sa entablado habang sumasalubong ang ilaw at malakas na tugtog. Unti-unting sumabay ang katawan ko sa ritmo. Manipis ang suot ko, sapat lang para matakpan ang dapat takpan, habang gumigiling ako sa gitna—bawat galaw, bawat tingin, pinag-aralan para mang-akit.

Ngumiti ako. Yung tipong kayang magpabaliw sa kanila.

Palakpakan. Sigawan. Mga matang gutom na gutom sa laman.

Sanay na ako.

Sa mundong ito, hindi mahalaga kung sino ka. Ang mahalaga lang ay kung gaano ka kagaling magpanggap.

Habang umiikot ako sa entablado, isa-isa kong sinusulyapan ang mga lalaking nasa ibaba. Mga negosyante, pulitiko, kung sinu-sinong may pera—lahat sila pare-pareho lang ang tingin sa amin. Libangan.

Pero biglang may isang pares ng mata ang pumukaw sa atensyon ko.

Hindi siya nakangiti. Hindi rin siya sumisigaw tulad ng iba. Tahimik lang siyang nakaupo sa sulok, hawak ang baso ng alak habang nakatingin sa akin—parang sinusuri ang bawat galaw ko.

At sa unang pagkakataon… ako ang nailang.

Iba siya.

At pakiramdam ko, siya ang simula ng gulo sa buhay ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa dami ng lalaking tumitingin sa akin, sa kanya lang ako napako.

Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya nagpapakita ng kahit anong interes tulad ng iba. Pero ramdam ko—ako ang pinagmamasdan niya. Parang hinuhubad niya ako gamit ang mga mata niya… hindi ang katawan ko, kundi kung sino ako sa likod ng maskarang suot ko.

At ayokong nangyayari ‘yon.

Mas lalo kong ginalingan ang sayaw ko, mas naging mapang-akit ang bawat galaw. Parang gusto kong patunayan na katulad lang din siya ng iba—na madadala ko rin siya sa laro ko.

Pero hindi.

Nanatili lang siyang nakaupo. Tahimik. Nakatingin.

Hanggang sa natapos ang tugtog.

Palakpakan ang sumalubong sa akin habang dahan-dahan akong bumaba ng entablado. Nakasanayan ko nang lapitan ng mga lalaking gustong magpa-book, pero ngayon… iba ang pakiramdam ko. Parang may inaasahan akong mangyayari.

At hindi nga ako nagkamali.

“Sky.”

Napahinto ako. Mababa at malamig ang boses na tumawag sa pangalan ko.

Dahan-dahan akong lumingon—at siya nga. Yung lalaking nasa sulok kanina. Ngayon, nasa harapan ko na.

Mas lalo kong naramdaman ang kakaibang presensya niya. Matangkad, maayos manamit, at may awrang hindi mo kayang baliwalain. Hindi siya mukhang lasing, hindi rin siya mukhang sabik tulad ng ibang customer.

Parang… may pakay siya.

“Ako ang magbu-book sa’yo ngayong gabi,” diretso niyang sabi, walang paligoy-ligoy.

Bahagya akong napangiti. “Marami pong gustong magpa-book, sir. Depende po sa offer.”

Sanay na ako sa ganitong usapan. Pataasan ng presyo. Pataasan ng halaga.

Pero ang sumunod niyang ginawa… nagpawala ng ngiti ko.

Inilapag niya ang isang sobre sa mesa.

Makapal. Halatang pera.

“Hindi ito para sa isang gabi,” malamig niyang sabi. “Para ito sa pagsama mo sa’kin… hanggang gusto ko.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ito normal. Hindi ito simpleng booking.

At sa paraan ng pagtitig niya sa akin—alam kong hindi ako basta makakatanggi.

“Anong ibig mong sabihin?” pilit kong pinanatiling kalmado ang boses ko.

Bahagya siyang ngumiti. Hindi masaya. Kundi parang may tinatagong lihim.

“Magpapakasal ka sa akin.”

Parang tumigil ang mundo ko sa narinig ko.

Kasalan?

Sa isang lalaking hindi ko kilala?

Napatawa ako nang mahina, akala ko nagbibiro lang siya. “Sir, kung joke po ‘yan—”

“Hindi ako nagbibiro.”

Naputol ang sasabihin ko.

At doon ko napagtanto… seryoso siya.

“Bakit ako?” tanong ko, hindi na maitago ang kaba.

Lumapit siya ng kaunti, sapat para maramdaman ko ang lamig ng presensya niya.

“Dahil ikaw ang kailangan ko.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong bumigat sa dibdib ko.

At sa gabing iyon… hindi ko pa alam na ang simpleng “oo” na bibitiwan ko ay magbabago sa buong buhay ko.

Isang malakas na tawa ang pinakawalan ko, dahilan para mapalingon ang ilang customer sa loob ng club.

“Sir, mawalang-galang na po,” ani ko, pilit pinapakalma ang sarili kahit may kakaibang kaba na gumagapang sa dibdib ko. “Oo, aaminin ko—kailangan ko ng pera para sa araw-araw. Pero ang magpakasal? Ni minsan hindi pumasok sa isip ko.”

Tiningnan ko siya diretso sa mga mata.

“Ialok mo na lang sa iba ‘yang kasal mo.”

Humakbang ako palayo. “Sige, sir. Aalis na ako.”

Hindi ako papasok sa isang bagay na hindi ko kontrolado. Hindi ako papayag na ikulong ang sarili ko sa isang kasal—lalo na sa isang lalaking hindi ko kilala.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo—

“Malapit nang mamatay ang pakakasalan mo.”

Napahinto ako.

Parang may kung anong humila sa paa ko para tumigil. Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.

Nanatili siyang kalmado, parang walang binatong mabigat na salita.

“Matanda na siya,” dagdag pa niya. “May sakit. Ilang buwan na lang ang itatagal.”

Nanlalamig ang mga kamay ko at doon, kusang pumasok sa isip ko ang isang kasabihan na ang apat na M (Matandang Mayaman Madaling Mamatay.) Napakagat ako sa labi sa kabalastugan naisip ko.

“Pagkatapos niyang mamatay,” tuloy niya, “mapupunta sa’yo ang lahat.”

Parang biglang nagbago ang ihip ng hangin sa paligid ko.

S***a pera na pag pumayag ako yayaman ako at makalaya na ako sa lugar na ito. Isang pagkakataong makaalis sa buhay na kinagisnan kong kahirapan at mga taong mapanghusga. Pero kasal pa rin ‘yon. Isang sumpaan kahit pa pansamantala.

“Ano’ng kapalit?” mahinang tanong ko, hindi ko na maitago ang pag-aalinlangan.

Bahagya siyang ngumiti. “Wala kang dapat gawin… kundi gampanan ang papel mo bilang asawa.”

Kumunot ang noo ko. “At kung tumanggi ako?”

Nagkibit-balikat siya. “May iba namang papayag.”

Diretso. Walang emosyon. Parang wala lang sa kanya kung mawala ako sa eksenang ‘to.

At doon ako nainis. Bakit parang sigurado siyang papayag ako?

Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili.

“Pag-iisipan ko,” maikli kong sagot.

Pero sa totoo lang ay alam kong nagsisimula na akong matukso. Dahil sa mundong meron ako minsan, kailangan mong ipagbili ang sarili mo para lang mabili ang kalayaan mo.