Chapter 4

Chapter 4: I don’t want to face her

Habang pinagmamasdan ang sitwasyon, sumingit si Scarlett sa tamang pagkakataon. 

"Azi, huwag kang magpaapekto dahil lang sa mga sinasabi nila tungkol sa asawa mo. Talagang nag-aalala lang naman sila sa'yo," malambing na sabi ni Scarlett habang nakatingin sa lalaki. "Isipin mo, napakaraming taon na nating magkakakilala. Kahit pa may masabi silang hindi maganda, palampasin mo na lang at huwag mong dibdibin. Sensitive lang talaga asawa mo at killjoy."

"Hindi ako galit," maikling sagot ni Azrael habang ibinubulsa ang kanyang phone. "Never mind, hindi naman 'yun pupunta kahit saan. Come on, let's continue!"

Sa isip ni Azrael, sa nakalipas na limang taon, wala namang ibang pinupuntahan si Shuvee kundi ang bahay nila, at wala rin naman itong ibang matutuluyan.

Sulyap ni Owen kay Scarlett sabay bulong, "Napakabait talaga ng Scarlett natin! Kung hindi lang kayo nag-break noon..."

"Ano bang sinasabi mo?" saway ni Scarlett kay Owen, pero may halong ngiti. "Hindi mo talaga makontrol ang bibig mo buong gabi, puro nonsense ang sinasabi mo! Azi is already married, hindi na appropriate na sabihin ang mga ganyang bagay."

Matapos niyang sabihin iyon, tumingin siya kay Azrael na may bakas ng hinanakit sa kanyang mga mata. "I'm back. Wala naman akong hinihiling, as long as willing ka pa ring tanggapin ako at manatili sa tabi mo, contento na ako doon."

"Are you talking nonsense? You'll always be our baby sister," deklara ni Owen habang tinatapik ang kanyang dibdib nang buong pamilyaridad. "Kapag may nang-bully sa'yo, kaming mga kuya mo ang makakalaban nila! Hindi ba, Azrael?"

Hindi na kumibo si Azrael. Hinawakan lang niya ang kanyang wine glass at dahan-dahang pinihit ito. Familiar ang scene na ito sa kanya. Noong nakaraang mga taon, ganito rin sila; nage-enjoy siyang panoorin ang mga kaibigan niya na nagbibiruan kasama si Scarlett. Kapag nagkakagulo na at hihingi na sila ng tulong sa kanya, doon lang siya papasok para ayusin ang lahat.

Nang tanungin siyang muli, ngumiti lang siya nang bahagya.

"Of course."

Samantala, hindi umuwi si Shuvee sa kanilang bahay. Dumiretso siya sa hotel na na-book niya nang maaga. Ang lahat ng hinanakit at sakit na kinikimkim niya ay biglang sumabog nang sandaling sumara ang pinto ng kanyang hotel room.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang paika-ikang paglakad ni Owen, at ang tawanan ng mga ito ay parang sumpa na umaalingawngaw sa kanyang mga tainga. Sa totoo lang, matagal na niyang alam ang mga sinasabi ni Azrael at ng mga kaibigan nito tungkol sa kanya nang patago, pero hindi niya ito kailanman binanggit sa asawa.

Kaya naman, ayaw niyang maging pabigat kay Azrael, at ayaw rin niyang magkaroon ito ng alitan sa mga kaibigan nito nang dahil sa kaniya. But now it seems she was overthinking it.

Paano nga naman siya ipagtatanggol ni Azrael sa mga kaibigan nito dahil lang sa kanya? Mga kababata niya ang mga iyon. Habang siya? Siya ay isa lamang pinakakautangan na kailangang bayaran, isang pabigat na pinakasalan lang dahil sa pasasalamat. Kung wala siya, mas masaya sana ang buhay ni Azrael.

"Pilay 'yan! Sinong magpapakasal sa kanya kung hindi mo siya pinakasalan?"

"Ano pa bang hahanapin niya kay Azrael, gayong pilay siya?"

"Kung ako si Azrael, mas gusto ko pang ako na lang ang napilay sa aksidente kaysa mapangasawa ang isang pilay at pagtawanan ng lahat."

"Other CEOs all have respectable and elegant wives, but our Azrael doesn't even have anyone he can show his face to in public."

Sa nakalipas na limang taon, ang lahat ng tsismis at bulung-bulungan na narinig niya ay rumagasa sa isip niya na parang isang malaking alon, nilalamon siya sa isang malalim na ipo-ipo. She couldn't breathe, and the pain was so intense it felt like her heart and lungs were being torn apart.

Gamit ang nanginginig na mga kamay, binuksan niya ang isang photo album sa kanyang phone na hindi niya binuksan sa loob ng limang taon. Nandoon ang mga records ng kanyang training at performances noong college siya. Mula nang hindi na siya makasayaw sa stage, ni-lock niya ang lahat ng dance videos at photos niya roon gamit ang isang password.

Sa sandaling iyon, ang kanyang nanginginig na daliri ay aksidenteng napindot ang isang video.

Sa gitna ng tunog ng musika, umiikot siya at tumatalon, hanggang sa mag-split sa ere. Back then, she was radiant, agile, and received thunderous applause. Napaisip siya, mali bang magligtas ng tao? Kahit noong iniligtas niya si Azrael, never niyang naisip na kailangan siyang pakasalan nito.

Pero sinabi ni Azrael na gusto niya itong pakasalan. Nagplano pa ito ng isang grand proposal ceremony, lumuhod sa harap niya habang may hawak na dambuhalang diamond ring, at binigyan siya ng pag-asa.

Gamit ang nanginginig na mga kamay, pilit niyang pinatay ang kanyang phone. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, bumagsak siya sa kama at humagulgol nang hindi mapigilan. Sobrang tagal niyang umiyak. Inabot siya ng oras hanggang sa mapagod na siya, hanggang sa wala na siyang mailuha pa. Ang natira na lang ay ang sakit sa kanyang dibdib na parang apoy na nanunuot sa kanyang balat.

Ngunit dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaunting clarity matapos malunod sa nakakasakal na sitwasyong ito. Habang mas masakit, mas nagiging malinaw ang isip niya. Pumunta siya sa banyo at naghilamos nang maigi para pakalmahin ang sarili.

Tiningnan niya ang kanyang walang buhay na reflection sa salamin at tahimik na kinausap ang sarili.

"Shuvee, tama na ang iyak. Huwag ka nang iiyak muli. Ngayon, kailangan mong kumain nang tama, magpahinga, at galingan sa exam mo bukas."

Her only consolation was that, during her long five-year marriage, she studied every day to pass the time. Hindi dahil may malaking ambisyon siya, kundi dahil sobrang dami niyang free time at bored na bored na siya. Ang buong buhay niya ay umikot lang sa paghihintay na umuwi si Azrael.

Pero laging hatinggabi na kung bumalik si Azrael. Noong una, akala niya ay busy lang ito sa work, pero kalaunan ay na-realize niya na sadyang ayaw lang siyang harapin nito nang maaga. Narinig niya ito mismo gamit ang sarili niyang mga tainga.

Noong panahong iyon, dahil concern siya sa pagod ng asawa, naglakas-loob siyang dalhan ito ng pagkain. Nagluto siya ng special meal at dinala sa company nito, pero hindi niya sinasadyang marinig ang isang conversation na hindi para sa kanya. Nag-uusap si Azrael at ang childhood friend nito sa loob ng office.

Tinanong ng kaibigan niya kung bakit hindi pa siya umuuwi, gayong halos wala na ngang tao sa kumpanya pero nag-o-overtime pa rin siya bilang CEO.

"Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang enthusiasm ni Shuvee kapag bumalik ako," diretsong sagot ni Azrael.

Noong sandaling iyon, ang inosenteng si Shuvee ay hindi naintindihan ang ibig sabihin ng mga salitang iyon, pero ang kaibigan ni Azrael ay agad na naka-gets. 

"No way?!” gulat na tanong ng kanyang childhood friend. “Azrael, don't tell me wala pang nangyayari sa inyong dalawa?"

Nanatiling tahimik si Azrael. At iyon ang katotohanan. Never siyang hinawakan ni Azrael. Nag-hint na si Shuvee sa asawa, at minsan pa nga ay nag-initiate na siya, pero bawat pagkakataon ay nire-reject siya nito gamit ang iba't ibang excuses.

"Hindi maganda ang kalusugan mo," sabi nito minsan. O kaya naman ay, "Masyado akong pagod nitong mga nakaraang araw."

Hindi tanga si Shuvee. Unti-unti niyang naintindihan na ayaw lang siyang hawakan ni Azrael dahil hindi siya nito mahal. Pero nang marinig niya itong manggaling mismo sa bibig ng asawa, ang sakit sa puso niya ay parang libu-libong karayom na tumutusok sa kanya.

"Azrael, you didn't have any physical reaction when you saw her, did you?” his friend asked half-jokingly and half-seriously. “Anyway, she's still very pretty."

Ang naging sagot ni Azrael ang naging mitsa ng matinding pait na baon ni Shuvee sa loob ng maraming taon.

"God knows I tried to have a normal married life with her…" pag-amin ni Azrael noon. "Pero sa sandaling makita ko ang mga binti niya, agad na nawawala ang lahat ng interest ko."

Doon naintindihan ni Shuvee ang lahat. Her scarred legs and atrophied from saving him, was disgusting, repulsive, and utterly uninteresting to him.

Hindi na kumatok si Shuvee sa pinto ng office. Ang inihanda niyang pagkain ay itinapon na lamang niya sa trash can ng kumpanya. Mula noon, hinding-hindi na s

iya muling tumapak sa kumpanya ni Azrael.