Chapter 5

Chapter 5: My Own Redemption

Matapos ang masakit na rebelasyong iyon sa office, muling binalikan ni Shuvee ang kanyang mga libro. Hindi niya masyadong pinag-isipan ang magiging resulta noon; ang gusto lang niya ay lagyan ng kaunting pag-asa ang kanyang buhay. Naisip niya na kung may ginagawa siya, hindi siya masyadong malulungkot sa kaiisip sa sinabi ni Azrael.

Sino bang mag-aakala na ang mga bagay na ito, na itinuring niyang pansariling libangan lang, ang magiging salvation niya ngayon? Kailangan niyang galingan sa exam niya ngayong araw. Gusto na niyang umalis sa lugar na ito, palayo, at mas malayo ay mas mabuti.

Sobrang sakit pa ring isipin ang lahat. Hindi na niya matukoy kung ang sakit ba ay dahil kay Azrael o dahil sa limang taon na sinayang niya para sa lalaki. Pero hindi na iyon mahalaga ngayon. Ang importante ay hindi na niya hahayaan ang sarili na malunod sa sakit na ito nang mas matagal pa. Kahit pa abutin ng mahabang panahon bago mawala ang hapdi, determinado siyang iligtas ang sarili niya.

Nag-order siya ng takeout para sa isang light dinner at naghanda ng pamalit na damit. Tinawagan din niya ang front desk ng hotel para magpa-set ng wake-up call para sa susunod na araw. Pagkatapos noon, pinilit niya ang sariling makatulog. Marahil dahil hindi siya natulog kagabi, naging maayos naman ang tulog niya sa gabing iyon.

Kinabukasan, gumising siya on time at binuksan ang kanyang phone. Agad siyang sinalubong ng sunod-sunod na messages at hindi tumitigil sa pag-vibrate ang phone niya. Lahat ng iyon ay galing kay Azrael. Hindi niya binasa ang mga messages na iyon dahil natatakot siyang maapektuhan ang kanyang exam.

Matapos mag-breakfast sa hotel, bitbit ang lahat ng kanyang gamit, lumabas na si Shuvee at naglakad patungo sa examination hall. Malapit lang ang hotel na ito sa IELTS test center; mga five-minute walk lang ang layo. Pero pagkalabas na pagkalabas niya ng hotel, biglang nag-vibrate ang phone sa kamay niya.

Tumatawag si Azrael. Sa sobrang taranta, muntik na niyang mabitawan ang kanyang cellphone. Mabilis niyang nai-swipe ang screen para i-reject ang call at muli itong pinatay.

Pagkalabas niya ng examination room, mabilis pa rin ang tibok ng kanyang puso, pero sa pagkakataong ito ay dahil sa tuwa. Mukhang naging maayos ang performance niya sa exam. Nakangiti siya habang kausap ang kanyang oral English teacher, naintindihan niya ang karamihan sa listening comprehension, at naging smooth ang paggawa niya sa reading at writing tasks. Hindi siya nangangahas na mag-estimate ng score, pero ang mahalaga ay natapos niya ang lahat! Hindi siya ganoon ka-useless!

Naglalakad siya mag-isa sa sidewalk, nakayuko ang ulo habang inaalala ang bawat detalye ng exam, nang biglang may isang pares ng leather shoes na humarang sa harap niya. Hindi niya inaasahan na may sadyang tatayo sa gitna ng daan para harangan siya, kaya hindi siya agad nakahinto at nabangga siya rito.

Kung hindi siya inalalayan ng taong ito, siguradong natumba na siya. At ang taong ito ay ang huling nilalang na gusto niyang makita.

"Damn!" bulong niya sa sarili nang makilala ang nasa harap niya.

She could tell he was angry, but he still tried his best to suppress it.

"Shuvee, bakit hindi ka umuwi?" tanong ni Azrael habang hawak ang kanyang mga balikat. Malumanay at tender ang boses nito, gaya ng dati.

‘Hindi mo ba alam kung bakit ayaw ko nang bumalik?’ sa isip niya at lihim na umirap. 

Gayunpaman, wala siyang oras para makipagtalo sa lalaki. Ang bag niya ay nahulog sa lupa at bahagyang nakabukas, kung saan nakasilip ang dulo ng kanyang IELTS pen. Ayaw niyang malaman ni Azrael na kumuha siya ng exam!

Mabilis niyang iwinaksi ang kamay ni Azrael at nag-squat para ayusin ang kanyang gamit. Mabilis niyang isiniksik ang pen sa loob ng bag at mahigpit itong isinara.

"Ano 'yan?" tanong ni Azrael habang nakatingin sa bag niya.

"Wala ito, ballpen lang," pagsisinungaling ni Shuvee habang pilit na nagpapakatatag. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang bag hanggang sa mamuti na ang kanyang mga daliri.

"Ibigay mo sa akin iyan," utos ni Azrael.

Hindi, hindi niya pwedeng makita ang pen na ito, saisip ni Shuvee. Mas lalo niyang niyakap ang kanyang bag. 

"Anong gagawin mo sa ballpen?" Kunotnoong tanong niya.

"Give me your phone," he demanded.

Nag-hesitate si Shuvee nang sandali, pero kinuha rin niya ang phone sa bag at ibinigay ito kay Azrael. Patay ang phone niya kaya sinulyapan lang ito ni Azrael bago ibinalik sa kanya.

"Tinawagan kita nang napakaraming beses at nag-send ako ng maraming messages, bakit hindi ka sumasagot? Galit ka pa rin ba?" tanong ni Azrael habang nakatingin sa kanya.

Hawak ang kanyang phone, naisip ni Shuvee, Salamat naman at makakahinga na ako nang maluwag. Takot na takot ako na baka i-check niya ang phone ko at mahanap ang mga emails tungkol sa IELTS exam ko.

Kung iyon lang naman pala ang tanong niya, nagpasya si Shuvee na hindi na siya magagalit. Gusto na lang niyang tumakas patungo sa malalayong lugar. Mas lalong tumindi ang hangaring ito nang makita siyang muli.

Dahil hindi sumasagot si Shuvee, inakala ni Azrael na galit pa rin ito kaya napabuntong-hininga siya. 

"Shuvee, aren't you usually very sensible? Bakit pati ang pag-uwi sa bahay ay hindi mo na ginagawa dahil lang dito?"

Sumumpa si Shuvee sa sarili na ayaw na niyang magalit sa mga bagay na ito, pero ang mga salita ni Azrael ay sadyang napakasakit.

"So, ang nangyari kahapon ay kasalanan ko pa rin? Ako ba ang naging unreasonable? Dapat ba ay pumasok ako sa loob at pinuri si Owen, sabay sabing, 'Ang galing mo, ang galing mong manggaya!'?" Hindi na niya napigilan ang kanyang sarili.

Bakasan ng kaunting hiya ang mukha ni Azrael. "Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Ang point ko lang, hindi mo naman kontrolado ang sasabihin ng iba, kaya hindi mo na kailangang mag-alala sa mga sinasabi nila."

"Wala nga akong pakialam sa kanila, pero wala ka ring pakialam!" Tumingin si Shuvee nang diretso sa mga mata nito. "Pero ano bang ginagawa mo noong oras na 'yon? Nakikipagtawanan ka habang kayakap mo si Scarlett!"

"Shuvee!" Nagbago ang expression ni Azrael, at mas nagalit siya kaysa noong mga nakaraang pagkakataon.

"Hindi ba sapat na pinahiya niyo na ako? Ngayon, pagmumukhain niyo pa akong masama dahil lang hindi ko kayo kayang tapatan sa pagbibiro?" diretsahang sabi ni Shuvee, diretsong nakatingin kay Azrael.

"Shuvee, tama na," malamig na saway ni Azrael. "Huwag kang gumawa ng eksena rito. Sinabi ko na sa'yo, walang malisya ang mga sinabi nila."

"Walang malisya?" Mapait na ngumiti si Shuvee. "Azrael, nakita kong ginagaya nila ang paglalakad ko. Nakita kong pinagtatawanan nila ang kapansanan ko habang ikaw, hinahayaan mo lang sila. At ngayon, si Scarlett pa ang mukhang biktima?"

"Will you please calm down?!" utos ni Azrael, halatang nawawalan na ng pasensya. "Lasing lang sila Owen."

Naintindihan na ni Shuvee na ang pangalan ni Scarlett ang kahinaan ng kaniyang asawa, isang minefield na hindi pwedeng tapakan. 

Ano pa nga bang dapat sabihin? Bitbit ang kanyang bag, nilagpasan niya si Azrael at nagpatuloy sa paglalakad.

Gayunpaman, iniunat ni Azrael ang kanyang braso at niyakap siya sa baywang. 

"Pasensya na, Shuvee, kasalanan ko. Napataas ang boses ko kanina," mahinang sabi ni Azrael. "Ayaw ko lang na ma-misunderstand mo si Scarlett. Magkaibigan lang talaga kami, gaya ng iba. Itinuturing ko siyang parang kapatid. Hindi pa siya kasal, kaya hindi magandang pag-usapan siya nang ganoon."

Nalito si Shuvee. Hindi ba't sila naman ang gumagawa noon sa sarili nila? Si Scarlett mismo ang walang pakundangang sumandal sa kanya. Kung ginagawa nila, bakit takot silang aminin? 

"Oh…" iyon lang ang nasabi ni Shuvee.

"Shuvee..." naramdaman ni Azrael ang kalamigan niya. “Why are you still angry? Nagpunta ka sa hotel at nag-stay mag-isa nang hindi man lang umuuwi. Wala pa akong sinasabi sa'yo tungkol doon, tapos ikaw pa itong galit na galit?"

Oo nga naman, sa huli, siya pa rin ang may kasalanan.

“Huwag ka nang magalit. Let's go have lunch first tapos sasamahan kitang mag-shopping, okay?" yaya ni Azrael.

Nag-isip si Shuvee at nagpasyang pumayag dahil may mahalaga siyang sasabihin. Dinala siya ni Azrael sa isang malapit na restaurant. Pagpasok nila, nang makita ang tingin ng waiter, nakagawian na ni Shuvee na yumuko at itaas ang kanyang collar para magtago sa likod ni Azrael. Gusto niyang dahan-dahang gumalaw para hindi halata ang kanyang pagkapilay.

Pero bigla siyang nakaramdam ng relief. Kung sa tingin nila ay hindi siya sapat para sa asawa niya, eh di sige. Anyway, wala na rin naman siyang planong maging sapat para dito. Umupo na sila.

Si Azrael ang nag-order ng mga pagkain. Nang mai-serve na ang lahat, inabutan siya ni Azrael ng kutsara sa malumanay na paraan. 

"Kumain ka na. Ipinaluto ko talaga ang lahat ng mga paborito mo."

Sinulyapan ni Shuvee ang mga pagkain; lahat ng iyon ay spicy. Napangiti siya nang mapait sa sarili. Hindi alam ni Azrael na hindi siya kumakain ng maanghang. Ang dahilan kung bakit laging may spicy food sa hapag-kainan nila sa bahay ay dahil paborito ito ni Azrael.

"Azrael, hindi ako gutom," sabi ni Shuvee nang hindi man lang ginagalaw ang kutsara. Sumandal siya sa upuan at deretsong tiningnan ang asawa. "I have something to tell you."

"What is it?" tinaas ni Azrael ang gilid ng kanyang labi para ngumiti. "I'm free all day. I'll go out with you this afternoon, and we'll go to your parents' house for dinner tonight."

Tinitigan ni Shuvee ang bahagyang ngiti ni Azrael. Habang iniisip ang mga salitang malapit na niyang bitawan, isan

g matinding lungkot ang biglang bumalot sa kanyang puso.