ตอนที่ 2 เตรียมตัวตั้งรับ 3/4

1 วันก่อนเปิดเทอม

            วันนี้เป็นวันที่พี่จีต้องย้ายกลับกรุงเทพฯ แล้ว ช่วงเช้าฉันช่วยเขาเก็บของ ส่วนช่วงบ่ายเขาจะเริ่มออกเดินทางโดยมีพี่ครามคอยรับ-ส่ง รถยนต์ที่เราใช้ประจำอยู่ที่นี่พี่จีจะทิ้งเอาไว้เผื่อฉันได้ใช้ พี่ครามเลยทำหน้าที่จะไปส่งพี่จีแทน

            “ฮึก...ตอนแรกหนูไม่อยากให้พี่อยู่เลย แต่ตอนนี้...หนูไม่อยากให้พี่กลับแล้ว” ฉันยืนกอดพี่ชายอยู่หน้าบ้านโดยมีพี่ครามคอยขนของขึ้นรถช่วย

            “ยัยตัวแสบ อย่าร้องไห้ พี่จะกลับมาหาสองครั้งต่อเดือนดีไหม จะพาไปกินของอร่อย ๆ ด้วย เข้มแข็งไว้นะ อยู่คนเดียวช่วงแรกจะเหงา ๆ หน่อย แต่หลังจากมีเพื่อนที่มอแกก็จะไม่เหงาแล้ว”

พี่จีกอดฉันแล้วเอามือลูบหัวอย่างอ่อนโยน

            “ฮึก...ฮือ...หนูไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว หนู...ฮึก...หนูอยากกลับแล้ว” พี่จีกอดฉันแน่นกว่าเดิม ถึงเราจะกวนตีนกันก็จริง แต่ฉันติดพี่ชายมากเลยนะ

            “หยุดร้องไห้ได้แล้ว แกยิ่งขี้เหร่อยู่ ดูสิยิ่งร้องยิ่งขี้เหร่แหนะ”

พี่จีผละกอดแล้วเอามือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันแทน

            “ฮึก...พี่จีโฮ...”

            “พี่ต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดี ๆ จำที่พี่บอกที่พี่สอนได้ใช่ไหม”

            “อื้ม...จำได้ทุกอย่างค่ะ” พี่จียิ้มให้ฉัน เป็นยิ้มที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง อาจจะเป็นเพราะฉันต้องมาอยู่คนเดียวแล้ว ลูกสาวของบ้านจึงน่าเป็นห่วงเป็นพิเศษ แต่ทุกคนต่างเชื่อว่าในเมื่อฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะทำมันได้ดี โดยเฉพาะกับพี่จีที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก ตัวแทบไม่ห่างกันเลย ฉันติดพี่ชายมากกว่าพ่อกับแม่อีก เนื่องจากที่ท่านต้องดูแลงานที่บริษัท ฉันจึงมีพี่ชายคอยดูแลตลอด

            “ไปแล้วนะ ถึงบ้านแล้วเดี๋ยวพี่โทรหา”

พี่จีเดินไปขึ้นรถแล้วโบกมือลาฉัน

            “ฮือ...เดินทางปลอดภัยนะคะพี่จี พี่คราม” ฉันโบกมือให้พี่ชายจนรถคันนั้นลับสายตาไป ฮึก...ฉันต้องอยู่ได้อยู่แล้ว

            ในระหว่างที่ฉันหันหลังกำลังกลับเข้าไปในบ้าน ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น

            “โซอาร้องไห้เป็นเด็กเลยนะเนี่ย ติดพี่ชายมากสินะ”

เสียงเฟมดังมาจากข้างบ้าน ตั้งแต่วันนั้นฉันก็เพิ่งเห็นหน้าเขาเนี่ยแหละ

            “ยุ่ง”

            “เดี๋ยวสิ ขอไลน์หน่อย”

ฉันเบะปากใส่แล้วเดินเข้าบ้านทันที ต่างคนต่างอยู่ไปเลย จะได้ไม่มีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นอีก

            วันนี้ทั้งวันฉันแทบไม่ได้ทำอะไร กินแล้วก็นอน ทำแบบนั้นอยู่หลายชั่วโมงเลย เพราะรอให้พี่ชายโทรมา ไม่รู้ป่านนี้จะใกล้ถึงบ้านหรือยัง

            ครืด~

            ฉันรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที เห็นว่าเป็นชื่อพี่ชายโทรวิดีโอคอลมาก็รีบกดรับโดยไม่ให้คนปลายสายรอนาน

            “พี่จีโฮ~” ฉันพูดพลางทำเสียงออดอ้อนทันที

            (ไง ยัยตัวแสบ พี่ถึงบ้านแล้ว...ไหน ๆ น้องรับสายแล้วเหรอ ขอพ่อเห็นหน้าน้องหน่อย) เสียงพ่อแทรกมาจากปลายสาย พี่จีหันกล้องไปทางพ่อ และแม่ที่อยู่ข้างหลังไกล ๆ ในครัวที่กำลังง่วนทำอะไรอยู่ไม่รู้

            “คุณพ่อขา โซคิดถึงคุณพ่อจังเลย แล้วคุณแม่ทำอะไรอยู่ตรงนั้นคะ ไม่มาคุยกับลูกสาวหน่อยเหรอ น้อยใจจัง”

            (แม่เขากำลังทำขนมน่ะ...นี่คุณ ลูกน้อยใจแล้วนะ โทรหาลูกแต่แม่กลับไม่มาคุยกับลูกเลย) หลังพ่อพูดจบคุณแม่ก็รีบเดินมา ตีแขนพ่อไปทีหนึ่ง

            (เป็นยังไงบ้างลูกแม่ คิดว่าจะอยู่ได้ไหม เห็นพี่ชายลูกบอกว่าก่อนออกมาลูกสาวแม่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง อ้อนพี่เขาไม่อยากให้กลับเลยเชียว) แม่รับโทรศัพท์มาจากมือลูกชายก่อนจะพูดกับฉันด้วยความเป็นห่วง

            “หนูไม่ได้ร้องไห้ให้พี่เขาซะหน่อย พี่จีแกล้งหนูจนร้องไห้ต่างหาก” ฉันตอบแม่ไปอย่างนั้นหวังให้แม่หันไปดุพี่ชายตัวดีที่บังอาจเล่าเรื่องน่าอายของฉัน

            (อย่ามามั่วนะยัยโซ ตอนนั้นยังกอดพี่แน่นบอกว่าไม่อยากให้กลับอยู่เลย)

            (เอาล่ะ ๆ ลูกสาวแม่ยังติดพี่ชายเหมือนเดิมเลยนะ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ ฮ่า ๆๆ) เสียงแม่แซวฉันขึ้นมาพร้อมกับเสียงพ่อแม่ที่หัวเราะพร้อมกัน

            พวกเราคุยกันไปสักพักก็วางสาย เพราะพ่อกับแม่ต้องไปเคลียร์งานที่บริษัทอีกนิดหน่อยพร้อมกับหนีบพี่จีไปด้วย