LOGINNanlaki ang kanyang mga mata. “At ano naman idadahilan natin?”
“Simple lang, hindi na natin gusto ang isa’t isa,” sagot nito, waring walang alinlangan. “Ano ang desisyon mo?” agad na tanong nito kasunod. Saglit siyang natahimik, ilang segundo bago sumagot. “Pag-iisipan ko muna.” “Sige, bibigyan kita ng tatlong araw para pag-isipan,” aniya, bago tuluyang tumahimik. Dalawang araw ang lumipas pagkatapos ng pag-uusap nila ni Axel. Tahimik siyang nagtatrabaho sa kanyang cubicle nang muling maramdaman ang pananakit ng tiyan. Ilang araw na rin niyang nararanasan ito at napapansin niyang mabilis siyang mapagod kahit na maikling distansya pa lang ang kanyang nalalakad. Sa sandaling iyon, bigla siyang nakaramdam ng matinding pagduduwal. Agad siyang tumayo at nagmamadaling tumakbo papuntang banyo. Mabuti na lang at walang tao sa banyo ng oras na iyon nang siya ay masuka. Hindi na niya alam kung gaano siya katagal doon, naubos ang kanyang lakas matapos mailabas ang lahat. Nanghihina man, nagpunta siya sa opisina ng kanyang boss para magpaalam. “Puwede ba ‘ko mag half-day ngayon, Mr. Palmer?” mahina niyang sabi. Tinitigan siya nito at pinagmasdan. “Namumutla ka, Selena. Mukhang hindi maganda pakiramdam mo.” Bahagya siyang tumango. “Napakabigat talaga ng pakiramdam ko, Mr. Palmer.” “O sige, pagbibigyan kita ngayon. Magpahinga ka pagkatapos mo magpatingin sa ospital,” anito bago siya tuluyang pinayagan umalis ng maaga. Nagpasalamat siya at agad na nagtungo sa ospital. Pagdating niya roon, nagpa-full body check-up siya at kinuhanan ng sample para sa pagsusuri. Mahigit tatlungpung minuto siyang naghintay bago siya tinawag ng nurse at inihatid sa opisina ng doktor. Pinaupo siya at binati ng nito. “Magandang araw, Ms. Payne. Ako si Dr. Valeza, isang OB-GYN dito sa ospital,” pagpapakilala ng doktor. Nanlaki ang mga mata niya. “O-OB-GYN?” dahil sa narinig, kinutuban na siya. Tumango ang doktor. “Base sa resulta ng pregnancy test mula sa iyong urine sample, lumabas na positibo ito, na nangangahulugang buntis ka. Kung gusto mong makasigurado pa, maaari tayong magsagawa ng ultrasound.” Nanlumo siya sa narinig. “Huwag na. Naniniwala na ‘ko,” mahina niyang sambit. Humingi na lang siya ng reseta para sa mga gamot na makakatulong sa kanyang nararamdaman bago umalis. Pagkalabas niya ng opisina ng doktor, hindi niya napansin na nasa likuran niya si Axel. Tahimik siyang pinagmasdan nito hanggang sa makaalis siya ng ospital. Tiningnan ni Axel ang pinanggalingan ni Selena at nabasa ang salitang OB-GYN. Agad siyang pumasok. Nakaupo pa rin si Dr. Valeza sa kanyang desk nang dumating si Axel. Tumingala ang doktor. “Mr. Strathmore, nandito ka. Kamusta ang pag-iinspeksyon mo sa ospital?” Tanong ng doktor. “Dr. Valeza, bakit nasa opisina mo si Selena?” direktang tanong nito, hindi sinagot ang tanong ng doktor. “Selena?” ulit nito, nag-isip sandali bago nagsalita muli. “Si Ms. Payne ba tinutukoy mo?” Tumango lamang siya. “Pumunta siya rito dahil sa pananakit ng kanyang ulo at tiyan. Panay din daw ang pagduduwal niya, kaya nagsagawa kami ng full body check-up pati pagkuha ng sample mula sa kanya,” detalyadong paliwanag nito. Sa puntong iyon, isang hinala ang sumagi sa isip niya. “At ano ang naging resulta?” “Kagaya ng suspetsa ko, nagpositibo siya sa pregnancy test. Dalawang buwan mahigit na siyang buntis,” sagot nito. Hindi makapaniwala si Axel sa narinig. Bigla niyang naisip ang gabing pinagsaluhan nila. Nagbunga ang gabing iyon. Napansin ng doktor ang reaksyon niya kaya muling nagsalita. “Sa totoo lang, Mr. Strathmore, may isang bagay akong hindi sinabi kay Ms. Payne,” pag-amin ng doktor. Napatingin si Axel, bakas sa mukha ang kaba. “At ano naman ‘yon?” “Hindi ko pa masisiguro pero sa tingin ko, base sa resulta ng test niya, may posibilidad na kambal ang ipinagbubuntis niya,” sagot nito. Nanlaki ang mga mata ni Axel. Para siyang nablangko ng ilang segundo. Kambal? Kung totoo ang sinabi ng doktor, hindi na siya mag-aalala pa sa susunod na tagapagmana ng Strathmore family. Nagpasalamat siya kay Dr. Valeza at sinabing huwag ipaalam kay Selena ang kanilang pag-uusap o kahit na kanino. Samantala, kahit nanlulumo si Selena sa nalaman, pinilit niyang maging matatag. Kinuha niya si Silas sa bahay ni Aling Ferliza at umuwi silang magkasama. Masaya ang kapatid niyang si Silas dahil bihira lang siyang umuwi ng maaga. Pero hindi niya ipinaalam sa kapatid ang bigat na dinadala niya. Habang papalapit na sila sa kanilang apartment, napansin niyang may kumakalampag sa pintuan ng mismong apartment nila. Napatigil siya. Mabilis siyang kinabahan. Habang papalapit sila ay nakilala niya ang mga lalaking nanggugulo. “Ano sa tingin niyo ang ginagawa niyo?” galit niyang tanong, humigpit ang hawak niya sa kanyang kapatid. Isa sa mga lalaki ang lumapit sa kanya. “Aba, Selena, buti naman nagpakita ka na. Kanina pa kami naghihintay sa’yo.” Nakasimangot siya. “Ano’ng kailangan niyo?” “Nandito kami para singilin ka sa inutang ng iyong ama,’’ nakangising sagot nito. Napakuyom siya ng kamao. “Binayaran ko na ang inutang niya. Tapos na ‘ko.” Mabilis na nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Mula sa mapanuksong ngiti, naging seryoso ang mukha nito. “Yung unang inutang niya, oo, pero umutang ulit siya. Kaya ka namin sinisingil.’’ Napatigil siya. Umutang ulit ang kanyang ama? Galit siyang sumagot. “Wala na akong pakialam kung umutang ulit ang taong ‘yon sa inyo! Basta ako, tapos na ako magbayad. Siya ang singilin niyo, hindi ako!’’ Hinatak niya si Silas papasok ng kanilang apartment. Pero bago pa siya makapasok, biglang may humablot sa kanyang buhok at tinulak siya pabagsak sa lupa. “Agh!” Nabigla siya sa nangyari, pero bago pa siya makagalaw, idinuldol ng lalaki ang kanyang mukha sa lupa. “Kung hindi mo babayaran ang utang ng iyong ama, mapipilitan kaming gumamit ng dahas,” malamig na sabi nito. “Hindi pa sapat kahit ibenta mo ang lamang-loob mo.” Napasinghap siya sa takot. Hinila nito ang kanyang buhok upang tingnan siya sa mata. “Puwede ka rin naming ibenta. Marami kaming kilalang may interes sa mga babaeng kagaya mong magaganda.” Kasabay nito ang mapanuksong humagikgik ng mga kasamahan ng lalaki. Nanlamig ang kanyang katawan.Hi sa lahat! FourStars here! Una sa lahat, gusto kong pasalamatan ang mga Readers/Viewers ko na patuloy na sumubaybay sa unang istorya ko dito sa GN. Nakakataba ng puso. May mga negative feedbacks pero may positive feedbacks pa din. Alam kong nainip, na-dissappoint, at nakukulangan sa updates ko. Naiintindahan ko naman na nakakabitin. Sana pagpasensyahan niyo na ang Author n'yo, hehe. May mga personal issue lang minsan. Anyway, hanggang dito na lamang, sa Chapter 321, ang kuwento nina Selena at Axel. Sana nasiyahan kayo sa kuwento ng pag-iibigan nila. Nagsimula na isang aksidente lamang, naging isang mahabang rollercoaster ride ang buhay nila, hanggang sa finally, nagising na din sa wakas si Selena matapos ang mahigit tatlong taon na pagka-comatose niya. Sana nagustuhan niyo ang ending. Ayon lamang at maraming salamat!
Hinawakan ni Selena ang kamay ni Sofia. “Mom, ngayong narito ka na ulit kasama ko… hinding-hindi na tayo maghihiwalay pa,” sabi niya.Hinawakan ni Sofia ang kamay ng anak at marahang pinisil. “Anak… kahit ako ay nais kitang makasama muli, pero—”“Pero ano?” agad na tanong ni Selena.“Hindi pa ito ang oras mo,” ani Sofia.“Ayaw mo ba akong makasama, Mom?”“Hindi sa gano’n, anak,” mahinahong sagot ni Sofia. “Ang totoo, nais ko kayong makasama ng kapatid mong esi Silas. Pero Selena, hindi mo pa oras. May mga taong naghihintay sa ’yo. Marami ang nagmamahal sa ’yo.”Biglang napagtanto ni Selena ang mga sinabi ng ina. Tama ito. Marami na ang nagmamahal sa kanya at kay Silas—nariyan si Braxton, ang buong pamilya ng Godfrey at ng mga Strathmore, lalo na ang kambal niya at si Axel.Sandali siyang natahimik.“Anak,” sabi ni Sofia, sabay turo sa dibdib ni Selena, “wala man ako sa mundong iyon, narito lang ako. Hinding-hindi ako mawawala riyan. Lagi lang akong nariyan.”Napangiti si Selena habang
“Mom, Dad, kung maaari sana ay kayo muna ang bahala sa kambal,” pakiusap ni Axel.Nagkatinginan sina Alaric at Abigail bago sabay na ibinalik ang tingin sa kanilang anak.“O sige,” maikling tugon ng mag-asawa.“Tutulong na rin kami sa pag-aalaga sa kanila,” singit ni Leonardo na kanina pa tahimik na nakikinig. “Mananatili muna kami rito para makatulong—at para samahan kayo sa paghihintay sa paggising ni Selena.”“Salamat,” maikling sagot ni Axel, puno ng pasasalamat ang tinig.Si Flora, na hawak ni Leonardo sa kamay, ay hindi na napigilang umiyak. Humihikbi niyang sinabi, “sana gumising na si Ate Lena…”Agad siyang kinarga ng kanyang amang si Sander, habang marahang hinimas ni Leonardo ang kanyang likod. Pareho silang napangiti nang bahagya—halo ng awa at pag-asang sana’y gumising na rin si Selena.Dahil desidido si Axel na hintayin ang paggising ni Selena, nanatili siya sa ospital—kasama ang buong pamilya nila ni Selena.Walang araw na hindi siya naroon. Kung may ilang oras mang nawa
Sa narinig, hindi na nagsalita si Axel. Tahimik siyang umikot at naglakad palabas ng ICU.Gaya ng sinabi ni Russell, naroon nga ang dalawang pamilya. Sa sandaling makita siyang lumabas, agad siyang pinaligiran ng mga ito.Nang makatanggap sila ng tawag mula kay Russell tungkol sa mga nangyaring pamamaril at pagdukot ni Klyde, Heather at Nessa sa barko. Nagmadali silang pumunta lahat sa ospital kung saan isinugod si Selena.Pare-pareho silang nangamba kung ano na ang kalagayan nila Selena at Ang kanyang ina na si Abigail ang unang nagsalita, bakas ang matinding pag-aalala sa kanyang mukha.“Axel, anong nangyari?!” nanginginig nitong tanong.Hindi pa man siya nakakasagot ay sumingit na si Braxton, halatang nangingibabaw ang galit sa kanyang tinig.“Anong nangyari kay Selena?!” mariing tanong nito. “Bakit hindi mo siya pinrotektahan?!”“Bakit parang sinisisi mo ang anak namin?! Hindi naman niya hiniling o ginusto ang nangyari kay Selena!” mariing depensa ni Abigail sa kanyang anak.“Kun
Sa pagbagsak nito, ilang segundo lamang ang lumipas bago tuluyang bawian ng buhay si Heather.Eksakto namang dumating si River, tumatakbo patungo kay Axel.“Mr. Strathmore!” tawag niya. “Ayos ka lang ba?”Agad niyang sinuri si Axel at nang makita ang mga sugat nito, tinulungan niya itong bendahan.“River… si Selena,” paos na sabi ni Axel.“Naroon na si Barry kay Mrs. Strathmore,” paliwanag ni River. “Malapit na tayo sa pier. Isusugod namin kayo agad sa ospital.”“P-pero—”“Huwag ka nang mag-alala, Mr. Strathmore. Kami na ang bahala,” mariing sabi ni River.Kagaya ng sinabi ni River, mabilis ang kilos ng mga tauhan ng clinic, lalo na ang mga doktor na naka-duty sa barko. Sa sandaling nahulog si Selena sa tubig, agad siyang iniahon at sinimulan ang emergency CPR. Sa monitor na nakakabit sa kanyang dibdib, mahinang linya ang lumitaw—malamang nawalan siya ng pulso.Pinagtulungan ng mga doktor at nurse na buhayin si Selena. Sa makailang ulit na pagkuryente gamit ang AED, muling nagkaroon n
Nanlaki ang kanyang mga mata. Mas hinigpitan niya ang kapit, ngunit kahit anong gawin niya, patuloy pa ring kumakawala ang kanyang mga daliri.Bumigat ang kanyang dibdib. Sumikip ang paghinga niya. Unti-unting sinakop ng takot ang kanyang isipan.“Kaunti na lang… sandali na lang…” nanginginig niyang bulong, pilit pinapalakas ang sarili.Ngunit nang maramdaman niyang muling dumulas ang kanyang kamay, tuluyan nang bumigay ang kanyang tinig.“River… bilisan mo…” umiiyak niyang sigaw.Sunod-sunod na tumulo ang kanyang luha—luha ng takot, sakit, at desperasyon—habang mahigpit niyang hawak pa din ang basket, handang ibigay ang lahat para lang hindi sila bumitaw.Pero mukhang sa pagkakataong ito, kahit ilang beses siyang manalangin na sana makarating agad si River para iligtas sila bago siya mawalan ng lakas sa pagkapit ay unti-unti ng dumudulas ang kamay niya, kaunti na lang ay makakabitaw na siya.Mas umigting ang takot niya. Napayuko siya at tumingin sa baba. Napakataas ng babagsakan nila







