ตอนที่ 2 เตรียมตัวตั้งรับ 2/4

             สักพักพี่จีก็มาเคาะห้องฉันอีกรอบ รอบนี้เขาอาบน้ำแล้ว คงจะเลิกดื่มกันแล้วมั้ง พอเดินเข้าห้องมาได้ก็ขึ้นไปนอนเตียงฉันทันที ฉันขมวดคิ้วทำหน้างงจนเขาต้องเป็นฝ่ายไขความกระจ่าง

            “วันนี้พี่จะนอนนี่ พี่ไม่ไว้ใจมัน”

            “ห้ะ เขายังไม่กลับอีกเหรอ พี่เขาดื่มกันต่อเหรอ”

            “เปล่า พี่ให้มันกลับไปแล้ว ส่วนเพื่อนพี่นอนข้างล่าง ถ้าให้พวกมันขับรถกลับจะเกิดอันตรายเอาได้”

            “อ๋อ แล้วพี่จะมานอนกับหนูทำไม หรือกลัวว่าเพื่อนพี่จะมาทำอะไรหนูอีกเหรอ” ฉันเอียงคอทำตาแป๋วส่งไปให้เขา ไม่อยากให้พี่เขาคิดมากแล้ว เพราะตอนนอนฉันก็ล็อกห้องตลอด ไม่มีใครเข้ามาได้หรอก

            “บอกแล้วว่าไม่ไว้ใจไอ้เฟม ตอนนั้นมันได้จับนมแกแล้ว แถมไอ้จ้อนมันแข็งขนาดนั้นคือมันพร้อมเอาแล้ว ถ้ามันแอบเข้ามาแล้วแกเปิดประตูห้องให้มันจะทำไง พี่ยังไม่อยากมีหลานนะ ตอนที่พี่อยู่ที่นี่กับแกอย่าหวังว่าแกจะได้ทำอะไรกับใครเลย”

คำพูดคำจานี่นะ ฉันนอนหันหลังให้พี่จี ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดัง

            “ไหน ๆ ก็พูดมาแล้ว พี่สอนเลยแล้วกัน พี่ไม่ว่าถ้าจะมีอะไรกับใคร แต่อยากให้ป้องกัน แกไม่มีทางรู้ว่าคนที่จะมาเอาแกเขาผ่านผู้หญิงมากี่คน ติดโรคมาบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ อีกอย่างถ้ามาแตกในใส่แกจะทำยังไง เชื่อว่าพ่อกับแม่รวมทั้งพี่ยังไม่อยากอุ้มหลานตอนนี้หรอก เข้าใจไหมยัยโซ”

            “เข้าใจแล้ว หนูรู้ตัวหนูดี หนูก็ยังไม่อยากมีลูกตอนนี้ พี่ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เชื่อใจหนูเถอะ...เชื่อใจน้องสาวคนนี้ได้ไหม” ฉันหันกลับมาหาพี่จีแล้วมองหน้าเขา ให้สายตาบอกว่า น้องสาวคนนี้จะไม่ทำให้ครอบครัวผิดหวังแน่นอน

            “เห้อ~ นอนได้แล้วครับคุณโซอา”

ฉันยิ้มแล้วดึงแขนพี่จีมากอดพร้อมเอาหน้าซุกแขนเขาไว้เหมือนตอนเด็ก ฉันชอบทำแบบนี้เวลาที่ฉันรู้สึกได้รับความรักมาก ๆ จากพี่ชายคนเดียวของฉัน

ถือเป็นความโชคดีของโซอาที่มีพี่ชายที่คอยห่วง คอยหวง ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีขนาดนี้ แม้บางครั้งจะกวนตีนบ้างก็เถอะ

            รุ่งเช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นพี่จียังหลับอยู่ เลยเดินไปอาบน้ำเงียบ ๆ แล้วลงไปข้างล่า เห็นว่าเศษแก้วในห้องครัวเมื่อวานโดนเก็บกวาดไปแล้ว พอมาห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าพี่ ๆ เขายังไม่ตื่น แต่ขวดเหล้าและซองขนมก็ระเกะระกะเต็มพื้นไปหมด ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะย่องเข้าไปเก็บของให้เสียงเบาที่สุด

            หมับ! ฟุบ!

เป็นพี่ครามที่ดึงข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงทำให้ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่บนพื้น และมีพี่ครามนอนกอดฉันอยู่ ฉันหันไปมองหน้าพี่ครามที่กำลังนอนน้ำลายไหลจะหยดใส่หัวฉันอยู่แล้ว

อี๋! ฉันพยายามดิ้นให้หลุดแต่เหมือนว่าพี่เขาจะกอดแน่นกว่าเดิม ในเมื่อตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ และเจ้าน้ำลายยืดนี้ก็กำลังจะหยดใส่หัวฉันนั้น

            “พี่จีโฮ!” ฉันตะโกนลั่นบ้าน ไม่นานพี่จีก็รีบวิ่งลงมาเห็นสภาพฉันโดนพี่ครามกอด พร้อมกับหน้าพี่ ๆ เขาทุกคนที่กำลังทำหน้าเอ๋อ ๆ ที่เพิ่งตื่นเพราะเสียงฉันกันหมด แต่พี่ครามก็ยังไม่ได้ปล่อย แค่คลายกอดนิดหน่อย

            “ไอ้คราม! มึงอยากเจอตีนกูใช่ไหม!”

หลังจากทุกคนได้สติเพราะได้ยินประโยคที่เสียงดังฟังชัดจากพี่จีก็หันมามองที่ฉันกับพี่ครามทันที

            “ไอ้เหี้ยคราม มึงปล่อยน้องดิวะ อยากโดนทืบหรือไงมึง”

เสียงพี่บอยพูดขึ้นมาเรียกสติพี่ครามว่าไอ้ที่พี่มันกอดอยู่ไม่ใช่หมอนข้างหรือสาวที่ไหน แต่เป็นน้องสาวที่พี่จีโฮหวงนักหวงหนา

            ก่อนพี่ครามจะรีบปล่อยฉันออก ฉันก็รีบขยับออกลุกขึ้นยืนทันที

            “เห้ย พี่ขอโทษนะโซ พี่ไม่รู้ตัวเลย”

พี่ครามรีบลุกขึ้นแล้วเอามือตบหน้าตัวเองสองสามที

            “มึงสาบานไหมว่าไม่รู้ตัวไอ้เพื่อนเหี้ย”

พี่จีพูดขึ้นมาหลังจากที่พี่ครามพูดขอโทษขอโพยฉันเสร็จ

            “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้ติดอะไรเลย แค่ที่หนูตะโกนเรียกพี่จีเพราะพี่ครามนอนน้ำลายไหล แล้วมันกำลังจะหยดใส่หัวหนู แถมหนูยังลุกออกไม่ได้ด้วย หนูตกใจเฉย ๆ น่ะ แหะ ๆ” ฉันยืนยิ้มแห้งพลางลูบหัวตัวเองไปด้วยว่าหัวเปียกเพราะน้ำลายพี่ครามหรือเปล่า

            “ถ้าพี่ครามไม่นอนน้ำลายไหลหนูก็คงจะนอนให้พี่กอดอยู่อย่างนั้นแหละ” ฉันหันไปยิ้มแฉ่งให้พี่จีเพื่อกวนตีนคนที่หวงน้องสาวนักหนา

            “ฝันไปเถอะ ถ้าพี่ยังอยู่อย่าหวังว่าจะได้นอนกับใครเลย”

พี่จีสะบัดตูดเดินขึ้นไปข้างบนทันทีที่พูดจบ

            “หนูขอโทษที่ตะโกนเสียงดังทำให้พวกพี่ตกใจนะคะ” ฉันยืนก้มหัวขอโทษให้พวกพี่เขาด้วยความรู้สึกผิด ไม่รู้เมื่อคืนพวกพี่เขาเมากันขนาดไหน ฉันก็อยากให้นอนกันเต็มที่

            “ไม่เป็นไรเลยครับน้องโซ มีคนสวยมาปลุกแบบนี้ ไม่ว่าจะปลุกเช้าขนาดไหนพี่ก็พร้อมตื่นมามองหน้าสวย ๆ ของน้องโซเสมอ”

พี่เมสันพูดพร้อม ชูมือมินิฮาร์ทใส่ฉัน ฉันได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ให้

            “มึงอยากโดนตีนไอ้จีมันอุดปากเหรอวะ หยอดน้องมันอยู่ได้ ถ้ามันมาได้ยินนะมึง...โซเรื่องเมื่อกี้พี่ขอโทษนะ พี่ไม่รู้ตัวจริง ๆ ปกติเวลาพี่นอนพี่ชอบนอนกอดอะไรซักอย่างอะ ขอโทษจริง ๆ นะ”

ประโยคแรกพี่ครามหันไปปรามพี่เมสันที่เอาแต่หยอดฉันตั้งแต่เจอหน้ากัน ประโยคหลังก็หันมาขอโทษฉันอีกรอบ

            “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ๆ พี่ไม่ต้องคิดมากนะคะ” ฉันยิ้มให้แล้วนั่งเก็บของที่วางรกอยู่บนพื้นต่อ

            “ทั้งสวย น่ารัก หุ่นดี ขาว แถมยังใจดีอย่างกะแม่พระอีกอะ หื้ม~ อยากได้เป็นเมีย”

เหมือนจะฟังดูดีแต่ก็เหมือนโดนคุกคามทางอ้อมนิด ๆ นะเนี่ย

            “มาครับเดี๋ยวพี่ช่วย อย่าไปฟังมันพูดเลย มันประสาท”

พี่บอยพูดขึ้นมาบ้าง แล้วก้มหน้าก้มตาช่วยฉันเก็บของต่อ

            ไม่นานพื้นที่ในห้องรับแขกก็กลับมาสะอาดสะอ้านเหมือนเดิม

            “น้องโซทำงานบ้านเก่งจังเลยนะครับ แม่บ้านแม่เรือนขนาดนี้มาเป็นเมียพี่เถอะนะครับ สัญญาจะดูแลอย่างดี ยุงไม่ให้ตอม ไรไม่ให้ไต่เลยคนดี~”

สำนวนนี้ทะแม่ง ๆ แฮะ

            “ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมเถอะไอ้เมสัน จะเต๊าะสาวทั้งทียังพูดผิดนะมึง”

พี่ครามพูดท้วงขึ้นมาเมื่อประโยคที่พี่เมสันพูดออกมามันฟังดูแปลก ๆ

            “อืม...สนใจเอาตีนกูไปเป็นเมียไหมครับคุณเมสัน”

พี่จีลงมาพร้อมกับที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว

            “หื้อ~ กูแค่หยอกเล่นเอง อย่าคิดม๊าก”

พวกเราหัวเราะให้กับความกวนตีนกันของพี่เมสันกับพี่จี ก่อนที่พี่ ๆ เขาจะแยกย้ายกันกลับ ส่วนฉันกับพี่จีก็จะได้ออกไปร้านกัน วันนี้ฉันต้องเรียนรู้งานที่ร้านแล้วสินะ