The CEO's Accidental Mistress

Marisse Ysabel POV

Limang taon.

Limang taon kong binuhos ang bawat gising na oras ko para sa Zenith Architectural Firm. Bawat linya sa blueprint, bawat puyat sa 3D rendering ng Brighton Commercial Complex, ako ang gumawa. Kasama ko pang binuo ang proyektong ito simula nang wala pa kaming pangalan sa industriya.

Pero ngayong umaga, habang nakatayo ako sa harap ng glass door ng executive office, ang tanging natira sa akin ay isang karton ng mga personal kong gamit at ang pait ng panloloko.

"I'm sorry, Marisse. Board ang nagdesisyon," malamig na sabi ni Adrian habang nakasandal sa kanyang mahogany desk. Ang lalaking minahal ko ng tatlong taon. Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko sa buhay at trabaho.

Nakatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha niya. Hawak-hawak niya ang kopya ng final blueprint ng Brighton Project—ang disenyo ko—habang nakangisi ang kanyang sekretarya na si Nicole sa gilid, may hawak na tasa ng kape na parang nanonood lang ng pelikula.

"Board?" sarkastiko kong tanong, nanginginig ang boses hindi dahil sa takot kundi dahil sa matinding galit. "Adrian, ikaw ang tumatayong head ng project na ito. Ikaw ang nagpresenta sa kanila. Paanong ako ang magiging dahilan ng leak ng confidential files? Ako ang gumawa niyan mula Day One!"

"Yun na nga, Ysabel," banayad niyang sagot, pero halata ang kawalan ng konsensya sa mga mata niya. "Too invested ka masyado. Naging careless ka sa files mo. Nakita ng management na may lumabas na kopya sa labas, at kasama sa mga pangalang lumabas ang sa'yo. Para hindi na lumaki ang gulo at madamay ang buong kumpanya, kinailangan ka naming i-let go."

Gusto kong sumigaw. Gusto kong ibato sa mukha niya itong hawak kong kahon. Niloko niya ako. Habang abala ako sa pagtatapos ng structural details nitong mga nakaraang linggo, pala-desisyon na pala silang nakawin ang kredito ko para ilagay sa pangalan niya bago i-submit sa pinakamalaking kliyente ng taon—ang Tiongson Group.

"Magnanakaw ka, Adrian," bulong ko, ramdam na ramdam ang pag-init ng mga mata ko pero pinigilan kong tumulo ang luha. Ayokong ipakita sa kanila na durog na durog na ako. "Ginawa mo akong panakip-butas para sa sarili mong kapalpakan at ambisyon."

"Watch your words, Marisse," banta ni Nicole, nakataas ang kilay. "Wala kang ebidensya. At sa tingin mo ba, may maniniwala sa'yo pagkatapos naming ilabas ang blacklisting memo sa buong architectural circle ng Maynila? Tapos na ang career mo rito."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Blacklisted. Ibig sabihin, sarado na ang lahat ng pintuan para sa akin sa buong industriya. Lahat ng pinaghirapan ko, pwedeng burahin lang ng isang pirma nila.

Wala na akong sinabi pa. Tumalikod ako habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit. Hindi ko na hinintay na tawagin pa nila ang security. Ako na mismo ang naglakad palabas ng glass door, dumaan sa gitna ng mga dating kasamahan kong umiwas ng tingin, at sumakay sa elevator pababa.

Paglabas na paglabas ko sa lobby ng gusali, sinalubong ako ng malamig na hangin ng hapon sa Makati at ng ingay ng trapiko. Doon na tuluyang bumigay ang tuhod ko. Napahawak ako sa poste ng gusali nang maramdaman kong parang umiikot ang paligid ko. Ang bigat-bigat ng dibdib ko. Pakiramdam ko, sinunog ang limang taon ng buhay ko nang walang kalaban-laban.

Bzzzt. Bzzzt.

Biglang umalingawngaw ang cellphone sa loob ng bag ko. Nanginginig ang mga daliri ko nang dukutin ko ito. Si Mama ang tumatawag mula sa ospital. Dali-dali kong sinagot, nagbabakasakaling may magandang balita kahit papaano.

"Hello, Ma?" sabi ko, pilit pinatatag ang boses ko kahit basag na basag na.

"Marisse, anak..." nanginginig ang boses ng nurse sa kabilang linya, hindi si Mama. "Nasa emergency room ulit ang mama mo. Nag-spike ang blood pressure niya dahil sa hirap ng paghinga. Kailangan na nating ma-settle ang downpayment para sa operasyon niya ngayong gabi. Kung hindi..."

Hindi na natapos ng nurse ang sasabihin niya. Parang binagsakan ng langit at lupa ang mundo ko. Ang downpayment na sinasabi nila ay nagkakahalaga ng malaking halaga—at ang perang tinabi ko para rito ay nagastos ko na sa mga huling bayarin sa apartment dahil tatlong buwan nang atrasado ang pasahod sa akin sa Zenith.

"P-Pakiusapan niyo po sila, please," halos lumuhod na ako sa gilid ng bangketa habang pinipigilan ang sariling mapahagulgol. "Maghahanap po ako ng paraan. Bigyan niyo pa ako ng konting oras..."

"Wala na kaming oras, Marisse. Hanggang alas-dose ng hatinggabi lang ang palugit ng doktor. Kapag walang downpayment, mapipilitan kaming i-pull out ang mga makina."

Click.

Pinatay na ang tawag. Nakatulala lang ako habang hawak ang screen ng cellphone na unti-unting nagdidilim habang papalubog ang araw. Walang trabaho. Walang pera. Sira ang pangalan. At ang nag-iisang taong natitira sa buhay ko ay nag-aagaw-buhay sa ospital.

Walang-wala na ako. Nasa pinakailalim na ako ng hukay kung saan kahit anong pilit kong ahon, may hihila na naman sa akin pabaon.

Pero habang pinupunasan ko ang mga luha ko gamit ang likod ng palad ko, naramdaman ko ang pagtigas ng panga ko. Hindi ako papayag na matalo nang ganito lang. Kung kailangan kong magbenta ng kaluluwa para lang madugtungan ang buhay ni Mama at mapatalsik sa pwesto ang mga taong umapak sa akin, gagawin ko.